Σήμερα συμπληρώνονται 51 χρόνια από την αιχμαλωσία και την δολοφονία του Τσε Γκεβάρα,

Ο μαρξισμός μου έχει βαθιές ρίζες και έχει εξαγνισθεί. Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου.
Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

Στις 8 προς 9 Οκτώβρη του 1967, ο κομαντάντε Τσε Γκεβάραπερνούσε στο πάνθεον των «αθανάτων» της Ιστορίας του παγκόσμιου προλεταριάτου, χτυπημένος από δυο σφαίρες στο σβέρκο, πισώπλατα, αφού οι δολοφόνοι του, αν και αιχμάλωτος, δεν είχαν το κουράγιο να τον κοιτούν στα μάτια ούτε καν τη στιγμή που τον εκτελούσαν.

Οι δολοφόνοι του πίστεψαν ότι η φωτογραφία του νεκρού Τσε θα έστελνε σε όλη την υφήλιο το μήνυμα σε «όσους είναι εναντίον τους».

Διαψεύστηκαν. Η θυσία του Τσε δεν ήταν παρά ένα ιδιαίτερα βαρύ, αλλά αναγκαίο, όπως αποδείχτηκε, τίμημα, ώστε η επαναστατική λάβα, η φλόγα του κομμουνιστή ηγέτη, η ανιδιοτέλεια του αντάρτη Τσε, να μετουσιωθεί σε έμβλημα για γενιές και γενιές, να μετατραπεί σε σύμβολο της  ανθρωπιάς, να γίνει η παγκόσμια πυξίδα με τη σταθερή ένδειξη: «Μέχρι τη νίκη και για πάντα»!

Ο Τσε Γκεβάρα που γεννήθηκε το 1928 στο Ροζάριο της Αργεντινής, επέλεξε να σπουδάσει Ιατρική, γιατί ήθελε να βοηθήσει τους λαούς της Λατινικής Αμερικής πoυ μαστίζονται από τη φτώχεια και τις αρρώστιες της υπανάπτυξης. Σημαντικό σταθμό στη ζωή του αποτέλεσε η γνωριμία του με τον Κουβανό ηγέτη Φιντέλ Κάστρο στο Μεξικό, με τον οποίο ξεκίνησαν την οργάνωση της ανατροπής του δικτάτορα Φ. Μπατίστα στην Κούβα.

Συμμετείχε ενεργά στην επαναστατική κουβανική κυβέρνηση, ενώ από τον Απρίλη του 1965 είχε πάρει μέρος στον επαναστατικό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του λαού του Κογκό και επέστρεψε αργότερα στη Λατινική Αμερική. Ο φλογερός επαναστάτης, ο κομμουνιστής, έγινε και παραμένει σύμβολο για τα επαναστατικά και προοδευτικά κινήματα σε όλο τον κόσμο.

***

Ας κρατήσουμε κάποιες απόψεις του Τσε που υπάρχουν στο βιβλίο του “Ο Ανταρτοπόλεμος” (εκδ. Άποψη).

“Όταν ο κύκλος στενέψει αρκετά κι αποκτήσουμε εμβέλεια δράσης, το κοκτέιλ Μολότοφ είναι ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό όπλο.”

“… το κοκτέιλ Μολότοφ είναι ένα όπλο ανυπολόγιστης αξίας.”
σ.77

“Εάν υπάρχει πραγματική πρόθεση να ξεκινήσει ο αγώνας από το εξωτερικό ή από κάποιες μακρινές και απομονωμένες περιοχές της χώρας, είναι προφανές πως θα πρέπει να ξεκινήσει με μικρές συνωμοτικές κινήσεις, με μυστικά μέλη που θα δρουν χωρίς ο λαός να έχει γνώση της κατάστασης, χωρίς τη μαζική υποστήριξη του κόσμου.”
σ.125 κεφ. Μυστική οργάνωση της πρώτης αντάρτικης ομάδας

“Πρώτα απ’ όλα οι εργάτες θα μάθουν να στήνουν οδοφράγματα με κάθε διαθέσιμο όχημα,έπιπλο ή οικιακό σκεύος κάθε οικοδομικό τετράγωνο θα χρησιμοποιείται σαν φρούριο, με ανοίγματα στους εσωτερικούς τοίχους ώστε όλα τα οικήματα να επικοινωνούν μεταξύ τους , θα μάθουν τη χρήση αυτού του τρομερού αμυντικού όπλου που λέγεται “κοκτέιλ Μολότοφ” και θα συντονίζουν τα πυρά τους από τα αμέτρητα παράθυρα-πολεμίστριες που προσφέρουν τα σπίτια μιας μοντέρνας πόλης.”
σ.148

“δεν είναι ανάγκη να περιμένουμε μέχρι να ωριμάσουν όλες οι συνθήκες για να κάνουμε μια επανάσταση ο ίδιος ο ξεσηκωμός δημιουργεί συνθήκες ωρίμασης.”
σ.152

***

“Ένας λαός δίχως μίσος, δεν μπορεί να θριαμβεύσει πάνω σ’ έναν κτηνώδη εχθρό.
Πρέπει να σπρώξουμε τον πόλεμο ως εκεί που τον σπρώχνει ο εχθρός: στο σπίτι του και στους τόπους της ψυχαγωγίας του. Πρέπει να τον κάνουμε ολοκληρωτικά. Πρέπει να τον εμποδίσουμε να έχει έστω και μια στιγμή ησυχίας και μια στιγμή ανάπαυλας έξω από τους στρατώνες του και μέσα σ’ αυτούς. Πρέπει να τον χτυπάμε όπου βρίσκεται, ώστε να ’χει την εντύπωση ότι είναι ένα κυνηγημένο ζώο, όπου κι αν πηγαίνει. Τότε σιγά σιγά θα χάσει το ηθικό του. Θα γίνει ακόμη πιο κτηνώδης, μα θα δούμε και τα πρώτα συμπτώματα της αποθάρρυνσής του”.

