—————————————————————————————————-
Έχοντας ζήσει από κοντά τις αγωνίες,τις έγνοιες,τους μόχθους,τις δυσκολίες που κάποτε φάνηκαν αξεπέραστες,τις ελπίδες,τις ματαιώσεις και τις επανεκκινήσεις,ειδικά από τότε που το Μουσείο κινδύνευσε να κλείσει και το Ίδρυμα διάβηκε από το αδιέξοδο της διάλυσης προς τη νέα ζωή,μέχρι τον αγώνα εντάξεως στο ΕΣΠΑ και την διαρκή “αγρύπνια” να περατωθούν οι εργασίες και να παραδοθεί το έργο στην κορινθιακή κοινωνία,συγκινήθηκα σήμερα και η υπερηφάνια μαζί με τη χαρά με έκαναν να το ζήσω προσωπικά.
Και ας μου επιτραπεί το ότι αισθάνθηκα υπερήφανος,όχι για μένα ,αλλά για τη σύζυγό μου Μαρία Μέξια.
Γιατί όλα τα παραπάνω, τα επωμίστηκε θυσιαστικά, σαν να ήταν το Μουσείο το τρίτο μας παιδί.
Δεν θα το πει η ίδια και δεν πρόκειται ποτέ να το ισχυριστεί,αλλά χωρίς αυτήν δεν θα υπήρχε κάτι να εγκαινιασθεί και καμμία “κορδέλα”του ανακαινισμένου Μουσείου να κοπεί.
