Απειλή γενικευμένης σύγκρουσης: Η κλιμάκωση Ισραήλ – Ιράν και η εύθραυστη ειρήνη
Οι νυχτερινές επιθέσεις μεταξύ Ισραήλ και Ιράν σηματοδοτούν μια δραματική κλιμάκωση, απειλώντας να σύρουν τη Μέση Ανατολή –και όχι μόνο– σε μια ανεξέλεγκτη σύρραξη. Ενώ η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί με κομμένη ανάσα τις εξελίξεις, πίσω από τους πυραύλους και τις απειλές, παραμένει ανοιχτή και αδικαίωτη η πληγή της Παλαιστίνης.
Το Ισραήλ επεκτείνοντας τη στρατιωτική του εκστρατεία εναντίον του Ιράν έπληξε στρατηγικό στόχο στο μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στον κόσμο, σε μια ενέργεια που ερμηνεύεται από πολλούς ως προμελετημένη πρόκληση σε μια ήδη ασταθή περιοχή. Η Τεχεράνη, απαντώντας με νέο κύμα επιθέσεων, ακύρωσε τις συνομιλίες για το πυρηνικό της πρόγραμμα, ανεβάζοντας επικίνδυνα τον πήχη της αντιπαράθεσης.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό ολέθρου, τα εκατομμύρια των αμάχων –είτε στο Ισραήλ, είτε στο Ιράν, είτε στη Λωρίδα της Γάζας– είναι αυτοί που πληρώνουν το βαρύτερο τίμημα. Όμως, δεν μπορεί να αγνοηθεί ότι το Ισραήλ, με τις επανειλημμένες επιχειρήσεις του κατά του παλαιστινιακού λαού, τροφοδοτεί επί δεκαετίες ένα εκρηκτικό υπόβαθρο, που αποσταθεροποιεί διαρκώς την περιοχή.
Η Παλαιστίνη παραμένει αιχμάλωτη ενός σκληρού αποκλεισμού, ενός άτυπου απαρτχάιντ, και μιας καθημερινής πολιτικής καταπίεσης. Ενώ η διεθνής κοινότητα αναζητά διπλωματικές λύσεις για την αποφυγή μιας μετωπικής σύγκρουσης μεταξύ Ισραήλ και Ιράν, σιωπά –ή, ακόμη χειρότερα, συναινεί– στις επιχειρήσεις εκκαθάρισης που διεξάγει το Ισραήλ ενάντια σε άμαχους Παλαιστίνιους, με πρόσχημα την “ασφάλεια”.
Η ανοιχτή σύγκρουση με το Ιράν δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποσπάσει την προσοχή από τις ευθύνες της ισραηλινής κυβέρνησης στην κατοχή, στην παραβίαση του διεθνούς δικαίου και στην καταστολή κάθε προοπτικής ειρηνικής συμβίωσης.
Ο κίνδυνος γενικευμένου πολέμου δεν είναι μακριά. Κι αν αυτός ξεσπάσει, δεν θα είναι μόνο γεωστρατηγικός: θα είναι και ηθικός. Διότι θα αποτελεί το αποκορύφωμα μιας σιωπηλής συνενοχής που ανέχθηκε την αδικία για δεκαετίες.
Χάρτης επιθέσεων
Τα σημεία των ιρανικών επιθέσεων στην Ιερουσαλήμ και τη Χάιφα.
Ηθική χρεοκοπία ή πολιτική αφύπνιση;
Όταν η επιλεκτική ευαισθησία υπονομεύει το διεθνές δίκαιο, όταν η καταστολή βαφτίζεται «αυτοάμυνα» και η κατοχή «ανάγκη ασφαλείας», τότε η παγκόσμια κοινότητα χάνει το ηθικό της έρεισμα. Δεν μπορεί να υπάρξει σταθερότητα χωρίς δικαιοσύνη. Και δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη στη Μέση Ανατολή χωρίς την αναγνώριση των δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού.
Ο πραγματικός κίνδυνος δεν είναι μόνο η πολεμική σύγκρουση. Είναι η αποδοχή του πολέμου ως «κανονικότητας» και η σιωπή μπροστά στην αδικία.
Η επόμενη έκρηξη ίσως δεν αφήσει κανέναν ανεπηρέαστο. Γι’ αυτό, σήμερα περισσότερο από ποτέ, η φωνή της ανθρωπότητας οφείλει να σταθεί απέναντι στη βία – και στο ψέμα που τη νομιμοποιεί.
Η ειρήνη στη Μέση Ανατολή δεν μπορεί να χτιστεί πάνω σε στρατιωτικές επεμβάσεις και σιδηρούν παραπετάσματα. Χρειάζεται δικαιοσύνη. Και η αρχή της είναι μια δίκαιη λύση για τον παλαιστινιακό λαό.
Μ.Π.Ν.
