Σεβαστέ μου Δήμαρχε, Παναγιώτη Δαλακλείδη!
Αγαπημένε μου φίλε, Τάκη!
Πάει αρκετός καιρός που σε είδα για τελευταία φορά στο Δημαρχείο. Κάτσαμε και μιλήσαμε για ώρα, τα είπαμε και μετά σου ζήτησα να έρθεις και να κάτσεις στην καρέκλα του Δημάρχου, για να βγάλουμε μαζί μια φωτογραφία. Και την βγάλαμε! Κι αυτή ήταν η τελευταία φωτογραφία που έχω μαζί σου!
Εσύ ήσουν χαμογελαστός και χαρούμενος, που ξαναβρέθηκες μέσα στο σπίτι σου! Γιατί αυτό ένιωθες πως ήταν το Δημαρχείο! Το δεύτερο σπίτι σου!
Και σήμερα, σεβαστέ μου Δήμαρχε, είμαστε ξανά εδώ, ο ένας απέναντι στον άλλον. Αλλά εγώ, μόνο να σου μιλήσω μπορώ. Κι εσύ, μόνο να με ακούσεις!
Και σου μιλάω παρόλο που δεν ξέρω τι να πω σε έναν άνθρωπο, που δεν θα ήθελα ποτέ να χρειαστεί να αποχαιρετήσω. Γιατί υπάρχουν κάποιοι που τους θεωρείς τόσο πολύτιμους, ώστε μέσα σου πιστεύεις πως θα είναι πάντα εκεί. Να σε συμβουλεύουν, να σε στηρίζουν, να σε εμπνέουν. Και όταν φεύγουν, δεν χάνεις μόνο αυτούς τους ανθρώπους. Χάνεις και ένα κομμάτι από τη βεβαιότητα που σου έδινε η παρουσία τους.
Μια τέτοια στιγμή ζω σήμερα, προσπαθώντας να μιλήσω για σένα, που αποτέλεσες το αυτοδιοικητικό μου πρότυπο. Που παρακολουθούσα την πορεία σου, μειράκιο εγώ της πολιτικής. Από εσένα, από τον οποίο διδάχτηκα και έμαθα. Την τέχνη της πολιτικής! Το πλάτεμα της δημοκρατίας! Την ανοχή στον διάλογο! Την διαφορά ανάμεσα στην ουσία και την επικοινωνία!
Για τη δική μου γενιά αυτοδιοικητικών ήσουν κάτι περισσότερο από ένας πρώην δήμαρχος. Ήσουν δάσκαλος. Ήσουν από εκείνους στους οποίους προστρέχαμε στα πρώτα μας βήματα, όταν αναζητούσαμε μια συμβουλή, μια γνώμη, μια διαφορετική ματιά στα πράγματα. Και εσύ ήσουν πάντα πρόθυμος να μας ακούσεις.
Χωρίς ίχνος αλαζονείας.
Χωρίς να θυμίζεις το αξίωμα που υπηρέτησες.
Με τη σοφία της εμπειρίας και την απλότητα ενός ανθρώπου που γνώριζε ότι η πραγματική αξία δεν βρίσκεται στους τίτλους, αλλά στον τρόπο που συμπεριφέρεσαι στους άλλους.
-Τάκη Δαλακλείδη ήσουν γόνος Κορινθιακής οικογένειας με προσφυγικές ρίζες.
Γεννήθηκες στην αγαπημένη σου ΚΟΡΙΝΘΟ μόλις ένα χρόνο πριν την γερμανική εισβολή και κατοχή της χώρας. Τα παιδικά σου χρόνια πέτρινα και φτωχικά , με εμφύλιο, Κατοχή και δυστυχία.
-Ευλογήθηκες από τον Θεό να έχεις σύντροφο στη ζωή σου μία εξαιρετική γυναίκα, τη καθηγήτριά μου τη Μίνα, που σε στήριξε σε κάθε σου βήμα και επιλογή, Σου στάθηκε πιστά, δεν σε στενοχώρησε ποτέ. Στα δύσκολα και τα εύκολα.
-Μαζί θεμελιώσατε μία αξιοζήλευτη στην Κορινθιακή κοινωνία οικογένεια. Αποκτήσατε τρεις κόρες, όλες τους εκλεκτά τέκνα της Κορίνθου με οικογένεια και πετυχημένες επαγγελματικά και κοινωνικά. Το γνωρίζω ότι ήσουν υπερήφανος.
