Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει ανάγκη από μεταγραφές που κουβαλούν βαρίδια και αντιφάσεις

Τα σενάρια και οι διαρροές περί ένταξης της Νίνα Κασιμάτη στο ΠΑΣΟΚ επανέρχονται με επιμονή στον παραπολιτικό διάδρομο. Παρουσιάζονται μάλιστα ως «τυπική διαδικασία», ως μια ακόμη κίνηση διεύρυνσης ,που υποτίθεται ενισχύει την παράταξη. Όμως εδώ δεν μιλάμε για μια ουδέτερη μετακίνηση. Μιλάμε για μια συμπεριφορά και μια διαδρομή που έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με τις αξίες, τη μνήμη και την πολιτική ηθική του ΠΑΣΟΚ.

Η κ. Κασιμάτη δεν είναι άγνωστο πρόσωπο. Αντιθέτως, έχει βαθιά και παλιά σχέση με τον χώρο του ΠΑΣΟΚ. Πριν από τις εκλογές του 2009, ήταν συχνή παρουσία στη Χαριλάου Τρικούπη και στην Ιπποκράτους. Γνώριζε πρόσωπα, διαδικασίες, μηχανισμούς. Γαλουχήθηκε πολιτικά σε αυτόν τον χώρο. Κι όμως, τα χρόνια που ακολούθησαν, επέλεξε έναν δημόσιο λόγο υβριστικό, ισοπεδωτικό και επιθετικό, ακόμη και απέναντι σε ανθρώπους με τους οποίους είχε συνεργαστεί.

Η πολιτική κριτική είναι θεμιτή. Η ακύρωση των πάντων, όμως, δεν είναι. Όταν ο λόγος περνά τα όρια της αντιπαράθεσης και αγγίζει τη χλεύη, όταν δεν αναγνωρίζεται ούτε ίχνος ιστορικής συνέχειας, τότε δεν μιλάμε για πολιτική εξέλιξη αλλά για πολιτικό οπορτουνισμό.

Δεν είναι τυχαίο ότι η ίδια, ως βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, βρέθηκε σε ανοιχτή τροχιά σύγκρουσης με το κόμμα της. Φλέρταρε πολιτικά με τη Νέα Δημοκρατία σε τοπικό επίπεδο, γεγονός που οδήγησε τελικά στον αποκλεισμό της από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η εικόνα που απομένει είναι αυτή μιας πολιτικού που μετακινείται χωρίς αξιακή πυξίδα, αναζητώντας κάθε φορά τον επόμενο σταθμό.

Και εδώ τίθεται το κρίσιμο ερώτημα:

Τι ακριβώς θα κερδίσει το ΠΑΣΟΚ από μια τέτοια ένταξη;

Σίγουρα όχι πολιτικό βάθος. Σίγουρα όχι αξιοπιστία. Σίγουρα όχι κοινωνική γείωση.

Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει ανάγκη από μεταγραφές που κουβαλούν βαρίδια και αντιφάσεις. Έχει ανάγκη από πολιτική ανασυγκρότηση, από σαφή ιδεολογικό λόγο, από στελέχη που σέβονται την ιστορία του χώρου και την κοινωνία που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν. Υπάρχουν στην κοινωνία άνθρωποι που παλεύουν καθημερινά για το μεροκάματο, που δεν αλλάζουν πολιτική στάση ανάλογα με τις συγκυρίες.

Η ευθύνη, αν τελικά προχωρήσει μια τέτοια επιλογή, θα βαραίνει προσωπικά τον Νίκος Ανδρουλάκης. Και θα είναι ένα ακόμη λάθος στη σειρά επιλογών που έχουν ήδη προκαλέσει προβληματισμό στη βάση και στα ιστορικά στελέχη του κόμματος. Γιατί κάθε φορά που το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να «ανοίξει» χωρίς φίλτρο, κινδυνεύει να χάσει τον εαυτό του.

Η πολιτική δεν είναι άθροισμα βιογραφικών. Είναι σύστημα αξιών.

Και τέτοιες συμπεριφορές δεν έχουν θέση στο ΠΑΣΟΚ.

Αν η ηγεσία το αγνοήσει, τότε το πρόβλημα δεν θα είναι η μεταγραφή.

Θα είναι η στρατηγική σύγχυση που επιμένει να βαφτίζεται «διεύρυνση».