Α.Γ Καλλής: Αναταράξεις στο δρόμο με τις λεύκες τών
προθύμων
Χάθηκες μέσα στούς δρόμους αναζήτησης…ανάμεσα σε άλαλους,κοφαλαλους και προδομένους
Το φώς έγινε ήλιος και σημαία ευκαιρίας…
Στα μπαλκόνια μαράθηκαν τα γαρύφαλλα, και τη θέση τους πήραν τα γκρίζα κουστούμια,τα λευκά κολάρα με τα γυαλιστερά παπούτσια και τις μεγάλες εγκραφες…
Ενα ζιβάγκο ξηλωμένο κι ένας θάνατος τυχαίος, αναπάντεχος και πνιγερός απο τα σύννεφα καπνού τών υπαίθριων ψητοπωλείων…
Μάταια φωνάζει απο το τάφο ο Μανδηλαράς…ο Παναγούλης..ο Πέτρουλας…ο Μουστακλής
<<Μη στέκεσαι ρε πάνω στο τάφο μου ..
Μη πατάς το χώμα που με σκεπάζει…
Μη κρύβεις τον ήλιο που πέφτει πάνω στο λευκό μάρμαρο τού μνήματός μου…
Οχι..οχι ..
Μη βγάλεις αλλού λόγους..δεν έχεις λόγο πια..δεν έχεις μπέσα και ντροπή…όχι δεν έχεις…
*Α.Γ Καλλής..ενας πολίτης μιας κατεχόμενης χώρας που ακόμη αντιστέκεται….






















