Ζητήματα στατικότητας και γενικότερα προβλήματα στην κτιριακή υποδομή εντόπισαν οι αρμόδιες υπηρεσίες στο 3ο Δημοτικό Σχολείο Κορίνθου, έπειτα από ελέγχους που πραγματοποιήθηκαν το τελευταίο διάστημα. Το αποτέλεσμα; Το σχολείο να κατεβάσει ρολά για τουλάχιστον τέσσερις μήνες, μέχρι να ολοκληρωθούν οι εκτεταμένες εργασίες αποκατάστασης. Στο μεταξύ, οι μαθητές θα κατανεμηθούν σε άλλα σχολεία της πόλης, σε μια προσωρινή λύση που μόνο παιδαγωγικά προβλήματα και αναστάτωση φέρνει.
Το ερώτημα όμως είναι ένα και καίριο: γιατί χρειάστηκε να φτάσουμε στον Σεπτέμβρη, λίγες ημέρες πριν την έναρξη της σχολικής χρονιάς, για να διαπιστωθεί ότι το σχολείο δεν είναι ασφαλές; Γιατί δεν υπήρξε έγκαιρη πρόβλεψη, ώστε οι εργασίες να γίνουν μέσα στο καλοκαίρι, όταν οι αίθουσες ήταν άδειες και τα παιδιά μακριά από τους κινδύνους;
Η απάντηση, δυστυχώς, είναι η γνωστή ελληνική πραγματικότητα: έλλειψη προγραμματισμού, αδιαφορία και καθυστέρηση στη διάθεση των απαραίτητων κονδυλίων. Η πολιτεία, αντί να προνοήσει για την ασφάλεια των μαθητών, άφησε το πρόβλημα να σέρνεται, μέχρι να καταλήξουμε στο απαράδεκτο γεγονός του κλεισίματος ενός σχολείου στην καρδιά της Κορίνθου.
Η εικόνα είναι ντροπιαστική: γονείς να ανησυχούν, παιδιά να μεταφέρονται σε άλλες σχολικές μονάδες, εκπαιδευτικοί να παλεύουν με απρόβλεπτες συνθήκες. Και όλα αυτά γιατί κανείς δεν σκέφτηκε ότι η σχολική στέγη –που φιλοξενεί καθημερινά εκατοντάδες παιδιά– οφείλει να είναι πρώτης προτεραιότητας.
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι μαθητές γίνονται θύματα της κρατικής αδιαφορίας. Τα προβλήματα της σχολικής στέγης στη χώρα μας είναι γνωστά, οι προειδοποιήσεις των ειδικών συνεχείς, αλλά οι ευθύνες χάνονται ανάμεσα σε αρμοδιότητες υπουργείων, δήμων και υπηρεσιών. Μέχρι που το πρόβλημα ξεσπάει και τότε όλοι δηλώνουν “έκπληκτοι” και “ανήσυχοι”.
Η κοινωνία της Κορίνθου δεν πρέπει να αρκεστεί σε δικαιολογίες. Η πολιτεία οφείλει να δώσει απαντήσεις: γιατί δεν υπήρξε πρόβλεψη; γιατί δεν διασφαλίστηκαν τα κονδύλια εγκαίρως; γιατί η ασφάλεια των παιδιών μπαίνει ξανά στο περιθώριο;
Το κλείσιμο του 3ου Δημοτικού Σχολείου δεν είναι απλώς μια “τεχνική” υπόθεση. Είναι μια σκληρή υπενθύμιση ότι όταν η αμέλεια και η αδιαφορία γίνονται πολιτική πρακτική, τότε τα θύματα είναι οι πιο ανυπεράσπιστοι: τα παιδιά μας.
Πηγή φωτογραφιώνparakato.gr
