Πρώτη news Κορινθίας
Ένα νέο κεντροδεξιό κόμμα μπορεί να αφαιρέσει κρίσιμες ψήφους από τη ΝΔ, ενώ η επιστροφή Τσίπρα μπορεί να λειτουργήσει συσπειρωτικά .
Η διαφορετική στρατηγική του ΚΚΕ
Στην πολιτική, ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος δεν είναι πάντοτε εκείνος που βρίσκεται απέναντί σου. Μπορεί να είναι εκείνος που διεκδικεί τους ίδιους ψηφοφόρους με εσένα.
Για τη Νέα Δημοκρατία, επομένως, η δημιουργία ενός νέου κεντροδεξιού ή πατριωτικού σχηματισμού υπό τον Αντώνη Σαμαρά ενδέχεται να αποτελεί μεγαλύτερη εκλογική απειλή από την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα.
Όχι επειδή η κυβέρνηση θα επιθυμούσε πολιτικά την ενίσχυση του πρώην πρωθυπουργού, αλλά επειδή ένας αντίπαλος από τα αριστερά μπορεί να λειτουργήσει συσπειρωτικά για τη ΝΔ. Αντίθετα, ένας αντίπαλος από τα δεξιά μπορεί να αφαιρέσει ψήφους από τον ίδιο τον εκλογικό της πυρήνα.
Ο Σαμαράς διεκδικεί τους ίδιους ψηφοφόρους
Ένα κόμμα Σαμαρά θα απευθυνόταν κυρίως σε συντηρητικούς, πατριωτικούς και δεξιούς ψηφοφόρους, οι οποίοι έχουν απομακρυνθεί ή εμφανίζονται δυσαρεστημένοι από τη Νέα Δημοκρατία.
Πρόκειται για πολίτες που μπορεί να διαφωνούν με την κυβέρνηση στα εθνικά θέματα, στο μεταναστευτικό, στην ακρίβεια, στη φυσιογνωμία της παράταξης ή στη μετακίνησή της προς το Κέντρο.
Ακόμη και μια περιορισμένη μετακίνηση αυτού του ακροατηρίου θα μπορούσε να στερήσει από τη ΝΔ κρίσιμες μονάδες. Και οι απώλειες αυτές δεν θα ήταν απλώς συμβολικές: θα επηρέαζαν άμεσα το εκλογικό της ποσοστό, το μπόνους του πρώτου κόμματος και τη δυνατότητα σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης.
Εάν, για παράδειγμα, η ΝΔ χάσει δύο ή τρεις μονάδες προς ένα κόμμα Σαμαρά, δεν χάνει μόνο ψήφους. Μπορεί να χάσει και μέρος του κλιμακωτού μπόνους, καθώς ο ισχύων νόμος προβλέπει ότι πάνω από το 25% κάθε επιπλέον μισή μονάδα προσθέτει μία έδρα στο πρώτο κόμμα.
Ο Τσίπρας μπορεί να συσπειρώσει τη ΝΔ
Η περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα είναι διαφορετική. Ένας νέος σχηματισμός υπό τον πρώην πρωθυπουργό θα αντλούσε κυρίως από τον προοδευτικό και κεντροαριστερό χώρο, πιέζοντας περισσότερο το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ και τα μικρότερα κόμματα της Αριστεράς.
Ασφαλώς, μια ισχυρή επιστροφή Τσίπρα θα δημιουργούσε έναν ισχυρότερο αντίπαλο για τη ΝΔ.:
«Μητσοτάκης ή Τσίπρας;»
Ένα τέτοιο δίπολο θα μπορούσε να περιορίσει τις διαρροές της ΝΔ προς τα δεξιά και να κινητοποιήσει κεντρώους ψηφοφόρους που ενδέχεται να είναι δυσαρεστημένοι από την κυβέρνηση, αλλά δεν επιθυμούν επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην εξουσία.
