Η πίκρα του αγρότη Βάκη Μπεχράκη δεν είναι απλώς λόγια. Είναι ριζωμένη βαθιά στη γη, ποτισμένη με ιδρώτα και απογοήτευση. Ο Βάκης Μπεχράκης, όπως τόσοι αγρότες της Κορινθίας, βλέπει τους κόπους μιας ζωής να συντρίβονται κάτω από το βάρος μιας πολιτικής που ξέχασε τον πρωτογενή τομέα. Οι υποσχέσεις έμειναν στα χαρτιά, οι τιμές δεν καλύπτουν ούτε τα έξοδα, και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου της γης δοκιμάζεται κάθε μέρα. Η φωνή του δεν είναι κραυγή οργής, αλλά κραυγή επιβίωσης – μια υπενθύμιση πως πίσω από τα χωράφια και τα σταφύλια, πίσω από κάθε καρπό, υπάρχει ένας άνθρωπος που παλεύει να μην χαθεί.
Σας παραθέτουμε την σχετική ανάρτησή του
Τα κτήματα της Κορινθίας που άλλοτε ήταν σύμβολο ζωής και ελπίδας, έχουν γίνει φυλακή.
Εκεί όπου οι κόποι δεν ανταμείβονται και τα όνειρα θάβονται βαθιά στο χώμα.
Η αγροτική ζωή δεν είναι απλά δύσκολη, είναι απάνθρωπη. Ο αγρότης κουβαλά στους ώμους του όχι μόνο το βάρος της δουλειάς, αλλά και το βάρος της εγκατάλειψης.
Οι υποσχέσεις που έμειναν ανεκπλήρωτες, οι τιμές που πέφτουν, οι λογαριασμοί που σωρεύονται – όλα συνθέτουν έναν κύκλο που σφίγγει αργά αλλά σταθερά το λαιμό του.
Πώς να σηκώσει το κεφάλι, όταν η πολιτεία τον κοιτάζει με αδιαφορία, σαν να είναι αόρατος;
Η ζωή του αγρότη είναι μια αργή κατάρρευση. Δεν είναι απλά κόπωση. Είναι η απόγνωση του να δίνεις τα πάντα και να μην παίρνεις τίποτα. Είναι το αίσθημα ότι παλεύεις μόνος σου σε μια μάχη που έχεις ήδη χάσει.
Αλλά κάποιοι κάπου αγωνίζονται ακόμα…
Καλή Συνέχεια!
