Η Ελλάδα διδάχθηκε πολλές φορές στην ιστορία της ότι η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη είναι περισσότερο ένας μύθος παρά μια πραγματικότητα. Οι σύμμαχοι και εταίροι της, αυτοί που διατυμπανίζουν τις αρχές της ΕΕ και την κοινή ασφάλεια, στην πράξη την έχουν εγκαταλείψει προς όφελος των δικών τους οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων.
Πρόσφατο παράδειγμα αυτής της υποκρισίας είναι η προθυμία ευρωπαϊκών χωρών να ενισχύσουν στρατιωτικά την Τουρκία, παρά το γεγονός ότι η Άγκυρα αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για την Ελλάδα και την Κύπρο. Η Γαλλία, από την οποία η Ελλάδα έχει προμηθευτεί τα υπερσύγχρονα Rafale, εξετάζει το ενδεχόμενο πώλησης των πυραύλων Meteor στην Τουρκία. Το Παρίσι, μάλιστα, ρίχνει την ευθύνη στο Λονδίνο, προσπαθώντας να αποποιηθεί κάθε ευθύνη. Μα αν όντως η Γαλλία ενδιαφερόταν για την ελληνική ασφάλεια, γιατί δεν περιέλαβε ρήτρα που να απαγορεύει την πώληση αντίστοιχων όπλων στην Τουρκία;
Την ίδια στιγμή, η Ιταλία, υπό την ακροδεξιά κυβέρνηση της Μελόνι, πουλάει την Piaggio Aerospace, η οποία αναπτύσσει UAV και drones, στην τουρκική Baykar – την εταιρεία του γαμπρού του Ερντογάν! Και αυτό, παρά το γεγονός ότι οι ευρωπαϊκοί κανονισμοί απαιτούν ενημέρωση των κρατών-μελών πριν από τέτοιες ενέργειες. Η Ρώμη, προφανώς, δεν μπήκε καν στον κόπο να ενημερώσει την Αθήνα.
Η Γερμανία, από την άλλη, διαχρονικά εξοπλίζει την Τουρκία, με αποκορύφωμα την πώληση υπερσύγχρονων υποβρυχίων που δίνουν στρατηγικό πλεονέκτημα στην Άγκυρα έναντι του ελληνικού ναυτικού. Το Βερολίνο επικαλείται το επιχείρημα της «ισορροπίας δυνάμεων» στο Αιγαίο, λες και πρόκειται για κάποιο αθλητικό παιχνίδι και όχι για την εθνική κυριαρχία μιας χώρας-μέλους της ΕΕ.
Ακόμα και η Ισπανία, που υποτίθεται πως βρίσκεται πιο κοντά στα ελληνικά συμφέροντα λόγω της αντίστοιχης τουρκικής πίεσης στο Γιβραλτάρ, συνεχίζει να προμηθεύει την Άγκυρα με πολεμικό υλικό, αγνοώντας κάθε έκκληση της ελληνικής διπλωματίας.
Η συνάντηση Μητσοτάκη-Μακρόν μπορεί να είναι πολιτικά ενδιαφέρουσα, όμως δεν αλλάζει την πραγματικότητα: Οι ευρωπαϊκές χώρες δεν διστάζουν να πουλήσουν όπλα στον μεγαλύτερο απειλητή της Ελλάδας, αρκεί να γεμίσουν τα ταμεία των πολεμικών τους βιομηχανιών. Όσο οι ελληνικές κυβερνήσεις αποδέχονται αυτό το παιχνίδι, χωρίς ουσιαστικές αντιδράσεις, τόσο η χώρα θα παραμένει εγκλωβισμένη σε μια ψεύτικη αίσθηση ευρωπαϊκής προστασίας, την οποία οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι διαψεύδουν με τις πράξεις τους.
Εν ολίγοις
Η Αθήνα οφείλει να πάψει να είναι ο δεδομένος πελάτης των ευρωπαϊκών εξοπλιστικών προγραμμάτων και να απαιτήσει δεσμεύσεις. Διαφορετικά, η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη θα παραμείνει απλώς μια καλοστημένη βιτρίνα πίσω από την οποία κρύβεται το αδυσώπητο παιχνίδι του κέρδους και της γεωπολιτικής σκοπιμότητας
Μ.Π.Ν.
Παγκορινθιακή Συγκέντρωση των αγροτών της Κορινθίας την Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου στο Βραχάτι