Με άλλα λόγια, ο Τσίπρας μπορεί να αποδειχθεί πολιτικά ισχυρός αντίπαλος, αλλά ταυτόχρονα να λειτουργήσει ως παράγοντας συσπείρωσης για τη Νέα Δημοκρατία
Το ΠΑΣΟΚ ανάμεσα στην πίεση και τον ρόλο του ρυθμιστή
Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε ιδιαίτερα κρίσιμη θέση. Μια ισχυρή επιστροφή Τσίπρα θα μπορούσε να του αφαιρέσει ψηφοφόρους και να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία του στην Κεντροαριστερά. Εάν, όμως, οι εκλογές δεν δώσουν αυτοδυναμία, το ποσοστό και η στάση του ΠΑΣΟΚ μπορεί να αποδειχθούν καθοριστικά για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Έτσι, το κόμμα κινδυνεύει από τη μία να πιεστεί εκλογικά και από την άλλη να βρεθεί στον ρόλο του βασικού μετεκλογικού ρυθμιστή.
ΚΚΕ: Η στρατηγική της συνέπειας και της πολιτικής αυτονομίας
Ξεχωριστό ρόλο στο επόμενο πολιτικό τοπίο διαδραματίζει το ΚΚΕ, το οποίο επιμένει στη διατήρηση της ιδεολογικής και πολιτικής του αυτονομίας, απορρίπτοντας τη συμμετοχή σε κυβερνήσεις που κινούνται εντός των ίδιων οικονομικών και κοινωνικών κατευθύνσεων.
Η στάση του ΚΚΕ στηρίζεται και στην εμπειρία της πρόσφατης πολιτικής ιστορίας. Το ΠΑΣΟΚ υπέστη ιστορική εκλογική κατάρρευση κατά τη μνημονιακή περίοδο, ενώ η συγκυβέρνησή του με τη ΝΔ ενίσχυσε τη φθορά και τη ρήξη με μεγάλο μέρος της κοινωνικής του βάσης. Αντίστοιχα, μικρότερα κόμματα όπως το ΛΑΟΣ, η Δημοκρατική Αριστερά και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες πλήρωσαν βαρύ εκλογικό τίμημα μετά τη συμμετοχή τους σε κυβερνητικά σχήματα. Και ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε μεγάλο μέρος της επιρροής του όταν εφάρμοσε, ως κυβέρνηση, πολιτικές που συγκρούστηκαν με τις αρχικές του δεσμεύσεις.
Η σταθερή κοινοβουλευτική παρουσία του δυσκολεύει αριθμητικά την αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος. Παράλληλα, όμως, οι έδρες του δεν προσφέρονται ως κυβερνητικό συμπλήρωμα. Το ΚΚΕ έχει ήδη απαντήσει στο μετεκλογικό δίλημμα: δεν επιδιώκει απλώς αλλαγή κυβέρνησης, αλλά αλλαγή της πολιτικής που εφαρμόζεται.
Το ευρύτερο κομματικό τοπίο
Η εκλογική εξίσωση δεν περιορίζεται, βεβαίως, στα πρόσωπα του Σαμαρά και του Τσίπρα. Στα δεξιά της ΝΔ, η Ελληνική Λύση, η Φωνή Λογικής και η ΝΙΚΗ διεκδικούν ήδη τμήματα του συντηρητικού και πατριωτικού ακροατηρίου, ενώ η ενδεχόμενη κάθοδος Σαμαρά θα μπορούσε να αναδιατάξει συνολικά αυτόν τον χώρο. Στην Κεντροαριστερά και την Αριστερά, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Πλεύση Ελευθερίας, το ΜέΡΑ25 και οι Δημοκράτες θα πιεστούν από μια πιθανή επιστροφή Τσίπρα. Η τελική αντοχή όλων αυτών των σχηματισμών και κυρίως το ποιοι θα περάσουν το 3% θα επηρεάσει καθοριστικά την κατανομή των εδρών.
Το κρίσιμο όριο του 3%
Η τελική επίδραση ενός κόμματος Σαμαρά θα εξαρτηθεί και από το αν θα καταφέρει να περάσει το 3%.
Εάν εισέλθει στη Βουλή με ποσοστό 5% ή 6%, έχοντας αφαιρέσει σημαντικές δυνάμεις από τη ΝΔ, η αυτοδυναμία θα γίνει πολύ δυσκολότερη.
