Πρώτη news Kορινθίας
Η υπόθεση του διορισμού χωρίς τα απαιτούμενα προσόντα και οι απαντήσεις που αντί να δώσουν εξηγήσεις, γεννούν περισσότερα ερωτήματα.
Η αλοιώς, όταν η παραβίαση των κανόνων δεν εξηγείται ,αλλά δικαιολογείται.
Η παραδοχή που έγινε πρόκληση
Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή όπου η πραγματικότητα δεν απλώς διαστρεβλώνεται, αλλά σχεδόν καταργείται . Οι δηλώσεις του Μακάριου Λαζαρίδη ανήκουν ακριβώς σε αυτή την κατηγορία.
Η παραδοχή ότι δεν υπήρχε πανεπιστημιακό πτυχίο για μια θέση που απαιτούσε συγκεκριμένα προσόντα δεν συνοδεύτηκε από καμία αίσθηση ευθύνης. Αντίθετα, παρουσιάστηκε ως κάτι δευτερεύον.
• Δεν αμφισβητήθηκε το γεγονός
• Δεν εξηγήθηκε πειστικά η εξαίρεση
• Δεν αναγνωρίστηκε κανένα λάθος
Αντί όλων αυτών, προτάθηκε μια νέα “λογική”: ότι τα τυπικά προσόντα… δεν έχουν σημασία.
Ο νόμος ως διακοσμητικό στοιχείο
Ο Νόμος 2190/1994 είναι σαφής. Δεν αφήνει περιθώρια για δημιουργικές ερμηνείες:
• Απαιτείται πτυχίο ΑΕΙ
• Προβλέπεται μεταπτυχιακό ή διδακτορικό
• Ζητείται σχετική εμπειρία
Όταν αυτά αγνοούνται, δεν έχουμε “ευελιξία”. Έχουμε παραβίαση.
Και όταν η παραβίαση αυτή υπερασπίζεται δημόσια, τότε το πρόβλημα παύει να είναι διαδικαστικό , γίνεται βαθιά πολιτικό.
Το άλλοθι του “μετακλητού”
Η επίκληση της ιδιότητας του μετακλητού επιχειρεί να λειτουργήσει ως σωσίβιο.
Αλλά:
• Άλλο μετακλητός
• Άλλο θέση με συγκεκριμένες προϋποθέσεις
• Άλλο διορισμός που καταγράφεται επισήμως με νομική βάση
Τα ίδια τα έγγραφα δεν αφήνουν πολλά περιθώρια παρερμηνείας. Η πραγματικότητα είναι πιο πεισματάρα από τις δικαιολογίες.
Από το προσωπικό στο συστημικό
Το ζήτημα δεν εξαντλείται σε ένα πρόσωπο. Είναι ενδεικτικό ενός τρόπου λειτουργίας.
• Διορισμοί χωρίς προσόντα
• Μετακινήσεις σε θέσεις εξουσίας
• Σκιές οικογενειοκρατίας
Η εικόνα που διαμορφώνεται δεν είναι μεμονωμένη ,είναι επαναλαμβανόμενη.
Το μήνυμα προς την κοινωνία
Σε μια χώρα όπου:
• Νέοι παλεύουν για πτυχία
• Υποψήφιοι διαγωνίζονται για μια θέση
• Η αξιολόγηση παρουσιάζεται ως απαραίτητη
το μήνυμα που εκπέμπεται είναι βαθιά προβληματικό.
Υπάρχουν, τελικά, δύο κατηγορίες πολιτών:
εκείνοι που κρίνονται και εκείνοι που εξαιρούνται.
Η πολιτική ευθύνη που απουσιάζει
Η πολιτική δεν είναι μόνο τυπική νομιμότητα. Είναι και ηθική στάση.
Και εδώ προκύπτει το πιο ανησυχητικό στοιχείο:
• Καμία διάθεση αυτοκριτικής
• Επιθετική ρητορική απέναντι στους επικριτές
• Κανονικοποίηση του προβλήματος
Όταν η ευθύνη μετατρέπεται σε επίθεση, τότε η κρίση δεν είναι επικοινωνιακή είναι θεσμική.
Το πραγματικό σκάνδαλο
Το σκάνδαλο δεν είναι μόνο τι έγινε τότε.
Είναι τι λέγεται σήμερα.
• Ότι οι κανόνες είναι σχετικοί
• Ότι τα προσόντα είναι προαιρετικά
• Ότι η νομιμότητα είναι θέμα άποψης
Και τελικά, η πιο επικίνδυνη ιδέα από όλες:
Ότι η ισονομία… δεν είναι απαραίτητη.
Γιατί αν πράγματι “δεν χρειαζόταν πτυχίο”, τότε ίσως για κάποιους, δεν χρειάζεται ούτε το ίδιο το κράτος δικαίου.
Στενό του Ορμούζ: το πιο επικίνδυνο «χαρτί» της Τεχεράνης επιστρέφει στο τραπέζι
