ΤΟ ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΚΕΔΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕ!
Λίγα λόγια για το συνέδριο της ΚΕΔΕ
*Διαδικτυακά οίδα πολλές ώρες.
Από την Καλαμάτα, την πρωτεύουσα του ελαιολάδου, έπεσε η αυλαία ενός ακόμη συνεδρίου της ΚΕΔΕ.
Ωραίες εικόνες, συναντήσεις, φιλοξενία και γαστρονομικές απολαύσεις. Ομιλίες πολλές, ελάχιστες όμως στον πυρήνα των πραγματικών προβλημάτων της Αυτοδιοίκησης.
«ΦΥΓΕ ΑΠΟ ΔΩ, ΡΕ…»Αυτή ήταν η φράση που απηύθυνε ο γενικός γραμματέας της ΚΕΔΕ, Δημήτρης Καφαντάρης, στον δήμαρχο Αθηναίων, Χάρη Δούκα.
Μια φράση που ίσως αποτυπώνει καλύτερα από πολλές ομιλίες το κλίμα του συνεδρίου και τον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται ο διάλογος στους κόλπους της Αυτοδιοίκησης.
Θα είχε, επίσης, ενδιαφέρον να ανατρέξει κανείς στην πολιτική και αυτοδιοικητική διαδρομή ορισμένων μελών του Δ.Σ. της ΚΕΔΕ. Ίσως έτσι εξηγούνται πολλά από όσα βλέπουμε και ακούμε στα συνέδριά της.
Και την επόμενη ημέρα;
Τα ίδια ψηφίσματα, οι ίδιες διαμαρτυρίες. Μια διαρκής «επαναστατική γυμναστική».
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΤΕΡΟΔΙΟΙΚΗΣΗΤο άρθρο 102 του Συντάγματος ορίζει ότι η διοίκηση των τοπικών υποθέσεων ανήκει στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης.
Τα τελευταία χρόνια δεν σεβάστηκαν ούτε ένα γράμμα από το άρθρο 102 του Συντάγματος. Μεθοδικά, συστηματικά και πολλές φορές με παραπλανητικά επιχειρήματα, κατεδάφισαν το συνταγματικό οικοδόμημα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Και το «ψευδοκράτος» των Αθηνών συνεχίζει το έργο του. Συρρίκνωση πόρων, αφαίρεση αρμοδιοτήτων, αβεβαιότητα για το μέλλον της υπαίθρου, των κατοίκων της και των φυσικών πόρων, όπως το νερό.
ΤΙΤΛΟΙ ΤΕΛΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ;Αν συνεχιστεί αυτή η πορεία, φοβάμαι πως θα πέσουν οι τίτλοι τέλους και για την ίδια την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Και τότε, έξω από τα δημοτικά μέγαρα θα έχει απομείνει μόνο η ταμπέλα «ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ».
Πίσω από την πόρτα, ένας θεσμός χωρίς πραγματικό περιεχόμενο.
Υπάρχει όμως και η ευθύνη των ίδιων των δημοτικών αρχών.
Απουσιάζουν τα ολοκληρωμένα τοπικά αναπτυξιακά σχέδια. Περισσεύει η μονότονη ρητορική για έργα τσιμέντου που βαφτίζονται ανάπτυξη.
Λείπει ένα νέο αφήγημα για τις Τοπικές Κοινότητες, η συνεργασία με τις συλλογικές δυνάμεις της κοινωνίας, η δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικού και αλληλέγγυου κινήματος εθελοντών.
ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑΘΕΤΩ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗΑς αναλάβει ένας από τους έξι δημάρχους του νομού Κορινθίας την πρωτοβουλία να καθίσουν όλοι στο ίδιο τραπέζι, εγκαινιάζοντας έναν μόνιμο και ουσιαστικό διάλογο για τα κοινά προβλήματα και κυρίως για την επόμενη ημέρα.
Από την Κορινθία, η πρωτοβουλία να επεκταθεί σε ολόκληρη την Πελοπόννησο. Στον ενιαίο ιστορικό, παραγωγικό και πολιτιστικό χώρο του Μοριά, πέρα από τις τεχνητές διοικητικές διαιρέσεις.
Και γιατί όχι σε ολόκληρη τη χώρα;Μια πρωτοβουλία με εθνική διάσταση, σε όλους τους νομούς και τις περιφέρειες. Με τακτικές συναντήσεις, ανταλλαγή εμπειριών, κοινές προτάσεις και συνεργασία.
Αρχίστε να συνομιλείτε με την κοινωνία!Με όλα τα κοινωνικά στρώματα, με τα πολιτικά υποκείμενα που προβάλλουν θέσεις και όχι τον εαυτό τους. Με τους νέους και τις νέες, τα πανεπιστήμια, τους ανθρώπους της γνώσης και της παραγωγής. Με τους αυτοδιοικητικούς που άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στον τόπο τους.
Όχι άλλες κλειστές συναντήσεις αιρετών. Ανοίξτε τον διάλογο στις τοπικές κοινωνίες, με δημόσιο απολογισμό, συγκεκριμένες δεσμεύσεις και λογοδοσία.
Και θυμηθείτε δύο ανθρώπους που αξίζει να ξαναδιαβάσουμε.Τον Αριστοτέλη, που στα «Πολιτικά» του συνδέει την ιδιότητα του πολίτη με τη συμμετοχή στην κρίση και στην άσκηση της εξουσίας.
Ο πολίτης δεν είναι απλός θεατής. Είναι συμμέτοχος στις αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή του.
Και τον Κώστα Καραβίδα, που ανέδειξε την κοινότητα ως χώρο συλλογικής ζωής, παραγωγής, συνεργασίας και κοινωνικής οργάνωσης.
Η σκέψη του για τον κοινοτισμό μάς θυμίζει κάτι που συχνά ξεχνάμε:
Η Αυτοδιοίκηση δεν είναι απλώς ένας διοικητικός μηχανισμός. Είναι τρόπος συλλογικής ζωής, οργάνωσης και δημιουργίας των ανθρώπων στον τόπο τους.
Μια διαδικασία που θα ξεκινά από τους ίδιους τους τόπους και τις ανάγκες τους, όχι από τα γραφεία της κακιστοκρατίας του «ψευδοκράτους».
Έλεγα παλαιότερα ότι ο πολιτικός ορίζοντας αρκετών αιρετών φτάνει μέχρι εκεί που φτάνει η ματιά τους από το παράθυρο του δημαρχιακού γραφείου τους.
Ο κοινωνικός ορίζοντας όμως είναι πολύ μεγαλύτερος.
Χρειαζόμαστε μια νέα δημοκρατική και περιφερειακή αρχιτεκτονική, με ισχυρές κοινότητες και ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών.
Γιατί η Αυτοδιοίκηση δεν είναι οι δήμαρχοι και τα συνέδριά τους. Είναι οι άνθρωποι, ο τόπος,οι κοινότητες των πολιτών και η δημοκρατία στη αγορά του λόγου.
