Γράφει η Μ.Π.Ν.
Δεκαπέντε άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ανοιχτά της Χίου, όταν σκάφος διακινητών συγκρούστηκε με σκάφος του Λιμενικού και βυθίστηκε. Άνθρωποι στοιβαγμένοι, χωρίς στοιχειώδη μέτρα ασφαλείας, παραδόθηκαν για ακόμη μία φορά στη λογική της «παράνομης μεταφοράς» και του θανάσιμου ρίσκου.
Με εντολή του υπουργού Δικαιοσύνης, Γιώργου Φλωρίδη, τέθηκε σε πλήρη εφαρμογή το ειδικό πρωτόκολλο διαχείρισης κρίσης. Ομάδα τεσσάρων ιατροδικαστών και τριών νεκροτόμων μεταβαίνει στη Χίο για τον συντονισμό της ιατροδικαστικής διερεύνησης, ενώ στο υπουργείο Δικαιοσύνης λειτουργεί ειδικό συντονιστικό κέντρο. Παράλληλα, έχει εξασφαλιστεί η μεταφορά και φύλαξη των σορών στο νεκροταφείο Σχιστού έως την ταυτοποίηση και την απόδοσή τους στους οικείους τους.
Όλα αυτά, όμως, όσο αναγκαία κι αν είναι, δεν απαντούν στα κρίσιμα ερώτημα: πώς οδηγηθήκαμε σε άλλη μία πολύνεκρη τραγωδία στο Αιγαίο;
Ιδιαίτερη βαρύτητα αποκτούν οι δημόσιες τοποθετήσεις του δημάρχου Χίου, Γιάννη Μαλαφή. Από τη μία, διαβεβαιώνει ότι το υγειονομικό σύστημα αντέδρασε άμεσα και αποτελεσματικά. Από την άλλη, όμως, περιγράφει μια εικόνα που δεν επιδέχεται εύκολες ερμηνείες: βάρκες με υπερβολικά ισχυρές μηχανές, ταχύτερες από τα σκάφη του Λιμενικού, ανθρώπους στοιβαγμένους, μηχανές ασύμβατες και επικίνδυνες.
Ακόμη πιο σοβαρή είναι η αναφορά του για τη σύγκρουση: σύμφωνα με όσα φαίνονται «με γυμνό οφθαλμό», το σκάφος του Λιμενικού χτυπήθηκε στη μέση και μπροστά δεξιά. Δηλαδή, δεν εμβόλισε, αλλά εμβολίστηκε. Μια διαπίστωση που θέτει ευθέως ζήτημα συνθηκών καταδίωξης, χειρισμών και ευθυνών.
Το κρίσιμο ερώτημα στη τραγωδία της Χίου: γιατί οι κάμερες δεν κατέγραψαν;
Σε κάθε σύγχρονο σκάφος του Λιμενικού Σώματος, η ύπαρξη καταγραφικών καμερών δεν αποτελεί πολυτέλεια· αποτελεί θεσμική εγγύηση διαφάνειας. Για την προστασία τόσο των πληρωμάτων όσο και της ανθρώπινης ζωής. Γι’ αυτό και το ερώτημα που πλέον δεσπόζει πάνω από την τραγωδία με τους 15 νεκρούς ανοιχτά της Χίου είναι ένα — και δεν επιδέχεται υπεκφυγές:
Πώς είναι δυνατόν οι κάμερες να μην λειτουργούσαν; Και γιατί;
Δεν μιλάμε για μια δευτερεύουσα τεχνική λεπτομέρεια. Μιλάμε για το μοναδικό αντικειμενικό αποδεικτικό υλικό που θα μπορούσε να φωτίσει τις συνθήκες της σύγκρουσης, τη στιγμή του εμβολισμού, τους χειρισμούς και τις αποφάσεις που προηγήθηκαν της βύθισης.
Αν οι κάμερες δεν λειτουργούσαν λόγω βλάβης, τότε τίθεται ζήτημα συντήρησης και επιχειρησιακής ετοιμότητας.
Αν ήταν απενεργοποιημένες, τότε τίθεται ζήτημα εντολής και ευθύνης.
Και αν, τέλος, υπήρχε καταγραφή που δεν διατέθηκε, τότε μιλάμε για συγκάλυψη.
Καμία από αυτές τις εκδοχές δεν είναι ανώδυνη.
Η κήρυξη Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης δεν μπορεί να περιοριστεί σε τυπικούς ελέγχους. Οφείλει να απαντήσει ευθέως:
-
υπήρχαν λειτουργικές κάμερες στο σκάφος;
-
ποιος ήταν υπεύθυνος για τον έλεγχό τους;
-
πότε διαπιστώθηκε η μη λειτουργία τους;
-
και κυρίως, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για το κενό στην αλήθεια;
Διότι χωρίς καταγραφή, η πραγματικότητα κινδυνεύει να αντικατασταθεί από αφηγήσεις. Και σε υποθέσεις με νεκρούς, οι «αφηγήσεις» δεν αρκούν.
Η διαφάνεια δεν είναι πολυτέλεια. Είναι υποχρέωση.
Και στη Χίο, αυτή η υποχρέωση έχει πλέον όνομα: οι κάμερες που δεν λειτούργησαν.
ΣτΕ: Απορρίφθηκε η επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού στο Δημόσιο
