Παραδοσιακά η Μ. Τετάρτη  ανήκει  στην ετοιμασία των λαμπριάτικων εδεσμάτων. Το σπίτι γεμίζει από μυρωδιές από τα φρεσκοψημένα τσουρέκια, από τα ροδοψημένα πασχαλινά κουλουράκια και οι νοικοκυρές δεν ασχολούνται με καμία άλλη δουλειά. Μεγάλο ατού και βοήθεια σε όλα αυτά οι μικροί μπόμπιρες οι οποίοι νιώθουν ότι βοηθάνε και παράλληλα περνάνε δημιουργικά την ώρα τους και μασουλάνε. Γιαγιάδες, θειάδες, ανήψια και εγγόνια όλοι ευπρόσδεκτοι στην κουζίνα έστω κι αν παραβρίσκονται απλώς για την παρέα ή για να πιουν τον καφέ τους.

Η συγκεκριμένη συνταγή για πασχαλινά κουλουράκια έρχεται από το «Μελί»,της Μικράς Ασίας  με σίγουρη επιτυχία και νοστιμιά λόγω καταγωγής. Με συνοδεύει από μικρό παιδί κάθε Πάσχα και χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης κάθε Μ. Σάββατο βράδυ λίγο μετά τις 12. Αυτά τα πασχαλινά κουλουράκια της οικογενειακής συνταγής  ήταν κάθε χρόνο η λαχτάρα μου μετά την νηστεία κι όχι η μαγειρίτσα, ούτε τα κόκκινα αυγά, ούτε κάτι άλλο. Μετά την εκκλησία έμπαινα στο σπίτι και έπεφτα στην αγκαλιά τους. Μεγαλώνοντας η νηστεία μειώνεται σε μέρες αλλά η επιθυμία για αυτά τα κουλουράκια αυξάνεται. Είναι τα ‘κουλουράκια-σύννεφο’. Τόσο ανάλαφρα, τόσο αφράτα που νιώθεις λες κι έχεις πάρει ένα κομμάτι λευκού πουπουλένιου σύννεφου και το δαγκώνεις.

Η συνέχεια εδώ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *