Κάτι το ιδιαίτερο έχει αυτή η παράσταση κατά γενική ομολογία εκατοντάδων θεατών που την παρακολούθησαν το καλοκαίρι στο θέατρο Χιλιομοδίου «Ειρήνη Παπά» και στο Δημοτικό θέατρο Αγίου Βασιλείου «Πάνος Βαρδάκας»
Η ιδιαιτερότητα έγκειται κατά περίεργο λόγο, στο κλασσικό ανέβασμα της παράστασης, η μουσική και οι ήχοι δεν είναι κονσερβαρισμένοι, είναι φυσικοί. Εξέχων μουσικό όργανο η ποντιακή λύρα (Κεμετζές) με συνοδεία το νταούλι. Και το τραγούδι του χορού δεν είναι Playback. Ότι ακούγεται γεννιέται εκείνη την στιγμή. Όλα είναι σε φυσική ροή. Εξάλλου αυτή είναι η μαγεία και η κατάρα του θεάτρου. Μαγεία γιατί ότι γίνεται και ότι ακούγεται είναι από παρθενογένεση και κατάρα γιατί δεν υπάρχει επανάληψη. Η επόμενη παράσταση είναι άλλη.
«ΟΙ ΤΡΩΑΔΙΤΙΣΣΕΣ» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Πολυξένης Ορκοπούλου-Ξανθάκη
3-5-11-12 Οκτωβρίου 2025 ώρα 8:30μμ
Κρατήσεις: 2741086330– 6970940350
Η σκηνοθέτης και στον ρόλο της Εκάβης μας λέει:
Οι «Τρωάδες» ήταν για μένα ένα όνειρο ζωής. Να σταθώ στη σκηνή και να δώσω φωνή στις γυναίκες που έμειναν πίσω, σε αυτές που ξεριζώθηκαν, σε αυτές που θρηνούν και προσπαθούν να σταθούν όρθιες όταν όλα έχουν χαθεί. Δεν είναι ένα έργο για τον πόλεμο. Είναι ένα έργο για εκείνους που μένουν πίσω μετά τον πόλεμο. Τις γυναίκες, τα παιδιά, τους ηλικιωμένους, όλους όσοι δεν κρατούν όπλα αλλά πληρώνουν το τίμημα. Μέσα από αυτή την παράσταση θέλω να μιλήσω για τον ξεριζωμό ως την απόλυτη απώλεια ταυτότητας. Δεν είναι μόνο το σπίτι που καίγεται, είναι οι λέξεις που δεν λέγονται, τα χέρια που δεν ξέρουν πού να πιαστούν, οι προσευχές που δεν έχουν θεούς να τις ακούσουν. Είναι η στιγμή που χάνεται η ζωή κι εσύ δεν μπορείς να φωνάξεις «γιατί». Οι γυναίκες της Τροίας είναι για μένα οι γυναίκες κάθε τόπου που χάθηκε. Η Εκάβη είναι η μάνα που χάνει τα παιδιά της. Η Ανδρομάχη είναι η γυναίκα που βλέπει το παιδί της να αφανίζεται στο όνομα μιας νίκης που ποτέ δεν ζήτησε. Η Κασσάνδρα είναι το κορίτσι που φωνάζει για το κακό που έρχεται και κανείς δεν την ακούει. Στη σκηνή θα δημιουργήσουμε εικόνες με σώματα και σιωπή, γιατί ο ξεριζωμός δεν έχει φωνή, αλλά μια κραυγή που μένει μέσα μας. Τα κουρέλια που φορούν γίνονται σημαίες της χαμένης τους πατρίδας. Το χώμα που πατούν θυμίζει πως η γη που αφήνεις πίσω είναι αυτή που κουβαλάς για πάντα στις παλάμες σου. Δεν ζητάμε τον οίκτο. Ζητάμε τη μνήμη. Θέλουμε να θυμίσουμε πως ο πόλεμος δεν τελειώνει όταν σωπάσουν τα όπλα, αλλά όταν οι άνθρωποι ξαναβρούν γη να σταθούν, φωνή να μιλήσουν, καρδιά να αγαπήσουν. Οι «Τρωάδες» για μένα είναι ένας ύμνος σε όσους αντέχουν, σε όσες γυναίκες αναγκάστηκαν να φύγουν, σε όσες έμειναν πίσω, σε όσες κρατούν μέσα τους την ανάμνηση της πατρίδας ακόμη κι όταν την έχουν χάσει. Με αυτή την παράσταση θέλουμε να πούμε πως κανένας ξεριζωμός δεν είναι μακριά από εμάς. Γιατί οι «Τρωάδες» είναι κάθε γυναίκα, κάθε μάνα, κάθε παιδί που αναγκάστηκε να αφήσει τον τόπο του πίσω.
Σκηνοθεσία, κινησιολογία: Πολυξένη Ορκοπούλου-Ξανθάκη
Κεμετζές (Λύρα Ποντιακή): Παναγιώτης Κεφαλίδης
Τύμπανο: Στέφανος Εξαδάκτυλος
Κοστούμια: Ελένη Χαζάπη
Σκηνικά, φωτισμοί: Μπάμπης Ορκόπουλος
Παίζουν: Ποσειδώνας: Χρήστος Πετρόπουλος
Αθηνά: Άννα-Μαρία Σακελλαρίου- Μιχαλίτσα Ξύδη
Εκάβη: Πολυξένη Ορκοπούλου-Ξανθάκη
Ταλθύβιος: Μπάμπης Τσόγκας
Κασσάνδρα: Ελισάβετ Πανταζόγλου- Βάσια Εξαδάκτυλου
Ανδρομάχη: Γιώτα Παπαναγιώτου
Αστυάνακτας: Ο μικρός Παναγιώτης Μαυρέλης
Μενέλαος: Χρόνης Σιφακάκης
Ελένη: Αναστασία Φέκου
Στρατιώτες: Θανάσης Κατσίγιαννης, Μιχάλης Οικονομόπουλος, Γιάννης Γκούτσης, Χρήστος Εξαδάκτυλος
Σκλάβες Τρωαδίτισσες: Δέσποινα Μπίσδα, Ευαγγελία Παπακωνσταντίνου, Αργυρώ Καρρά, Δήμητρα Κιούση, Λιάνα Σπηλιοπούλου, Στέλλα Τζήμου, Αγγελική Τόγια, Κατερίνα Κριτσώνη, Εύα Μίλικ, Έφη Κελάρη, Χρυσούλα Μπαναχάρη, Νεφέλη Γέρου, Βάσια Εξαδάκτυλου.
