Στο κατάμεστο Θέατρο Περιγιαλίου, την Κυριακή 12 Οκτωβρίου, παρουσιάστηκε η συγκλονιστική παράσταση «Τρωαδίτισσες» της Πολυξένης Ορκοπούλου-Ξανθάκη, που καθήλωσε το κοινό με την ένταση, τη συγκίνηση και το βαθύ της μήνυμα για τον πόνο του ξεριζωμού και τη γυναικεία αντοχή.
Μια συγκλονιστική παράσταση στο Θέατρο Περιγιαλίου
Μια βραδιά γεμάτη συγκίνηση, δύναμη και βαθύ ανθρωπισμό χάρισε στο κοινό το Θέατρο Περιγιαλίου, με την υποδειγματική παράσταση «Τρωαδίτισσες», βασισμένη στις Τρωάδες του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία και πρωταγωνιστικό ρόλο της Πολυξένης Ορκοπούλου-Ξανθάκη.
Η παράσταση, που είχε παρουσιαστεί με επιτυχία το καλοκαίρι, επέστρεψε το φθινόπωρο για να θυμίσει πως το αρχαίο δράμα δεν ανήκει στο παρελθόν αλλά συνεχίζει να καθρεφτίζει τις πιο σκληρές όψεις του ανθρώπινου πόνου και της αντοχής.
Η Εκάβη της Πολυξένης Ορκοπούλου-Ξανθάκη είναι η φωνή όλων των γυναικών που έμειναν πίσω. Η φωνή της μάνας που έχασε τα παιδιά της, της γυναίκας που θρηνεί, του ανθρώπου που προσπαθεί να σταθεί όρθιος όταν όλα έχουν χαθεί.
Με βαθιά εσωτερικότητα και συγκλονιστική ερμηνεία, η σκηνοθέτης και πρωταγωνίστρια έδωσε πνοή σε έναν ρόλο σύμβολο, μετατρέποντας τη σκηνή σε ιερό τόπο μνήμης και αντίστασης.
Όπως η ίδια σημείωσε:
«Οι ‘Τρωάδες’ δεν είναι έργο για τον πόλεμο, αλλά για εκείνους που μένουν πίσω μετά τον πόλεμο τις γυναίκες, τα παιδιά, τους ηλικιωμένους, όλους όσοι δεν κρατούν όπλα αλλά πληρώνουν το τίμημα. Μέσα από αυτή την παράσταση θέλω να μιλήσω για τον ξεριζωμό ως την απόλυτη απώλεια ταυτότητας.»
Η σκηνοθετική προσέγγιση ήταν λιτή, με έντονη εικαστική δύναμη. Τα σώματα και η σιωπή έγιναν γλώσσα της ψυχής. Τα κουρέλια μεταμορφώθηκαν σε σημαίες της χαμένης πατρίδας, ενώ το χώμα της σκηνής υπενθύμιζε πως η γη που αφήνεις πίσω είναι αυτή που κουβαλάς για πάντα στις παλάμες σου.
Το κοινό στο κατάμεστο Θέατρο Περιγιαλίου παρακολούθησε με βαθιά συγκίνηση. Κάθε σκηνή ήταν μια υπενθύμιση ότι ο ξεριζωμός δεν είναι μόνο ιστορία· είναι παρόν, είναι βίωμα, είναι ο παγκόσμιος πόνος των ανθρώπων που χάνουν τον τόπο, τη γλώσσα, τους αγαπημένους τους.
Η παράσταση έκλεισε με παρατεταμένο χειροκρότημα και φανερή συγκίνηση. Πολλοί θεατές μίλησαν για μια σπουδαία θεατρική στιγμή, ένα έργο που δεν ζητά τον οίκτο, αλλά τη μνήμη.
Γιατί, όπως έχει σημειώσει η Πολυξένη Ορκοπούλου-Ξανθάκη,
«Ο πόλεμος δεν τελειώνει όταν σωπάσουν τα όπλα, αλλά όταν οι άνθρωποι ξαναβρούν γη να σταθούν, φωνή να μιλήσουν, καρδιά να αγαπήσουν.»
Την παράσταση παρακολούθησε και ο Δήμαρχος Κορινθίων, Νίκος Σταυρέλης, συνοδευόμενος από τη σύζυγό του, εκφράζοντας τον θαυμασμό και τη στήριξή του στο έργο των συντελεστών και στη θεατρική δημιουργία που τιμά τον τόπο.
Οι «Τρωαδίτισσες» δεν ήταν απλώς μια παράσταση· ήταν ένας ύμνος στη γυναικεία ψυχή, μια τελετή μνήμης για όλες τις χαμένες πατρίδες και μια βαθιά υπόμνηση ότι κανένας ξεριζωμός δεν είναι μακριά από εμά
Ευρωπαϊκή Έκθεση «νομιμοποιεί» τουρκικές αξιώσεις σε βάρος της Κύπρου και της Ελλάδας
