Στην αρχή υπάρχει ένα γιατί . Μετά δάκρυα και πόνος.
Με τα χρόνια ένα πράγμα έχω καταλάβει . Ο πόνος αυτός της απώλειας δε συνηθίζεται.
Παραμένει το ίδιο κάθε φορά που σου χτυπάει την πόρτα.
Φίλε μας Κώστα.
Ήσουν πάντα χαμογελαστός και ευγενής σε κάθε σου κουβέντα. Ήσουν περήφανος για την οικογένεια σου.
Ήσουν ένας άνθρωπος που ήξερε τι θα πει αγάπη για αυτό και την πρόσφερες απλόχερα και ανιδιοτελώς σε όποιον βρέθηκε δίπλα σου.
Σε ευχαριστούμε που από την πρώτη στιγμή που σε γνωρίσαμε, όλοι εμείς που σήμερα με ένα λουλούδι σου είπαμε ένα αντίο, μας άνοιξες την αγκαλιά σου και μαζί με την αγαπημένη σου σύζυγο Ντίνα δε μας ξεχώρισες ποτέ, σχεδόν ούτε και από τα δικά σου παιδιά.
Εύχομαι από εκεί που είσαι να μας προσέχεις.
Να είσαι το φυλαχτό μας.
Καλό Παράδεισο μαζί με τους Αγγέλους.