Εάν μείνει οριακά εκτός Βουλής, η εικόνα γίνεται πιο σύνθετη. Οι ψήφοι του δεν θα εκπροσωπηθούν και αυτό μπορεί να ευνοήσει αριθμητικά το πρώτο κόμμα στην κατανομή των εδρών. Ακόμη και τότε, όμως, η ΝΔ θα έχει υποστεί πολιτική φθορά και θα έχει απέναντί της έναν ανταγωνιστή μέσα στον ίδιο ιδεολογικό χώρο.
Η μεγαλύτερη απειλή, επομένως, δεν είναι μόνο οι έδρες που θα μπορούσε να κερδίσει ο Σαμαράς. Είναι η πιθανότητα να αμφισβητήσει την κυριαρχία της ΝΔ στην ευρύτερη Κεντροδεξιά.
Ο πιο «βολικός» και ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος
Η Νέα Δημοκρατία δεν έχει κανέναν πολιτικό λόγο να επιθυμεί μια ισχυρή επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα. Από καθαρά εκλογική άποψη, όμως, ένας γνώριμος αντίπαλος στα αριστερά της μπορεί να είναι ευκολότερα διαχειρίσιμος από έναν νέο ανταγωνιστή στα δεξιά της.
Ο Τσίπρας θα διεκδικούσε πρωτίστως την ηγεμονία στον χώρο της αντιπολίτευσης. Ο Σαμαράς θα αμφισβητούσε την ίδια την πολιτική βάση της κυβερνητικής παράταξης.
Γι’ αυτό το πραγματικό εκλογικό θρίλερ δεν αφορά μόνο το ποιος θα προηγείται στις δημοσκοπήσεις. Αφορά το εάν η ΝΔ θα διατηρήσει ενωμένο τον χώρο της και θα πλησιάσει την αυτοδυναμία ή αν ένα νέο κεντροδεξιό κόμμα θα αποδειχθεί ο παράγοντας που θα της στερήσει τις 151 έδρες.
Τι σημαίνουν όλα αυτά για την Κορινθία
Η Κορινθία παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε μια πιθανή αναδιάταξη της Κεντροδεξιάς. Στις εθνικές εκλογές του Ιουνίου 2023 η ΝΔ κατέγραψε 41,83%, επιβεβαιώνοντας την ισχυρή παρουσία της στον νομό. Στις ευρωεκλογές του 2024, όμως, περιορίστηκε στο 28,96%. Παρότι οι δύο εκλογικές αναμετρήσεις έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά, η μεταβολή δείχνει ότι υπάρχει μια σημαντική δεξαμενή ψηφοφόρων που δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη.
Ένα κόμμα Σαμαρά θα μπορούσε να αναζητήσει στην Κορινθία συντηρητικούς και πατριωτικούς ψηφοφόρους που απομακρύνθηκαν από τη ΝΔ, ενώ η Ελληνική Λύση, η Φωνή Λογικής και η ΝΙΚΗ διεκδικούν ήδη τμήματα του ίδιου ακροατηρίου. Την ίδια στιγμή, μια επιστροφή Τσίπρα θα πίεζε κυρίως τον χώρο της Κεντροαριστεράς, επηρεάζοντας τις ισορροπίες μεταξύ ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και των υπόλοιπων προοδευτικών σχηματισμών.
Η Κορινθία μπορεί, επομένως, να αποτελέσει ένα μικρό αλλά χαρακτηριστικό δείγμα της πανελλαδικής μάχης: εάν η ΝΔ θα καταφέρει να επανασυσπειρώσει την παραδοσιακή της βάση ή αν οι απώλειες προς τα δεξιά θα αποκτήσουν μονιμότερο πολιτικό χαρακτήρα.
Εν ολίγοις
Ο Σαμαράς μπορεί να αφαιρέσει ψήφους απευθείας από τη ΝΔ, ο Τσίπρας να επαναφέρει ένα δίπολο που τη συσπειρώνει, ενώ το ΚΚΕ επιμένει σε μια αυτοτελή πολιτική πορεία, αρνούμενο να μετατρέψει τις κοινοβουλευτικές του έδρες σε συμπλήρωμα οποιασδήποτε κυβερνητικής λύσης.
