Με αφορμή την καταστροφική πυρκαγιά στο Λος Άντζελες, πλημμυρίσαμε από αναλύσεις για την κλιματική αλλαγή και την ανικανότητα των κρατών να την αντιμετωπίσουν. Ακόμα και στην «καρδιά του καπιταλισμού», την οικονομικά ισχυρότερη Πολιτεία των ΗΠΑ, οι πυρκαγιές καίνε ανεξέλεγκτα, αναδεικνύοντας τα όρια ενός συστήματος που βάζει το κέρδος πάνω από τις ανθρώπινες ανάγκες.
Ορισμένοι μάλιστα προτρέπουν τον λαό να αποδεχθεί τη νέα αυτή «κανονικότητα» και να στρατευθεί πίσω από πολιτικές που στηρίζουν τις «πράσινες» επενδύσεις. Όμως, οι πραγματικές αιτίες ξεπροβάλλουν μέσα από τις φλόγες: η υποστελέχωση και ιδιωτικοποίηση της Πυροσβεστικής, η έλλειψη πρόληψης και η μετακύλιση της ευθύνης στα άτομα, είναι οι βαθύτερες πληγές ενός συστήματος που λειτουργεί με βάση την πολιτική κόστους-οφέλους.
Παρόμοιες εικόνες είδαμε πρόσφατα και στη Βαλένθια της Ισπανίας. Εκεί, το φουσκωμένο ποτάμι που κατέστρεψε ζωές και περιουσίες ανέδειξε την παντελή έλλειψη αντιπλημμυρικών έργων. Οι τοπικές αρχές στάθηκαν ανήμπορες, και αντί για λύσεις, προτίμησαν την εύκολη απάντηση: η κλιματική αλλαγή φταίει.
Αλλά ο λαός θυμάται.
Θυμάται τις προηγούμενες καταιγίδες και τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις για προστασία. Θυμάται τη Θεσσαλία, την Εύβοια, την Αττική, όπου η «κανονικότητα» έχει όνομα: εγκληματική αδιαφορία για τις λαϊκές ανάγκες.
Στην Υγεία, τα ίδια χιλιοειπωμένα επιχειρήματα. Η κυβέρνηση και τα μέσα ενημέρωσης μάς ζητούν να κοιτάξουμε τα προβλήματα σε Βρετανία και ΗΠΑ για να «κατανοήσουμε» τη δική μας κατάσταση. Όμως, η «διεθνής εμπειρία» δεν ξεπλένει τις πολιτικές της υποχρηματοδότησης και ιδιωτικοποίησης, αλλά τις αποκαλύπτει. Είτε στην Υγεία, είτε στη διαχείριση φυσικών καταστροφών, η πηγή του κακού είναι κοινή: το κράτος υπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου, αφήνοντας τον λαό να πληρώνει το τίμημα.
Το σύστημα αυτό δεν διορθώνεται, δεν μεταρρυθμίζεται. Είναι σχεδιασμένο να εξυπηρετεί τα κέρδη, όχι τις ανάγκες. Μόνο μέσα από τη σύγκρουση με αυτές τις πολιτικές μπορεί ο λαός να εξασφαλίσει δικαιώματα, προστασία και προοπτική για ένα καλύτερο μέλλον. Οι φωτιές, οι πλημμύρες και η κρίση στην Υγεία το φωνάζουν ξεκάθαρα: Ο δρόμος προς τα εμπρός περνά μέσα από τη συλλογική διεκδίκηση και την ανατροπή ενός συστήματος που αφήνει πίσω του στάχτες και συντρίμμια.
Μ.Π.Ν.