Και θέλω να μου επιτρέψεις σεβαστέ μου Δήμαρχε Παναγιώτη Δαλακλείδη να σε αφήσω για λίγο και να στραφώ στους συνδημότες μας. Για να τους πω ότι δεν συγκεντρωθήκαμε εδώ, μόνο για να αποχαιρετήσουμε τον πρώην δήμαρχο. Συγκεντρωθήκαμε για να τιμήσουμε έναν άνθρωπο που άφησε το αποτύπωμά του στην ιστορία της πόλης και στις καρδιές των ανθρώπων της.
Στεκόμαστε εδώ για να αποχαιρετήσουμε έναν σπουδαίο. Έναν άνθρωπο με κουλτούρα, αισθητική, παιδεία και βαθιά αγάπη για τον τόπο του. Έναν άνθρωπο που υπηρέτησε την Κόρινθο με αξιοπρέπεια και άφησε πίσω του ένα αποτύπωμα που δεν μετριέται μόνο με έργα, αλλά κυρίως με αξίες.
«Αθάνατος είναι, όποιος ζει μέσα στη μνήμη των ανθρώπων». Κι αν αυτό είναι αλήθεια, τότε εσύ καλέ μου φίλε Τάκη, έχεις ήδη κερδίσει τη δική σου αθανασία. Γιατί σήμερα όλοι εδώ έχουμε ζωντανό στην μνήμη μας το έργο σου.
Γιατί η πόλη δεν ξεχνά τους ανθρώπους που την υπηρέτησαν με καθαρή καρδιά. Και η Κόρινθος έχει χρέος να θυμάται το όνομά σου.
Η οκταετής θητεία σου, από το 1991 έως το 1998, συνέπεσε με μια περίοδο σημαντικών αλλαγών για τον Δήμο Κορινθίων.
Ήσουν από τους πρώτους αυτοδιοικητικούς που κατάλαβαν ότι η πρόοδος μιας πόλης δεν κρίνεται μόνο από τα έργα που φαίνονται, αλλά κυρίως από εκείνα που βρίσκονται κάτω από το έδαφος, πίσω από τους τοίχους, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Από τα έργα υποδομής που δεν χαρίζουν εύκολους τίτλους στις εφημερίδες, αλλά αλλάζουν τη ζωή των ανθρώπων για δεκαετίες.
Επέλεξες να επενδύσεις στα θεμέλια της πόλης και όχι μόνο στην εικόνα της.
Επί των ημερών σου λειτούργησε το νέο Δημαρχιακό Μέγαρο.
-Εσύ Τάκη έφτιαξες και αναμόρφωσες την Δημοτική Πινακοθήκη σε κόσμημα
-Εσύ Τάκη έφτιαξες το Πνευματικό Κέντρο και τη Βιβλιοθήκη του Δήμου στη συμβολή των οδών Αποστόλου Παύλου και Πυλαρινού μαζί με τον Δ’ Παιδικό Σταθμό στο ισόγειο
-Εσύ Τάκη άρχισες την κατασκευή των αγωγών ύδρευσης από το μεγάλο έργο της Στυμφαλίας μέχρι την Κόρινθο
-Ήσουν ο πρώτος Δήμαρχος Τάκη που άρχισε η κατασκευή των δικτύων αποχέτευσης λυμάτων στην πόλη της Κορίνθου και του κοινού βιολογικού καθαρισμού Κορίνθου Λουτρακίου
-Εσύ Τάκη δημιούργησες τον πεζόδρομο στην παραλία Μεγάλου Αλεξάνδρου στα Καλάμια
-Εσύ Τάκη μελέτησες και κατασκεύασες τους δύο πρώτους πεζόδρομους στην πόλη. Στην Πυλαρινού και στην Ερμού.
-Εσύ Τάκη άρχισες την ανάπλαση του παραλιακού μετώπου 55 στρεμμάτων στον Άγιο Νικόλαο στα μπαζώματα
-Εσύ φίλε μου έκανες το σχέδιο στην περιοχή του Αγίου Γεωργίου, άνοιξες δρόμους, κατασκεύασες το 4ο Λύκειο και έδωσες ανάπτυξη στην περιοχή
-Πέραν όλων αυτών Τάκη μου εσύ και όλη η ομάδα σου κάνατε τα αδύνατα δυνατά και επαναφέρατε τη ζωή στην πόλη της Κορίνθου τον Ιανουάριο 1997 από την καταστροφική πλημμύρα. Στάθηκες όρθιος, ψύχραιμος και υπεύθυνος δίπλα στους συμπολίτες σου.
