Γράφει η Μ.Π.Ν.
Οικονομικός πόλεμος κατά του Ιράν
Νέες κυρώσεις κατά του Ιράν προαναγγέλλει η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ, κλιμακώνοντας την οικονομική και πολιτική πίεση προς την Τεχεράνη.
Με πρωτοφανή αλαζονεία, ο Αμερικανός πρόεδρος ισχυρίζεται ότι οι ΗΠΑ έχουν τον «πλήρη έλεγχο» όχι μόνο των Στενών του Ορμούζ αλλά και χερσαίων περιοχών – Νέες κυρώσεις και απειλές κατά όσων συναλλάσσονται με την Τεχεράνη
Σε μια δήλωση που ξεπερνά ακόμη και τα συνήθη όρια της επιθετικής ρητορικής του, ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίστηκε να χαράζει αυθαίρετα νέα αμερικανικά σύνορα χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Αμερικανός πρόεδρος ισχυρίστηκε ότι η Ουάσινγκτον έχει τον «πλήρη έλεγχο» ολόκληρης της περιοχής γύρω από τα Στενά του Ορμούζ, προσθέτοντας προκλητικά ότι αυτός ο έλεγχος εκτείνεται «βαθιά» και στις χερσαίες ζώνες.
Η φράση του δεν αποτελεί απλώς άλλη μία επικοινωνιακή υπερβολή. Αγγίζει ευθέως την κυριαρχία κρατών όπως το Ιράν, το Ομάν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, οι ακτές των οποίων οριοθετούν τη συγκεκριμένη θαλάσσια δίοδο. Καμία στρατιωτική παρουσία και καμία υπεροχή ισχύος δεν παρέχει σε μια χώρα το δικαίωμα να αντιμετωπίζει ξένα εδάφη σαν προέκταση της επικράτειάς της.
Μάλιστα, λίγες ημέρες νωρίτερα, ο Τραμπ είχε φτάσει στο σημείο να δηλώσει ότι ενδέχεται να ανακηρύξει τα Στενά του Ορμούζ «έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών», προκαλώντας την έντονη αντίδραση της Τεχεράνης. Η σχετική δήλωση και η αντίδραση του Ιράν
Η ισχύς βαφτίζεται «δικαίωμα»
Η τοποθέτηση του Αμερικανού προέδρου αποκαλύπτει μια επικίνδυνη αντίληψη για τις διεθνείς σχέσεις: όποιος διαθέτει τη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη θεωρεί ότι μπορεί να ορίζει σύνορα, να επιβάλλει αποκλεισμούς και να αποφασίζει ποιος δικαιούται να εμπορεύεται με ποιον.
Τα Στενά του Ορμούζ, από τα οποία διέρχεται περίπου το 20% της παγκόσμιας ενεργειακής προσφοράς, έχουν τεράστια στρατηγική σημασία. Αυτή ακριβώς η σημασία, όμως, δεν τα μετατρέπει σε αμερικανική ιδιοκτησία. Η ανάγκη προστασίας της ελεύθερης ναυσιπλοΐας δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για την κατάργηση της κυριαρχίας των κρατών της περιοχής. Στοιχεία του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών για τη σημασία των Στενών
Οικονομικός πόλεμος κατά του Ιράν
Κυρώσεις με αποδέκτες και τρίτες χώρες
Τη Δευτέρα, ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Σκοτ Μπέσεντ αναμένεται να παρουσιάσει ένα νέο, εξαιρετικά αυστηρό πακέτο κυρώσεων κατά του Ιράν. Η Ουάσινγκτον προειδοποιεί ότι οικονομικές συνέπειες θα αντιμετωπίσουν ακόμη και χώρες, τράπεζες ή επιχειρήσεις που θα συνεχίσουν να συναλλάσσονται με την Τεχεράνη.
Στο στόχαστρο βρίσκεται κυρίως η Κίνα, η οποία αποτελεί βασικό αγοραστή του ιρανικού πετρελαίου. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα σύστημα δευτερογενών κυρώσεων, με το οποίο οι ΗΠΑ επιχειρούν να επιβάλουν τη δική τους εξωτερική πολιτική όχι μόνο στο Ιράν, αλλά και σε τρίτα κυρίαρχα κράτη. Reuters: Οι προαναγγελθείσες κυρώσεις και οι πιέσεις προς την Κίνα
Ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών Ισμαΐλ Μπαγαΐ χαρακτήρισε τον σχεδιαζόμενο «οικονομικό πόλεμο» παράνομο, υποστηρίζοντας ότι η επιβολή κυρώσεων σε επιχειρήσεις και οργανισμούς τρίτων χωρών παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.
«Συμφωνία» υπό την απειλή στραγγαλισμού
Ο Τραμπ υποστήριξε ότι το Ιράν επιθυμεί μια συμφωνία, αλλά «δεν είναι ακόμη έτοιμο να καταλήξει στη σωστή συμφωνία». Το ερώτημα, ωστόσο, είναι τι εννοεί ο Αμερικανός πρόεδρος ως «σωστή συμφωνία».
Μπορεί να θεωρηθεί ελεύθερη διαπραγμάτευση όταν η μία πλευρά απειλεί την άλλη με οικονομική κατάρρευση, διεθνή απομόνωση και στρατιωτική επίθεση; Ή μήπως πρόκειται για ένα τελεσίγραφο, στο οποίο η Τεχεράνη καλείται απλώς να αποδεχθεί τους όρους της Ουάσινγκτον;
Την ώρα που ο Ιρανός πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν προτείνει τον τερματισμό της σύγκρουσης, η αμερικανική κυβέρνηση επιλέγει να αυξήσει ακόμη περισσότερο την πίεση. Παράλληλα, ο Ιρανός στρατηγός Αλί Αμπντολαχί προειδοποιεί για συντριπτική στρατιωτική απάντηση, δείχνοντας πόσο εύκολα η πολεμική ρητορική μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη κλιμάκωση.
Τα σύνορα δεν αλλάζουν με μία δήλωση
Η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να αντιμετωπίζει ως φυσιολογική την εικόνα ενός προέδρου που ανακοινώνει ότι ελέγχει ξένα εδάφη και απειλεί ολόκληρες οικονομίες μέχρι να υποταχθούν στις απαιτήσεις του.
Ο Τραμπ μπορεί να διαθέτει αεροπλανοφόρα, στρατιωτικές βάσεις και τη δύναμη του δολαρίου. Δεν διαθέτει, όμως, το δικαίωμα να βαφτίζει αμερικανική οποιαδήποτε περιοχή θεωρεί στρατηγικά χρήσιμη.
Γιατί, αν η στρατιωτική ισχύς αρκεί για να μετατρέπει ξένα εδάφη σε «αμερικανικές ζώνες», τότε δεν μιλάμε πλέον για διεθνές δίκαιο. Μιλάμε για την επιστροφή στον νόμο του ισχυρού — και για έναν κόσμο στον οποίο τα σύνορα θα χαράσσονται όχι από λαούς και συνθήκες, αλλά από εκείνον που διαθέτει τα περισσότερα όπλα.
Μη πόσιμο νερό σε 7 κοινότητες: Διερευνήσαμε γιατί δεν επαρκεί η παροχή της Στυμφαλίας
