Η εικόνα του ελληνικού μπάσκετ στα μέσα του 2025 δεν θυμίζει πρωτάθλημα – θυμίζει εμφύλιο. Με τη βία στα γήπεδα να ξεχειλίζει, τον έναν τελικό της Basket League να διακόπτεται από χούλιγκαν και τους άλλους δύο να αναβάλλονται, το πρωτάθλημα μοιάζει πια περισσότερο με πεδίο πολέμου παρά με γιορτή του αθλητισμού.
Ο αναπληρωτής υπουργός Αθλητισμού, Γιάννης Βρούτσης, σε μια απέλπιδα κίνηση να περισώσει τα ερείπια, κάλεσε σε συνάντηση τους ισχυρούς άνδρες των δύο «αιωνίων» – τους Αγγελόπουλους και τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Αποτέλεσμα; Απόρριψη και από τις δύο πλευρές, με πρωτοφανείς εκφράσεις, καταγγελίες, απειλές και δημόσιες αντιπαραθέσεις που ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια της πολιτισμένης διαφωνίας.
Οι Αγγελόπουλοι απέρριψαν «ως απαράδεκτη» την πρόσκληση να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι με έναν άνθρωπο «καταζητούμενο», κατηγορώντας τον Γιαννακόπουλο για πρωτοφανή φραστική βία και απειλές κατά ανηλίκου. Από την άλλη, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος δήλωσε μέσω Instagram ότι «ποτέ δεν κάθεται στο ίδιο τραπέζι» με τους ιδιοκτήτες του Ολυμπιακού, ξεκαθαρίζοντας πως δέχεται μόνο κατ’ ιδίαν συνάντηση με τον υπουργό.
Πρόκειται για ένα κακοπαιγμένο θέατρο, όπου τα ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα έχουν καταλάβει κάθε έννοια αθλητικής δεοντολογίας. Η απροθυμία τους να καθίσουν σε έναν κοινό διάλογο με θεσμικό εκπρόσωπο της Πολιτείας δείχνει ότι το μπάσκετ δεν τους αφορά πια ως άθλημα, αλλά ως εργαλείο ισχύος, εκδίκησης και ιδιοκτησιακού ελέγχου.
Κυβέρνηση σε ρόλο θεατή ή συνένοχου;
Το τελεσίγραφο Βρούτση για «οριστική διακοπή του πρωταθλήματος» αν δεν προσέλθουν στη συνάντηση θυμίζει περισσότερο απελπισμένο εκβιασμό παρά σοβαρή παρέμβαση. Η κυβέρνηση, αν ήθελε πραγματικά να επιβάλει το κράτος δικαίου στον χώρο του μπάσκετ, θα είχε ήδη κινήσει πειθαρχικές διαδικασίες, ποινικές διώξεις και θεσμική κάθαρση, όχι απλές προσκλήσεις με ημερομηνία λήξης.
Ο ελληνικός αθλητισμός δεν σώζεται με συναντήσεις των «βαρώνων». Σώζεται με διαφάνεια, δικαιοσύνη, πειθαρχικά μέτρα και πολιτική βούληση. Τίποτα από αυτά δεν έχει συμβεί.
Το μπάσκετ δεν είναι λάφυρο – είναι δημόσιο αγαθό
Οι φίλαθλοι, οι παίκτες, οι προπονητές και οι υγιείς ομάδες πληρώνουν τον λογαριασμό μιας σύγκρουσης προσωπικών εγωισμών και επιχειρηματικής αλαζονείας. Οι τελικοί ακυρώνονται, η Εθνική υποβαθμίζεται, οι οπαδοί μετατρέπονται σε στρατούς και το κράτος απλώς παρακολουθεί.
Αν η κυβέρνηση επιτρέψει την οριστική διάλυση του πρωταθλήματος για να μη «δυσαρεστήσει» τους ισχυρούς, θα έχει συνευθύνη για τον πλήρη εξευτελισμό του ελληνικού μπάσκετ. Ίσως, όμως, αυτό είναι ήδη παρελθόν – γιατί αυτό που βλέπουμε πλέον δεν είναι μπάσκετ.
Είναι το τέλος του.
Μ.Π.Ν.
Επιστροφή στον Μεσαίωνα; Σεξιστική άσκηση στα Αρχαία προκαλεί σάλο
