Γράφει η Μ.Π.Ν.
Το Ισραήλ συνεχίζει αδίστακτα το αιματοκύλισμα στον Λίβανο, κλιμακώνοντας την πολεμική του επιθετικότητα με βομβαρδισμούς, χερσαίες επιχειρήσεις και χτυπήματα σε κρίσιμες υποδομές. Πίσω από τα γνωστά προσχήματα περί «ασφάλειας», ξεδιπλώνεται για ακόμη μια φορά η ίδια βάρβαρη στρατηγική: τρόμος, καταστροφή και συλλογική τιμωρία ενός ολόκληρου λαού.
Στο στόχαστρο οι πόλεις, οι γειτονιές και οι άνθρωποι
Οι επιθέσεις σε πόλεις και χωριά του νότιου Λιβάνου, τα πλήγματα κοντά σε νοσοκομεία και οι βομβαρδισμοί σε κατοικημένες περιοχές αποκαλύπτουν το πραγματικό πρόσωπο αυτού του πολέμου. Δεν πρόκειται για «στοχευμένες επιχειρήσεις», αλλά για μια συνειδητή πολιτική ισοπέδωσης που μετατρέπει γειτονιές, οικογένειες και βασικές δομές ζωής σε στόχους.
Η καταστροφή υποδομών ως όπλο πολέμου
Η καταστροφή γεφυρών και οδικών αξόνων δεν είναι απλώς στρατιωτική τακτική. Είναι προσπάθεια αποκοπής ολόκληρων περιοχών, εγκλωβισμού αμάχων και επιβολής ασφυξίας στον πληθυσμό. Είναι η ωμή εφαρμογή της συλλογικής τιμωρίας, με θύματα ανθρώπους που δεν κρατούν όπλο, αλλά παλεύουν να επιβιώσουν κάτω από τις βόμβες.
Εκκενώσεις, φόβος και μαζικός ξεριζωμός
Οι εντολές εκκένωσης σε συνοικίες της Βηρυτού παρουσιάζονται ως «προειδοποιήσεις», όμως στην πραγματικότητα αποτελούν μέθοδο εκφοβισμού και μαζικού ξεριζωμού. Όταν ένας λαός εξαναγκάζεται να εγκαταλείπει τα σπίτια του υπό την απειλή αφανισμού, δεν μιλάμε για άμυνα , μιλάμε για πολιτική τρόμου.
Η διεθνής υποκρισία και η συνενοχή
Την ίδια ώρα, οι ΗΠΑ και οι δυτικοί τους σύμμαχοι συνεχίζουν να παρέχουν πολιτική, στρατιωτική και διπλωματική κάλυψη στο Ισραήλ. Η υποκρισία τους περισσεύει: εκεί όπου θα έπρεπε να υπάρχει καταδίκη για εγκλήματα πολέμου, κυριαρχεί η σιωπή, η ανοχή και η συνενοχή.
Οι νεκροί και οι τραυματίες αυξάνονται, οι πόλεις ερημώνουν και ολόκληρη η περιοχή βυθίζεται ακόμη πιο βαθιά στη φωτιά. Το έγκλημα δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από επικοινωνιακά προσχήματα. Το Ισραήλ δεν «απαντά». Το Ισραήλ κλιμακώνει έναν καταστροφικό πόλεμο με θύμα για ακόμη μια φορά τους λαούς της Μέσης Ανατολής.
Και όσο αυτή η βαρβαρότητα βαφτίζεται «νόμιμη άμυνα», τόσο η διεθνής σιωπή θα μυρίζει συνενοχή.
