Η αυλαία έπεσε οριστικά. Ο Πέτρος Φιλιππίδης κρίθηκε ομόφωνα ένοχος για δύο απόπειρες βιασμού από το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών και καταδικάστηκε τελικά σε ποινή φυλάκισης τριών ετών με τριετή αναστολή, κατά συγχώνευση. Η απόφαση ελήφθη κατά πλειοψηφία (4-3), με τη μειοψηφία να ζητά ακόμη πιο αυστηρή ποινή.
Συγκεκριμένα, τέσσερα μέλη του δικαστηρίου πρότειναν δύο χρόνια για κάθε πράξη (σύνολο 4 έτη, συγχώνευση στα 3), ενώ ένας δικαστής και δύο ένορκοι ζήτησαν τέσσερα έτη για την πρώτη πράξη και δύο για τη δεύτερη, δηλαδή έξι χρόνια φυλάκισης. Ωστόσο, υπερίσχυσε η ελαφρύτερη ποινή.
Ένοχος αλλά ελεύθερος – Αυτό είναι Δικαιοσύνη;
Μετά από μήνες ακροαματικής διαδικασίας, με συνταρακτικές καταθέσεις, με μαρτυρίες γυναικών που συγκλόνισαν την κοινή γνώμη και με τελεσίδικη καταδίκη για δύο κακουργηματικές απόπειρες βιασμού, ο Πέτρος Φιλιππίδης δεν θα οδηγηθεί στη φυλακή.
Απόφαση νομότυπη, αλλά ηθικά εύθραυστη. Πώς μπορεί να εξηγηθεί στους πολίτες –ιδίως στις γυναίκες– ότι ένας άνθρωπος που κρίθηκε ένοχος για απόπειρες βιασμού μένει ελεύθερος; Ποιο μήνυμα στέλνει η Πολιτεία στα θύματα όταν το “ένοχος” συνοδεύεται από το “με αναστολή”;
Η υπόθεση Φιλιππίδη είναι ορόσημο, όχι μόνο για το ελληνικό #MeToo, αλλά για το αν η Δικαιοσύνη έχει πραγματικά τη δύναμη να υπερβεί την εξουσία της αναγνωρισιμότητας, της καριέρας, των χειροκροτημάτων.
Ο συμβολισμός της καταδίκης και η πικρία της αναστολής
Η ετυμηγορία του δικαστηρίου έφερε δικαίωση για τις γυναίκες που κατήγγειλαν όσα υπέστησαν. Έφερε ένα «τέλος» στην ασυλία προσώπων που, πίσω από το κύρος τους, κρύβονταν από την ευθύνη.
Ωστόσο, η ποινή των τριών ετών με αναστολή αναδεικνύει ένα βαθύτερο πρόβλημα: την απόσταση ανάμεσα στη νομική καταδίκη και τη βιωμένη αδικία των θυμάτων. Γιατί όσο κι αν ακούστηκε η αλήθεια, όσο κι αν κατέρρευσε το προφίλ του «μεγάλου ηθοποιού», ο καταδικασθείς θα συνεχίσει τη ζωή του εκτός φυλακής, χωρίς να εκτίσει ούτε μία ημέρα επιπλέον.
Τίποτα δεν τελείωσε – Τώρα αρχίζουν όλα
Ο Πέτρος Φιλιππίδης κρίθηκε ένοχος. Η Δικαιοσύνη μίλησε. Όμως η κοινωνία οφείλει να συνεχίσει να ακούει – και να μην ξεχάσει. Όσοι ακόμα σιωπούν ή αμφιταλαντεύονται μπροστά σε τέτοια περιστατικά, πρέπει να καταλάβουν: δεν είναι η αναστολή που αθωώνει τον ένοχο. Είναι η δράση που προστατεύει τους επόμενους.
Ο πολιτισμός δεν μπορεί να είναι πεδίο κακοποίησης. Ούτε άλλοθι για επιθετικότητα. Ούτε σκηνή για να ανέβουν άνθρωποι που καταχρώνται την εξουσία τους.
Η καταδίκη Φιλιππίδη δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή. Για ένα θέατρο χωρίς σκιές. Για μια κοινωνία χωρίς φόβο. Για μια δικαιοσύνη που, κάποτε, θα συμβαδίζει απόλυτα με την αλήθεια και το κοινό περί δικαίου αίσθημα.
