Διαγραφές φοιτητών: Οι πραγματικές απαντήσεις πίσω από τις κυβερνητικές εξαγγελίες

Η πραγματικότητα πίσω από τις κυβερνητικές διαγραφές: Ποιοι πραγματικά κινδυνεύουν και γιατί η λύση είναι η ενίσχυση της δημόσιας παιδείας, όχι η τιμωρία.

Εκατοντάδες φοιτητικοί σύλλογοι και μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας αντιδρούν έντονα στο νέο κύμα διαγραφών φοιτητών που σχεδιάζει να υλοποιήσει η κυβέρνηση, επισημαίνοντας πως το μέτρο όχι μόνο είναι άδικο, αλλά χτυπά κατά προτεραιότητα τους φοιτητές που παλεύουν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους μέσα σε αντίξοες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες.

Ακολουθούν αληθινές και τεκμηριωμένες απαντήσεις στα ερωτήματα που έχουν τεθεί στη δημόσια συζήτηση.

1. «Μπαίνει τάξη» με εκκαθάριση των καταλόγων των ΑΕΙ;

Η αλήθεια είναι πως η ρύθμιση δεν αφορά φοιτητές που έχουν εγκαταλείψει τις σπουδές τους εδώ και δεκαετίες. Οι διαγραφές επηρεάζουν χιλιάδες ενεργούς φοιτητές που μπήκαν στα πανεπιστήμια ακόμη και το 2017-2018 και συνεχίζουν την προσπάθεια τους υπό δυσμενείς συνθήκες. Πάνω από το 50% των αποφοίτων του 2023 δεν θα είχαν καταφέρει να πάρουν πτυχίο αν ίσχυε ήδη ο νόμος.

2. Φταίνε οι φοιτητές για τις καθυστερήσεις στην αποφοίτηση;

Όχι. Οι καθυστερήσεις δεν οφείλονται στην αδιαφορία ή τεμπελιά των φοιτητών, αλλά σε μια σειρά από πραγματικά εμπόδια:

• Το 50% των φοιτητών εργάζεται για να καλύψει το κόστος σπουδών.

• Η φοιτητική μέριμνα (σίτιση, στέγαση, μετακίνηση) είναι ανεπαρκής.

• Η υποστελέχωση καθηγητών και υποδομών οδηγεί σε ακυρώσεις ή καθυστερήσεις μαθημάτων.

• Η πρακτική άσκηση και η διπλωματική εργασία δεν προσφέρονται έγκαιρα ή επαρκώς.

• Δεν υπάρχουν ειδικά μέτρα για εργαζόμενους φοιτητές ή άτομα με σοβαρά προβλήματα υγείας.

Πρόκειται για ένα σύστημα που δυσκολεύει αντικειμενικά την ολοκλήρωση των σπουδών, ενώ τώρα το επιπλέον βάρος του φόβου της διαγραφής επιτείνει το άγχος και οδηγεί ακόμη και σε παραίτηση από τη συνέχιση των σπουδών.

3. Προβλέπονται εξαιρέσεις για όσους έχουν ανάγκη;

Οι προβλεπόμενες εξαιρέσεις, όπως η «μερική φοίτηση» για εργαζόμενους φοιτητές, είναι ανεπαρκείς και ανεφάρμοστες. Απαιτείται επίσημη εργασία 20 ωρών εβδομαδιαίως – πράγμα σχεδόν αδύνατο, όταν επικρατεί η ανασφάλιστη εργασία. Επίσης, περιορίζεται δραστικά ο αριθμός μαθημάτων που μπορούν να δηλώσουν.

Η ρύθμιση για παράταση δύο εξαμήνων, με την προϋπόθεση ολοκλήρωσης του 75% των πιστωτικών μονάδων, αποκλείει χιλιάδες φοιτητές, λόγω μαθημάτων που δεν προσφέρονται ή μεγάλου φόρτου πρακτικής άσκησης και εργαστηρίων.

4. Θα βελτιωθεί η αναλογία διδασκόντων – φοιτητών με τις διαγραφές;

Η βελτίωση της αναλογίας διδασκόντων – φοιτητών δεν εξαρτάται από τη διαγραφή φοιτητών, αλλά από τη μόνιμη στελέχωση των πανεπιστημίων με καθηγητές (ΔΕΠ, ΕΔΙΠ, ΕΤΕΠ). Οι διαγραφές δεν έχουν καν αντίκτυπο στην επίσημη αναλογία που μετρά η ΕΘΑΑΕ, αφού σε αυτήν συμπεριλαμβάνονται μόνο οι ενεργοί φοιτητές (εντός ν+2).

5. Θα μειωθεί ο φόρτος του διοικητικού προσωπικού;

Όχι. Οι φοιτητές που έχουν υπερβεί το όριο σπουδών δεν λαμβάνουν πάσο ή φοιτητική μέριμνα, άρα δεν δημιουργούν πρόσθετο διοικητικό βάρος. Αν η κυβέρνηση ήθελε πράγματι να αποφορτίσει το διοικητικό προσωπικό, θα έκανε προσλήψεις, θα περιόριζε τα παράλληλα καθήκοντα και θα μείωνε τη γραφειοκρατία των επιχειρηματικών λειτουργιών των ΑΕΙ.

6. Γιατί η κυβέρνηση επιμένει στην εφαρμογή του νόμου;

Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: οι διαγραφές ενισχύουν τους δείκτες αξιολόγησης των πανεπιστημίων, κάτι που αυξάνει τη δυνατότητα προσέλκυσης χρηματοδοτήσεων για επιχειρηματικά έργα και όχι για τη βελτίωση των σπουδών.

Η πίεση για ταχύτατη αποφοίτηση δεν έχει στόχο την επιστημονική πρόοδο, αλλά την παραγωγή «φθηνών» πτυχιούχων και καταρτισμένων εργαζομένων με συγκεκριμένα προσόντα, προσαρμοσμένων στις απαιτήσεις της αγοράς.

Η πολιτική των διαγραφών δεν είναι καινούρια: πρωτοσχεδιάστηκε το 2007, καθιερώθηκε το 2011 και τώρα υλοποιείται με ιδιαίτερη ένταση. Ο στόχος παραμένει ο ίδιος: λιγότεροι πτυχιούχοι με ουσιαστικά εφόδια, περισσότεροι πιστοποιημένοι απόφοιτοι χαμηλού κόστους.

Εν ολίγοις

Οι διαγραφές φοιτητών δεν είναι μέτρο βελτίωσης της λειτουργίας των πανεπιστημίων, αλλά ένα ακόμα εμπόδιο στο δικαίωμα στη μόρφωση. Όσοι παλεύουν υπό αντίξοες συνθήκες να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους, δεν χρειάζονται τιμωρία, αλλά στήριξη. Η διεκδίκηση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας για όλους παραμένει επίκαιρη όσο ποτέ.

Μ.Π.Ν.

Δείτε επίσης

13 ώρες δουλειά, 11 ώρες ξεκούραση, ζωή μηδέν – Το νέο μανιφέστο της εκμετάλλευσης