Ένας πατέρας, ο Πάνος Ρούτσι, όντας καρδιοπαθής, εδώ και μέρες, θυσιάζει σταγόνα τη σταγόνα το λάδι στο καντήλι του, στο βωμό της Αλήθειας, του Δίκιου, της Ανθρωπιάς, της Δικαιοσύνης, του Χρέους, της Δημοκρατίας και της Πατρότητας.
Απεργία πείνας και δίψας κάνει και η κάθε μέρα, η κάθε ώρα που περνά, φέρνει την κορφή του καντηλιού του κοντά στον πάτο.
Δοκίμασε όλους τους γνωστούς, τους καθιερωμένους, τους κανονικούς και τους θεσμικούς τρόπους, προκειμένου να πετύχει το απολύτως αυτονόητο:
Να του αναγνωριστεί από τη Δικαιοσύνη το δικαίωμα να προβεί σε εκταφή των υπολειμμάτων του γιού του, του 22χρονου Ντένις Ρούτσι, που δολοφονήθηκε στα Τέμπη.
Να εξεταστούν τα υπολείμματα του ντελικανή του, για να βρεθεί, επιτέλους, από τι ήτανε φτιαγμένο το δρεπάνι που εβάστα ο χάρος, ο συνεπιβάτης των 57 ανθρώπων στο μοιραίο τρένο.
Χρόνια παλεύει γι’ αυτό το απολύτως αυτονόητο ο απεργός πείνας και δίψας πατέρας, αλλά χτυπά διπλομανταλωμένες πόρτες και διπλοσφραγισμένα στόματα.
Το μόνο που του απέμεινε να κάμει, είναι αυτό που κάνει, καθισμένος στα σκαλούνια της Βουλής των Άβουλων Ελλήνων.
Κορώνα γράμματα πλέον η ζωή του.
Με το κουβέρνο, τους νταβατζήδες και τα γιουσουφάκια του παραδίπλα, να τον θωρούνε και στρουφίζουνε τα χείλια τους με αποστροφή, επειδή τους χαλάει την αισθητική του χτιρίου, και τη διάθεση τους.
Μόνο η κοινωνία, μόνο ένα τμήμα της κοινωνίας, μόνο ένα μικρό τμήμα της κοινωνίας βρίσκεται στο πλάι του Πατέρα προσπαθώντας να πάρει από τους ώμους του έστω ένα ψιχάλι του ασήκωτου φορτίου που κουβαλεί.
Μοναχά κάποιοι ανώνυμοι άνθρωποι αισθάνονται την ανάγκη, και τη συνειδησιακή υποχρέωση, ν’ αφήσουν κατά μέρος τις δουλειές και το ραχατλίκι τους και να πάνε στον ασκιανό του αγωνιζόμενου Πατέρα, για να του δώσουν μιας αγκαλιάς κουράγιου και ένα χάδι συμπόνιας.
Οι άλλοι, οι ποδέλοιποι, οι τάχα μου δήθεν, οι γιαλαντζί και οι μουσαντένοι, οι να ‘χαμε να λέγαμε και οι κάλπικοι, οι δίμουροι και οι ωχαδερφιστές, οι περαβρεχιστές και οι ξυσταρχιδιστές, έχουν επιλέξει τη σιγουριά του “από μακρυά κι αγαπημένοι”.
Μα, θαρρώ πως ετούτος ο θυσιαζόμενος Πατέρας, δεν έχει ανάγκη από αγκαλιές και συναισθηματικά καρδιοδωσίματα.
Ανάγκη έχει από σφιγμένες γροθιές, που ξαμώνουνε κατευτείαν στον ουρανό, κατευθείαν στο Θεό, αυτόν που λένε “Δίκαιο”.
Και που, πολλές φορές, δεν είναι.
efsyn.gr
