«Η Αυλή των Θαυμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη από τη νεοσύστατη σκηνή «Νόστος»
Μια βραδιά που θα θυμόμαστε για καιρό χάρισε στο κοινό της Κορίνθου η νεοσύστατη θεατρική σκηνή «Νόστος», πραγματοποιώντας το εντυπωσιακό της ντεμπούτο με το αριστούργημα του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Η Αυλή των Θαυμάτων». Στις 21, 22, 28, 29 και 30 Νοεμβρίου, το Δημοτικό Θέατρο «Θωμάς Θωμαΐδης» γέμισε από κόσμο που έσπευσε να στηρίξει αυτή τη νέα προσπάθεια και τελικά ανταμείφθηκε με μια παράσταση υψηλού επιπέδου.
Από τα πρώτα λεπτά, τα σκηνικά εντυπωσίασαν με την αυθεντικότητα και τη λεπτομέρεια τους, μεταφέροντάς μας σε μια λαϊκή αυλή της δεκαετίας του 1950, στην καρδιά των χαρακτήρων και της εποχής που τόσο ζωντανά περιγράφει ο Καμπανέλλης.
Οι ηθοποιοί, αν και ερασιτέχνες, υπερέβησαν κάθε προσδοκία. Με πάθος, αφοσίωση και σεβασμό απέδωσαν τις πολλαπλές όψεις της λαϊκής τάξης: την ευαισθησία, τη σύγκρουση, την ανάγκη για σταθερότητα, την καθημερινή πάλη και τα μικρά «θαύματα» που κρατούν όρθιο τον άνθρωπο. Το κοινό δεν είδε απλώς ένα ερασιτεχνικό θίασο, αλλά μια ομάδα που λειτούργησε με επαγγελματική ωριμότητα και ψυχική δύναμη.
Η μουσική επένδυση αποτέλεσε ξεχωριστό κεφάλαιο. Μελωδίες συνδεδεμένες με τον κορυφαίο ελληνικό πολιτισμό,Θεοδωράκη, Χατζιδάκι, Ξαρχάκο, έντυσαν το έργο ιδανικά, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που ταξίδεψε το κοινό και ενίσχυσε την συναισθηματική φόρτιση κάθε σκηνής. Μια από τις καλύτερες μουσικές επιλογές που θα μπορούσε να συνοδεύσει την «Αυλή».
Καθοδηγούμενοι από την έμπειρη ματιά του σκηνοθέτη Ισίδωρου Σταμούλη, οι ηθοποιοί ανέδειξαν τη διαχρονική δύναμη του κειμένου και την ανθρωπιά των χαρακτήρων του Καμπανέλλη. Η σκηνοθεσία ήταν άρτια, με καθαρή κατεύθυνση, σωστές ισορροπίες ανάμεσα στο χιούμορ και την πίκρα, στο ρεαλισμό και τη συγκίνηση.
Ο Θεατρικός και Πολιτιστικός Σύλλογος «Νόστος» απέδειξε ότι η Κόρινθος διαθέτει δυνάμεις, ταλέντο και όραμα. Με μια παράσταση που τίμησε το ελληνικό θέατρο και συγκίνησε το κοινό, έκανε ένα ξεκίνημα που σίγουρα προοιωνίζεται μια σημαντική παρουσία στα τοπικά πολιτιστικά δρώμενα.
Η «Αυλή των Θαυμάτων» δεν ήταν απλώς ένα θεατρικό γεγονός,ήταν μια υπενθύμιση πως ο πολιτισμός ανθίζει όταν άνθρωποι με μεράκι και αλήθεια ενώνουν τις δυνάμεις τους.
Λίγα λόγια για το έργο : Το διαχρονικό μεγαλείο της «Αυλής των Θαυμάτων»
Η «Αυλή των Θαυμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη είναι ένα από τα πιο σπουδαία έργα της νεοελληνικής δραματουργίας. Γραμμένο το 1957, παρουσιάζει με μοναδική ευαισθησία την καθημερινότητα μιας λαϊκής αθηναϊκής γειτονιάς της δεκαετίας του ’50. Εκεί όπου πρόσφυγες, εργάτες, μικροϋπάλληλοι, ονειροπόλοι και βασανισμένοι άνθρωποι μοιράζονται τον ίδιο χώρο, τις ίδιες ανάγκες, τις ίδιες μικρές χαρές και μεγάλες αγωνίες.
Ο Καμπανέλλης, με τη διεισδυτική ματιά ενός δημιουργού που ήξερε να αφουγκράζεται την κοινωνία, φωτίζει τις ανοιχτές πληγές της μεταπολεμικής Ελλάδας:
– τη φτώχεια και την ανασφάλεια,
– το όνειρο για μια καλύτερη ζωή που μένει συχνά μετέωρο,
– τις μετακινήσεις και τη μετανάστευση,
– τις αντιθέσεις ανάμεσα σε παλιό και νέο,
– την προσπάθεια του Έλληνα να «στεριώσει» κάπου, μέσα σε ένα περιβάλλον που αλλάζει ραγδαία.
Μέσα από καθημερινές μικροϊστορίες, ο συγγραφέας αποκαλύπτει έναν ολόκληρο κόσμο συναισθημάτων: τρυφερότητα, ζήλια, φιλία, πόνο, χιούμορ, μοναξιά και ελπίδα. Γι’ αυτό και οι χαρακτήρες του έργου έχουν μείνει αλησμόνητοι — είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, είναι οι γονείς και οι παππούδες μας, είναι κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης.
Η αυλή, όπου εκτυλίσσεται η δράση, λειτουργεί σαν ένας μικρόκοσμος της ελληνικής κοινωνίας. Ένας χώρος που φαινομενικά είναι φτωχός, αλλά πλούσιος σε ψυχή. Εκεί συνυπάρχουν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, χήρες, εργάτες, νέοι με όνειρα, άνθρωποι που ονειρεύονται τη ζωή και άλλοι που απλώς προσπαθούν να την αντέξουν. Όλοι τους, όμως, αποκαλύπτουν στο κοινό μια σειρά από «θαύματα», μικρές στιγμές ανθρωπιάς που δίνουν στο έργο τον τίτλο του.
Η «Αυλή των Θαυμάτων» δεν είναι απλώς ένα θεατρικό έργο. Είναι μια ανθρωπογεωγραφία της Ελλάδας του 20ού αιώνα. Ένα κείμενο που διδάσκει, συγκινεί και παραμένει διαχρονικό γιατί μιλά για πράγματα που δεν αλλάζουν ποτέ: τη φτώχεια, την αξιοπρέπεια, την ανάγκη για σπίτι, την ανάγκη για ασφάλεια, την ανάγκη για αγάπη.
Και όσο κι αν η Ελλάδα άλλαξε, η «Αυλή» του Καμπανέλλη εξακολουθεί να μας καθρεφτίζει στις αδυναμίες, στις ελπίδες, στα όνειρα και στις πληγές μας.
Αναμένουμε με ανυπομονησία τη συνέχεια.
ΜΑΖΕΜΑ ΤΗΣ ΕΛΙΑΣ ΜΕ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΤΡΟΠΟ ΣΤΟ ΖΕΥΓΟΛΑΤΙΟ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ-φωτο
