«Είμαστε γεμάτοι οργή. Δεν έχουμε όσα χρειαζόμαστε για να μπορέσουμε να βοηθήσουμε όλον τον κόσμο, αλλά και για να προστατευτούμε. Ο ασθενής παθαίνει ανακοπή και ξεκινάς αμέσως ανάνηψη, γιατί σαν γιατρός δεν μπορείς να τον αφήσεις να πεθάνει. Εκείνος σε κοιτάει. Και όταν πρέπει να τον διασωληνώσεις; Έχεις σωλήνα, αλλά δεν έχεις αναπνευστήρα. Οπότε; Ηλικία και κατάσταση της υγείας παίζουν βασικό ρόλο στην επιλογή. Θα διασωληνώσουμε έναν 40άρη. Αν πάω, όμως, εγώ στο νοσοκομείο και είμαι διαβητική, προηγείται αυτός. Μιλάμε για ανθρώπους που, αν είχαμε όσα χρειαζόμαστε, θα κατάφερναν να ζήσουν».
Αυτή η συγκλονιστική μαρτυρία δημοσιεύτηκε στην ιταλική «Corriere della Sera» και προέρχεται από μια 50χρονη γιατρό στο νοσοκομείο της ιταλικής πόλης Τρεβίλιο, μιας από τις πόλεις που έχει πληγεί από την πανδημία του κορονοϊού.
Τα νούμερα μιλάνε από μόνα τους… για την περίπτωση της προηγμένης Ιταλίας, όπου ο ηρωικός αγώνας των γιατρών είναι ναρκοθετημένος. Μέσα σε δέκα χρόνια, στον τομέα της υγείας έγιναν περικοπές 37 δισ. ευρώ στη γειτονική χώρα, από όλες τις κυβερνήσεις, προκειμένου να φορτωθούν στα λαϊκά στρώματα οι συνέπειες της κρίσης. Λόγω αυτών των περικοπών, χάθηκαν 70.000 κλίνες και έκλεισαν 359 τμήματα νοσοκομείων. Φυσικά, αντίστοιχες περικοπές δεν έγιναν στους βιομηχάνους του Ιταλικού Βορά, το αντίθετο.
Όλα αυτά δεν είναι απλά νούμερα, αλλά επιβεβαιώνουν με τον πλέον δραματικό τρόπο ότι το κέρδος αποτελεί το μεγάλο εμπόδιο για την προστασία της ανθρώπινης ζωής.
![](https://www.902.gr/sites/default/files/styles/902-grid-8/public/MediaV2/20200319/italy-military-trucks-bergamo.jpg?itok=tEWbjudc)
«Είμαστε γεμάτοι οργή. Δεν έχουμε όσα χρειαζόμαστε για να μπορέσουμε να βοηθήσουμε όλον τον κόσμο, αλλά και για να προστατευτούμε. Ο ασθενής παθαίνει ανακοπή και ξεκινάς αμέσως ανάνηψη, γιατί σαν γιατρός δεν μπορείς να τον αφήσεις να πεθάνει. Εκείνος σε κοιτάει. Και όταν πρέπει να τον διασωληνώσεις; Έχεις σωλήνα, αλλά δεν έχεις αναπνευστήρα. Οπότε; Ηλικία και κατάσταση της υγείας παίζουν βασικό ρόλο στην επιλογή. Θα διασωληνώσουμε έναν 40άρη. Αν πάω, όμως, εγώ στο νοσοκομείο και είμαι διαβητική, προηγείται αυτός. Μιλάμε για ανθρώπους που, αν είχαμε όσα χρειαζόμαστε, θα κατάφερναν να ζήσουν».
Αυτή η συγκλονιστική μαρτυρία δημοσιεύτηκε στην ιταλική «Corriere della Sera» και προέρχεται από μια 50χρονη γιατρό στο νοσοκομείο της ιταλικής πόλης Τρεβίλιο, μιας από τις πόλεις που έχει πληγεί από την πανδημία του κορονοϊού.
Τα νούμερα μιλάνε από μόνα τους… για την περίπτωση της προηγμένης Ιταλίας, όπου ο ηρωικός αγώνας των γιατρών είναι ναρκοθετημένος. Μέσα σε δέκα χρόνια, στον τομέα της υγείας έγιναν περικοπές 37 δισ. ευρώ στη γειτονική χώρα, από όλες τις κυβερνήσεις, προκειμένου να φορτωθούν στα λαϊκά στρώματα οι συνέπειες της κρίσης. Λόγω αυτών των περικοπών, χάθηκαν 70.000 κλίνες και έκλεισαν 359 τμήματα νοσοκομείων. Φυσικά, αντίστοιχες περικοπές δεν έγιναν στους βιομηχάνους του Ιταλικού Βορά, το αντίθετο.
Όλα αυτά δεν είναι απλά νούμερα, αλλά επιβεβαιώνουν με τον πλέον δραματικό τρόπο ότι το κέρδος αποτελεί το μεγάλο εμπόδιο για την προστασία της ανθρώπινης ζωής.