Ομόφωνη ήταν η καταδίκη του Πέτρου Φιλιππίδη από το Μικτό Ορκωτό Εφετείο της Αθήνας για δύο απόπειρες βιασμού. Μια υπόθεση που συγκλόνισε τον καλλιτεχνικό κόσμο και έφερε στο προσκήνιο, με τον πιο οδυνηρό τρόπο, την κατάχρηση εξουσίας και τη σιωπή που για χρόνια βάραινε το ελληνικό θέατρο.
Οι δύο γυναίκες που τόλμησαν να καταγγείλουν τον ηθοποιό λύγισαν στο άκουσμα της ετυμηγορίας. Δεν ήταν μόνο δικαίωση. Ήταν το τέλος μιας πολυετούς αναμονής για αναγνώριση και αξιοπρέπεια. Στο ακροατήριο, παρούσες γυναίκες που έχουν μιλήσει και εκείνες στο παρελθόν για παρόμοιες εμπειρίες, αλλά και καλλιτέχνες που στάθηκαν απέναντι στην τοξική σιωπή.
Το δικαστήριο τον έκρινε ένοχο για την απόπειρα βιασμού σε βάρος συναδέλφου του το 2010 στο καμαρίνι του στο θέατρο «Μουσούρη» και για άλλη απόπειρα το 2014 μέσα στο αυτοκίνητό του, σε δρόμο του Παλαιού Ψυχικού. Οι πράξεις περιγράφουν μοτίβο κατάχρησης θέσης και χειρισμού. Δεν ήταν παρεξήγηση, ούτε «παρερμηνεία ερωτικής διάθεσης». Ήταν έγκλημα.
Αξίζει να τονιστεί πως ο ίδιος ο εισαγγελέας είχε προτείνει απαλλαγή του κατηγορούμενου, κρίνοντας τις μαρτυρίες ως αντιφατικές. Όμως η Δικαιοσύνη – και κυρίως οι ένορκοι – δεν πείστηκαν. Έκριναν με βάση τα στοιχεία, όχι με βάση το προφίλ ή τη δημόσια εικόνα.
Ο Φιλιππίδης είχε ήδη εκτίσει 12 μήνες προσωρινής κράτησης για άλλη καταγγελία, για την οποία αθωώθηκε λόγω αμφιβολιών. Όμως η παρούσα υπόθεση δεν άφησε περιθώρια – και το μήνυμα της απόφασης είναι ισχυρό: Η θέση, η αναγνωρισιμότητα, το ταλέντο, δεν προστατεύουν κανέναν από τη Δικαιοσύνη.
Δεν είναι “θέμα θεάτρου”. Είναι θέμα κοινωνίας.
Η καταδίκη του Πέτρου Φιλιππίδη δεν αφορά μόνο το πρόσωπό του. Αφορά ένα ολόκληρο σύστημα ανοχής, φόβου και συνενοχής. Ένα σύστημα που για χρόνια έβλεπε, άκουγε, ήξερε – και σιωπούσε.
Κάθε γυναίκα που βρέθηκε σε θέση αδυναμίας, κάθε νέος καλλιτέχνης που υποχρεώθηκε να σιωπήσει για να μην “καεί”, κάθε θεατής που αποθέωνε χωρίς να γνωρίζει, κάθε σκηνοθέτης, παραγωγός ή θεατρικός παράγοντας που προσπέρασε καταγγελίες ως “υπερβολές”, οφείλει να σταθεί απέναντι στην αλήθεια που αποκαλύφθηκε.
Δεν είναι ώρα για υποκρισίες. Είναι ώρα για ευθύνη.
Η ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να επιτρέψει ξανά να υπάρχουν “άβατα” μέσα στον πολιτισμό. Ούτε στην πολιτική, ούτε στην τηλεόραση, ούτε στην εργασία. Καμία εξουσία δεν είναι υπεράνω του ανθρώπινου δικαιώματος στην ασφάλεια, στην αξιοπρέπεια και στο «όχι».
Η κοινωνία αλλάζει. Όχι από μόνη της – από όσους τολμούν.
Το #MeToo στην Ελλάδα δεν ήταν μόδα. Ήταν σεισμός. Και η απόφαση για τον Πέτρο Φιλιππίδη είναι μία από τις σημαντικότερες ρωγμές στον τοίχο της ατιμωρησίας. Γιατί καμία καταδίκη δεν αλλάζει το παρελθόν, αλλά μπορεί να προστατεύσει το μέλλον.
Τέλος στο αφήγημα του “παρεξηγημένου”
Η κοινωνία δεν αντέχει άλλα «λάθη της στιγμής». Δεν μπορεί να ανεχθεί άλλο την ωραιοποίηση της κακοποίησης πίσω από τον μανδύα του καλλιτεχνικού «μεγαλείου» ή της «ιδιόρρυθμης ιδιοσυγκρασίας». Κανείς δεν είναι υπεράνω του Νόμου. Ούτε οι ηθοποιοί, ούτε οι σκηνοθέτες, ούτε οι δημοφιλείς. Ο Φιλιππίδης είχε τη δυνατότητα να απολογηθεί· την άσκησε. Το δικαστήριο είχε την ευθύνη να σταθμίσει τα δεδομένα· το έκανε. Το μήνυμα είναι σαφές: δεν θα γλιτώνει πια κανείς επειδή είναι γνωστός.
.
Το επόμενο βήμα είναι η διαρκής εγρήγορση. Όχι άλλη ανοχή. Όχι άλλες συγκαλύψεις. Όχι άλλα χαμόγελα στα φώτα της ράμπας για ανθρώπους που χρησιμοποίησαν τη σκηνή ως προθάλαμο θύματος.
Σύνταξη Πρώτηnews Κορινθίας