-Τι να πρωτοθυμηθώ καλέ μου Δήμαρχε.
Όμως τα έργα, όσο σημαντικά κι αν είναι, δεν είναι αυτά που κάνουν έναν άνθρωπο πραγματικά μεγάλο.
Οι άνθρωποι κρίνονται τελικά από τον χαρακτήρα τους.
Και εσύ υπήρξες ένας άνθρωπος σπάνιου χαρακτήρα.
Ήρεμος. Ευγενής. Μετρημένος. Πολιτισμένος.
Δεν ύψωνες ποτέ τη φωνή σου. Ύψωνες το παράδειγμά σου.
Δεν αναζητούσες τις συγκρούσεις. Αναζητούσες τις συνθέσεις.
Δεν κυνηγούσες τη δημοσιότητα. Σε ενδιέφερε η ουσία.
Μιλούσες σε όλο τον κόσμο, είτε σε ψήφιζαν είτε όχι.
Μπορώ να πω ότι ήσουν ένας από τους πιο αγαπητούς Δημάρχους στην πόλη μας.
Σεβαστέ μου Δήμαρχε, Παναγιώτη Δαλακλείδη!
Αγαπημένε μου φίλε, Τάκη!
Προσωπικά, δεν μπορώ να κρύψω μια βαθιά πίκρα.
Πριν από λίγες μόλις ημέρες, ύστερα από δική μου πρόταση, το Δημοτικό Συμβούλιο Κορινθίων αποφάσισε να τιμήσει εσένα, μαζί με τους άλλους εν ζωή πρώην Δημάρχους της πόλης μας.
Πίστευα ότι θα είχαμε τον χρόνο να σου αποδώσουμε αυτή την τιμή όπως σου άξιζε, εν ζωή.
Να σου πούμε δημόσια ένα μεγάλο «ευχαριστώ».
Να σε δούμε να χαμογελάς με εκείνο το διακριτικό χαμόγελο που σε χαρακτήριζε.
Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι δεν θα προλαβαίναμε.
Ότι η τιμή αυτή θα δοθεί τελικά μετά θάνατον.
Όμως να είσαι βέβαιος πως θα γίνει.
Η Κόρινθος σήμερα είναι φτωχότερη. Όπως είναι φτωχότερη από χτες κιόλας που αποχαιρετήσαμε το Νίκο Ταγαρά, όπως είναι φτωχότερη κάθε φορά που αναχωρεί για το «επέκεινα», ένας άνθρωπος με την πολιτική κουλτούρα της δικής σας γενιάς.
Της γενιάς της Δημοκρατίας, της Ανοχής, του Διαλόγου.
Του Σεβασμού στον Πολιτικό Αντίπαλο, της Παραγωγής Πολιτικών Ιδεών, των Συγκρούσεων αλλά και της Πολιτικής Άμιλλας.
Σεβαστέ μου Δήμαρχε, Παναγιώτη Δαλακλείδη!
Αγαπημένε μου φίλε, Τάκη!
Εκ μέρους σύσσωμου του Δημοτικού Συμβουλίου και όλων των Κορινθίων, σε ευχαριστούμε.
Σε ευχαριστούμε για όσα πρόσφερες.
Σε ευχαριστούμε για τον τρόπο που πορεύτηκες.
Σε ευχαριστούμε για το παράδειγμα που αφήνεις στις επόμενες γενιές.
Στην αγαπημένη σου οικογένεια εκφράζω τα πιο ειλικρινή και θερμά συλλυπητήρια.
Να γνωρίζουν πως ο άνθρωπός τους δεν ανήκει πλέον μόνο στους δικούς του ανθρώπους.
Ανήκει στη μνήμη μιας ολόκληρης πόλης.
Καλό σου ταξίδι, αγαπητέ Τάκη.
Η Κόρινθος θα σε θυμάται.
Και θα σε τιμά.
Γιατί οι άνθρωποι σαν εσένα δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά.
Μένουν ζωντανοί μέσα στα έργα τους, στις αξίες τους και στις καρδιές όσων είχαν τη τύχη να τους γνωρίσουν.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα της κορινθιακής γης που θα σε σκεπάσει. Καλό ταξίδι.
