Κάθε ήττα και μια μαχαιριά στην ιστορία και την αξιοπρέπεια της ομάδας μας

Έχουμε γίνει έρμαιο στις ορέξεις κάθε αντιπάλου. Κάθε παιχνίδι και μια νέα απογοήτευση. Κάθε ήττα και μια ακόμη μαχαιριά στην ιστορία και την αξιοπρέπεια αυτής της ομάδας.
Δυστυχώς, η εικόνα στον αγωνιστικό χώρο δείχνει ποδοσφαιριστές που έχουν παραδοθεί αμαχητί. Χωρίς ψυχολογία, χωρίς αυτοπεποίθηση, χωρίς το κουράγιο να σηκώσουν κεφάλι και να αντιδράσουν.
Βλέπουν καθημερινά όσα συμβαίνουν γύρω τους. Αποχωρήσεις ποδοσφαιριστών, αποχωρήσεις ανθρώπων από το ποδοσφαιρικό τμήμα, αβεβαιότητα και μια κατάσταση που μοιάζει να μην έχει τελειωμό.
Και μέσα σε όλα αυτά, το ποδόσφαιρο έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα.
Κάθε αγώνας μοιάζει πλέον με μια απλή αγωνιστική υποχρέωση. Να περάσουν τα 90 λεπτά, να τελειώσει το παιχνίδι και να πάμε στο επόμενο. Χωρίς αντίδραση, χωρίς πάθος, χωρίς την εικόνα μιας ομάδας που παλεύει για τη φανέλα και την ιστορία της.
Δεν μπορεί όμως η Κόρινθος να αντιμετωπίζεται σαν μια ομάδα που απλώς περιμένει να τελειώσει η χρονιά.
Όλα λάθος φέτος. ΟΛΑ. Αυτό αποδεικνύεται.
Από τον σχεδιασμό και τις επιλογές μέχρι τη διαχείριση της κρίσης και τη σημερινή αγωνιστική κατάρρευση.
Και το χειρότερο δεν είναι οι ήττες. Είναι ότι δεν φαίνεται στον ορίζοντα ούτε σχέδιο, ούτε λύση, ούτε κάποιος να βγαίνει μπροστά και να εξηγεί ξεκάθαρα τι συμβαίνει.
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ; ΘΑ ΚΑΘΟΜΑΣΤΕ ΑΠΛΩΣ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ;
Εάν υπάρχουν ακόμη άνθρωποι σε αυτή την πόλη που αγαπούν πραγματικά την Κόρινθο, που έχουν τη δυνατότητα, τη διάθεση και τη θέληση να μπουν μπροστά και να σώσουν την ομάδα, ας το κάνουν αύριο κιόλας!
Όχι άλλες συζητήσεις. Όχι άλλες υποσχέσεις. Όχι άλλη αναμονή.
ΑΥΡΙΟ! ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΑΥΡΙΟ!
Γιατί κάθε μέρα που περνάει η κατάσταση γίνεται χειρότερη. Οι αποχωρήσεις συνεχίζονται, η ομάδα αποδυναμώνεται και ο χρόνος τελειώνει.
Πόσο δύσκολο είναι να καθίσουν σε ένα τραπέζι επιχειρηματίες της Κορίνθου, να ενώσουν τις δυνάμεις τους, να συγκροτήσουν μια διοικητική προσπάθεια και να στηρίξουν οικονομικά την ομάδα;
Υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον; Υπάρχουν άνθρωποι που πονάνε βλέποντας αυτή την εικόνα; Υπάρχει κάποιος διατεθειμένος να αναλάβει ευθύνη;
Ή μήπως όλοι θα περιμένουν να φτάσουμε στο απόλυτο αδιέξοδο για να εμφανιστούν εκ των υστέρων ως σωτήρες τρίβοντας τα χέρια τους;
Γιατί μεθαύριο μπορεί να είναι ήδη αργά.
Και τότε, όπως λέει ο λαός, πέταξε το πουλάκι!