Τσε Γκεβάρα.

Θα σας προτείναμε να “Κατεβάστε” και δείτε την υπέροχη ταινία Ημερολόγια Μοτοσικλέτας.

Είναι βασισμένη στα απομνημονεύματα του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα αλλά και του φίλου του Αλμπέρτο Γρανάδο.

Στις παραπομπές μας μπορείτε να διαβάσετε αρκετά στοιχεία από την ζωή και το έργο αυτού του μεγάλου επαναστάτη. Τώρα δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από ραδιοφωνική ομιλία του Τσε στις 20 Μάρτη 1960, με θέμα«Πολιτική και Οικονομική Ανεξαρτησία».

Κάθε σχόλιο για την επικαιρότητά του στην Ελλάδα του 2017 περιττεύει…

«Τώρα υπάρχουν βασιλιάδες χωρίς στέμματα: είναι τα μονοπώλια, αληθινοί αφέντες ολόκληρων χωρών, ακόμα και ηπείρων, σαν την περίπτωση της Αφρικής, ενός μεγάλου τμήματος της Ασίας και δυστυχώς επίσης της Αμερικής μας. Κατά καιρούς προσπάθησαν να κυριαρχήσουν στον κόσμο. Όπως ο Χίτλερ, ο εκπρόσωπος των μεγάλων γερμανικών μονοπωλίων, που προσπάθησε να επιβάλει την ιδέα της ανωτερότητας μιας φυλής στον κόσμο, με έναν πόλεμο που στοίχισε τη ζωή 40 εκατομμυρίων ανθρώπινων υπάρξεων.

Τραγούδι αφιέρωμα στον μεγάλο Τσε Γκεβάρα

Η σημασία των μεγάλων μονοπωλίων είναι τεράστια. Σε σημείο που να εξουδετερώνει την πολιτική ισχύ σε πολλές από τις δημοκρατίες μας. Πριν μερικά χρόνια διάβαζα ένα δοκίμιο του Παπίνι, όπου ο ήρωάς του, ο Γκογκ, αγοράζει μια Δημοκρατία και λέει πως σκέπτεται να έχει πρόεδρο, Βουλή, στρατό και αισθάνεται πραγματικός άρχοντας – ενώ στην πραγματικότητα έχει αγοράσει το αρχοντιλίκι.

Αυτή η καρικατούρα είναι απόλυτα ακριβής: υπάρχουν Δημοκρατίες που έχουν όλα τα τυπικά στοιχεία για να είναι τέτοιες και που στην πραγματικότητα εξαρτώνται από τη θέληση της πανταχού παρούσας Φρουτ Κόμπανι, από τη Στάνταρντ Όιλ ή από ένα μονοπώλιο πετρελαίων… κι άλλες πάλι από το βασιλιά του κασσίτερου ή από τους μεγαλέμπορους των καφέδων. […]

Όλες οι συνθήκες, όλοι οι κώδικες των νόμων επιβεβαιώνουν ότι η εθνική πολιτική κυριαρχία είναι μια ιδέα αδιαχώριστη από την έννοια του κυρίαρχου κράτους, του μοντέρνου κράτους. Αν δεν συνέβαινε αυτό, ορισμένες δυνάμεις δεν θα αισθάνονταν την υποχρέωση να αποκαλούν τις αποικίες τους “ελευθέρα συνεταιρικά κράτη”, προσπαθώντας με τον τρόπο αυτό να καμουφλάρουν την αποικιοποίηση με άλλους όρους. […]

Εθνική κυριαρχία εξασφαλίζει σε μια χώρα, καταρχήν, το δικαίωμά της να αρνείται οποιαδήποτε επέμβαση που θέτει σε κίνδυνο την ύπαρξή της, καθώς και το δικαίωμα να διαλέγει τον τρόπο της διακυβέρνησης που της ταιριάζει καλύτερα. Άρα, όλες αυτές οι αρχές περί πολιτικής και εθνικής ισχύος δεν είναι παρά κούφια λόγια, όταν δεν συνοδεύονται από οικονομική ανεξαρτησία. […]

Μπορούμε να πούμε πως βρισκόμαστε σε καλό δρόμο, αν κάθε μέρα λαμβάνουμε κι ένα μέτρο που εξασφαλίζει την οικονομική μας ανεξαρτησία. Αν τα κυβερνητικά μέτρα διακόψουν αυτή την πρόοδο ή κάνουν έστω κι ένα βήμα προς τα πίσω, όλα χάνονται και ξαναγυρίζουμε αμετάκλητα στο σύστημα της αποικιοποίησης λίγο-πολύ συγκαλυμμένα, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά της κάθε χώρας και της κάθε κοινωνικής στιγμής».

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *