Όταν λεφτά υπάρχουν… αλλά όχι για τον λαό
Στην Ελλάδα του 2025, οι περισσότεροι εργαζόμενοι μετρούν τα ψιλά πριν καλά καλά τελειώσει η δεύτερη βδομάδα του μήνα. Κι όμως, την ίδια στιγμή, ανακοινώνονται σχέδια για εξοπλισμούς άνω των 25 δισεκατομμυρίων ευρώ τα επόμενα χρόνια.
Είναι η ίδια χώρα όπου μισθοί και συντάξεις λεηλατήθηκαν τα τελευταία 15 χρόνια, αλλά οποιαδήποτε προσπάθεια να επιστρέψει κάτι –όπως ο 13ος και 14ος μισθός ή η 13η και 14η σύνταξη– απορρίπτεται με συνοπτικές διαδικασίες.
Και όμως, λεφτά υπάρχουν. Όχι για τους πολλούς, αλλά για τους λίγους και ισχυρούς:
-
Μόνο τη διετία 2022-2023, οι εισηγμένες εταιρείες στο Χρηματιστήριο έβγαλαν κέρδη 21 δισ. ευρώ. Είναι 4 δισ. περισσότερα από όσα έβγαζαν πριν την κρίση!
-
Οι 20 πιο μεγάλες επιχειρήσεις είχαν συνολικά 22,4 δισ. ευρώ κέρδη την τελευταία τριετία.
-
Την ίδια στιγμή, οι φόροι που πλήρωσε ο λαός τη διετία 2023-2024 ξεπέρασαν τα 137 δισ. ευρώ – 44 δισ. περισσότερα από παλιά!
-
Οι τράπεζες είδαν 10 δισ. ευρώ κέρδη σε δύο χρόνια.
-
Οι ενεργειακές εταιρείες πήραν πάνω από 1 δισ. ευρώ το 2024 μόνο, ενώ η ΔΕΗ είχε λειτουργικά κέρδη 1,8 δισ.
-
Ο ΟΤΕ είχε καθαρό κέρδος 500 εκατομμύρια ευρώ.
-
Οι εφοπλιστές, σαν να μην τους άγγιξε ποτέ καμιά κρίση, παρήγγειλαν πλοία αξίας περίπου 200 δισ. ευρώ μέσα σε δύο χρόνια.
Και μέσα σε όλα αυτά, ο μέσος εργαζόμενος έχει δει τον πραγματικό του μισθό να μειώνεται κατά 9% από το 2011 – και με τον πληθωρισμό να καλπάζει, η αγοραστική του δύναμη έχει πέσει συνολικά κατά 27%.
Άλλοι στα πούπουλα, κι άλλοι στα κάρβουνα
Τα νούμερα δεν λένε ψέματα. Το χρήμα ρέει – αλλά ρέει προς τα πάνω. Οι λίγοι θησαυρίζουν και οι πολλοί στενάζουν. Όσο συνεχίζεται αυτή η κατάσταση, όσο αυτοί που κρατάνε το τιμόνι της οικονομίας μοιράζουν δισεκατομμύρια στους μεγάλους και ψίχουλα στους μικρούς, δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ανάπτυξη.
Γιατί πρόοδος δεν είναι τα νούμερα στο χρηματιστήριο. Είναι ο μισθός που φτάνει ως το τέλος του μήνα. Είναι η σύνταξη που δεν σε κάνει να ντρέπεσαι. Είναι το παιδί που δεν φεύγει στο εξωτερικό για να μπορέσει να ζήσει.
Και όσο τα κέρδη μετρούνται σε δισεκατομμύρια και η αξιοπρέπεια σε δόσεις, τότε η ερώτηση που μένει ανοιχτή είναι απλή:
Ποιος τελικά σώζεται, και ποιος πληρώνει τη σωτηρία;
Δεν είναι φυσικό φαινόμενο η φτώχεια. Είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών. Και κάθε επιλογή, μπορεί να αλλάξει – όταν αλλάξει ο συσχετισμός.
Μ.Π.Ν.
