Στους δρόμους του Λος Άντζελες δεν πνέει αέρας ελευθερίας. Πνέει το αποπνικτικό νέφος από τα χημικά των δυνάμεων και …
Όσα διαδραματίζονται αυτές τις μέρες στο Λος Άντζελες αποκαλύπτουν με τον πιο ωμό τρόπο την πραγματική φύση της «δημοκρατίας» που ευαγγελίστηκε ο Ντόναλντ Τραμπ. Με πρόσχημα την «ασφάλεια» και την «εθνική κυριαρχία», η κυβέρνησή του επιβάλει καθεστώς πολιορκίας σε μια από τις μεγαλύτερες πόλεις των ΗΠΑ, κλιμακώνοντας τη βίαιη καταστολή απέναντι στους διαδηλωτές που ξεσηκώθηκαν μετά τις μαζικές συλλήψεις μεταναστών.
Η απαγόρευση κυκλοφορίας στο κέντρο του Λος Άντζελες δεν είναι παρά ένα μέτρο στρατιωτικού τύπου, που ποινικοποιεί την ίδια τη διαμαρτυρία. Το γεγονός ότι διαδηλωτές σύρονται και φυλακίζονται απλώς και μόνο επειδή «τόλμησαν» να μπουν στην «απαγορευμένη ζώνη», καταρρίπτει κάθε προσχήματα περί ελευθεριών και πολιτικών δικαιωμάτων.
Η επιστράτευση άνω των 4.000 μελών της Εθνοφρουράς και η ετοιμότητα αποστολής πεζοναυτών –παρακάμπτοντας ακόμη και τις συνταγματικές εξουσίες του εκλεγμένου κυβερνήτη της Καλιφόρνιας– φανερώνει τον αυταρχικό κατήφορο στον οποίο οδηγεί ο Τραμπ τη χώρα. Οι εικόνες από τους δρόμους του Λος Άντζελες θυμίζουν εμπόλεμη ζώνη: χημικά, πλαστικές σφαίρες, βομβίδες κρότου – λάμψης, γκλομπς, βία χωρίς φραγμούς.
Και ενώ η κοινωνία βράζει, με συνδικάτα, σωματεία και οργανώσεις να διαδηλώνουν ενάντια στον εκφοβισμό και τις απελάσεις, ο Τραμπ επιλέγει να χυδαιολογεί από στρατιωτικές βάσεις περί «εισβολής ξένων εχθρών», επειδή κάποιοι κρατούσαν μεξικανικές σημαίες. Αναπαράγοντας την πιο σκοτεινή ρητορική της ξενοφοβίας, προσπαθεί να παρουσιάσει το αίτημα για δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια ως απειλή για το κράτος.
Ας θυμηθούμε, όμως, τι υποσχέθηκε ο Ντόναλντ Τραμπ όταν εξελέγη:
Επιστροφή στην «αληθινή δημοκρατία»,
«επαναφορά του κράτους δικαίου»,
«δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου».
Αντί όλων αυτών, βλέπουμε μαζικές συλλήψεις, στρατιωτικοποίηση των πόλεων και μια κυβέρνηση που καταφεύγει στη βία για να φιμώσει τον λαό της. Η ίδια η λέξη «δημοκρατία» χάνει το νόημά της όταν κάθε πράξη αντίστασης τιμωρείται ως «αναρχία» και όταν τα αιτήματα των πιο ευάλωτων βαφτίζονται «ξένη απειλή».
Η αμερικανική ιστορία βρίθει από στιγμές κρατικής καταστολής. Από τον Ρόντεϊ Κινγκ το 1992 μέχρι τον Τζορτζ Φλόιντ το 2020, η χρήση στρατιωτικής ισχύος απέναντι στον «εχθρό – λαό» δεν είναι η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας. Το γεγονός ότι το 2025 επαναλαμβάνονται τα ίδια, είναι η πιο ηχηρή απάντηση για το ποια «δημοκρατία» οραματίζεται ο Τραμπ και οι όμοιοί του.
Η σημερινή Αμερική, υπό την ηγεσία Τραμπ, δεν απομακρύνεται απλώς από τις δημοκρατικές της διακηρύξεις. Τις ποδοπατά. Και το τίμημα το πληρώνουν οι φτωχοί, οι μετανάστες, οι εργάτες, όσοι τολμούν να σηκώσουν κεφάλι.
Μπροστά σε αυτό το σκοτεινό τοπίο, κάθε φωνή αλληλεγγύης, κάθε πράξη αντίστασης αποκτά τεράστια σημασία. Γιατί η «δημοκρατία» που υποσχέθηκαν, αποδεικνύεται μια βιτρίνα – πίσω της κρύβεται ένας μηχανισμός καταστολής που δεν διστάζει να μετατρέψει τις ΗΠΑ σε πεδίο καταστολής και φόβου.
Όταν ο ήχος από τις βομβίδες κρότου-λάμψης διακόπτει τις κραυγές διαμαρτυρίας, κι ο βηματισμός των στρατιωτών δεν θυμίζει υπεράσπιση συνόρων αλλά κατοχή εδάφους. Η αμερικανική κυβέρνηση, για μία ακόμη φορά, επιλέγει να απαντήσει με βία στη φωνή του λαού και να σφραγίσει τις κραυγές με δακρυγόνα.
Εν ολίγοις
Όσο οι κυβερνήσεις στέλνουν στρατό αντί για στήριξη, τόσο θα φουντώνει η οργή. Όσο οι δρόμοι θα γεμίζουν με στολές και όχι με φωνές, τόσο η κοινωνία θα απομακρύνεται από τις αρχές που υποτίθεται ότι θεμελίωσαν τις ΗΠΑ. Η δημοκρατία δεν στήνεται στα άρματα. Χτίζεται στους αγώνες των καταπιεσμένων.Η απάντηση στην τρομοκρατία δεν είναι η σιωπή. Είναι η αντίσταση.
Μ.Π.Ν.
Υψηλός Κίνδυνος Πυρκαγιάς στην Κορινθία: Ώρα για Ευθύνη και Πρόληψη
