Γράφει η Μ.Π.Ν.

Νίκος Ανδρουλάκης: «Στόχος η πρώτη θέση» – Και αν η κάλπη πει κάτι άλλο; Τότε τι;

Ο Νίκος Ανδρουλάκης ήταν κατηγορηματικός στη ΔΕΘ: το ΠΑΣΟΚ δεν αγωνίζεται για τη δεύτερη θέση. Στόχος του είναι η πρώτη θέση και η πολιτική αλλαγή. Όταν όμως ένας πολιτικός αρχηγός ανεβάζει μόνος του τόσο ψηλά τον πήχη, αναλαμβάνει και το βάρος της επόμενης ερώτησης: τι συμβαίνει αν δεν τον περάσει;

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θέλησε να κλείσει τη συζήτηση για το προσωπικό του πολιτικό μέλλον. Το μήνυμά του ήταν σαφές: στις εκλογές δεν θα κριθεί ο ίδιος, αλλά το μέλλον της χώρας.

Μόνο που στην πολιτική τα δύο δεν διαχωρίζονται τόσο εύκολα.

Οι εθνικές εκλογές κρίνουν τη χώρα, αλλά κρίνουν και εκείνους που ζητούν να την κυβερνήσουν.

Και όταν ο ίδιος ο Νίκος Ανδρουλάκης δηλώνει ότι ο στόχος δεν είναι η δεύτερη αλλά η πρώτη θέση, τότε μετατρέπει το εκλογικό αποτέλεσμα και σε μέτρο αξιολόγησης της πολιτικής και της στρατηγικής του.

Τι προτείνει το ΠΑΣΟΚ

Βεβαίως, η παρουσία του Νίκου Ανδρουλάκη στη ΔΕΘ δεν περιορίστηκε στη συζήτηση για τις εκλογές και την ηγεσία.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιχείρησε να παρουσιάσει το κόμμα του ως εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, δίνοντας έμφαση στην ενίσχυση του εισοδήματος και του κοινωνικού κράτους, στη στεγαστική πολιτική, στην Υγεία και την Παιδεία, στη στήριξη της μεσαίας τάξης και των πιο ευάλωτων πολιτών, αλλά και στην ενίσχυση των θεσμών και της διαφάνειας.

Έθεσε, παράλληλα, στο επίκεντρο την ανάγκη κοινωνικής διεύρυνσης του ΠΑΣΟΚ, υποστηρίζοντας ότι αυτή είναι σημαντικότερη από τις μετακινήσεις και τις προσχωρήσεις πολιτικών προσώπων.

Και σε αυτό υπάρχει μια ουσιαστική πολιτική βάση.

Γιατί κανένα κόμμα δεν γίνεται κυβέρνηση μόνο με μεταγραφές στελεχών. Γίνεται όταν καταφέρει να δημιουργήσει κοινωνικό ρεύμα.

Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν το ΠΑΣΟΚ διαθέτει προτάσεις. Είναι αν αυτές μπορούν να πείσουν αρκετούς πολίτες ώστε να μετατρέψουν τη σημερινή εκλογική του δύναμη σε πλειοψηφικό ρεύμα.

Αν όχι πρώτος, τότε τι;

Εδώ βρίσκεται το πρώτο δύσκολο ερώτημα.

Αν το ΠΑΣΟΚ έρθει δεύτερο, θα θεωρηθεί επιτυχία;

Και αν έρθει τρίτο;

Μπορεί μια ηγεσία να θέτει ως στόχο την πρώτη θέση πριν από τις εκλογές και, εάν αυτή δεν επιτευχθεί, να ζητά στη συνέχεια να αξιολογηθεί με διαφορετικά κριτήρια;

Δεν χρειάζεται σήμερα ο Νίκος Ανδρουλάκης να προαναγγείλει τι θα κάνει σε περίπτωση εκλογικής αποτυχίας. Χρειάζεται όμως πολιτική καθαρότητα.

Γιατί ο πήχης δεν μπορεί να ανεβαίνει πριν από την κάλπη και να κατεβαίνει μετά από αυτήν.

«Πολιτική αλλαγή». Με ποια κυβέρνηση;

Υπάρχει όμως ένα ακόμη πιο ουσιαστικό ερώτημα.

Το ΠΑΣΟΚ δηλώνει ότι θέλει να κυβερνήσει. Αποκλείει τη συμπόρευση με τη Νέα Δημοκρατία και ζητά την ήττα της.

Απολύτως θεμιτό.

Εφόσον όμως δεν υπάρξει αυτοδυναμία, με ποιον θα κυβερνήσει;

Ποιες πολιτικές δυνάμεις θα μπορούσαν να αποτελέσουν κυβερνητικούς εταίρους; Σε ποια προγραμματική βάση; Ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές και πού μπορούν να υπάρξουν συγκλίσεις;

Γιατί η «πολιτική αλλαγή» είναι ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα. Για να μετατραπεί όμως σε αξιόπιστη πρόταση εξουσίας, πρέπει να συνοδεύεται και από μια καθαρή απάντηση για την επόμενη ημέρα.

Ο πολίτης δικαιούται να γνωρίζει όχι μόνο ποιον θέλει το ΠΑΣΟΚ να απομακρύνει από την κυβέρνηση, αλλά και ποια κυβέρνηση προτείνει να πάρει τη θέση του.

«Μην ψάχνετε ρωγμές στο ΠΑΣΟΚ»

Ο Νίκος Ανδρουλάκης επέμεινε ιδιαίτερα στην εικόνα ενότητας του κόμματος.

«Μην ψάχνετε ρωγμές στο ΠΑΣΟΚ», ήταν το μήνυμά του.

Η ενότητα ασφαλώς είναι απαραίτητη για ένα κόμμα που φιλοδοξεί να κυβερνήσει. Όμως η πραγματική ενότητα δεν αποδεικνύεται μόνο με δηλώσεις.

Δοκιμάζεται στις δύσκολες αποφάσεις.

Στις πολιτικές συμμαχίες, στην κυβερνητική στρατηγική, στις διαφορετικές απόψεις που αναπόφευκτα υπάρχουν σε μια μεγάλη παράταξη.

Και κυρίως δοκιμάζεται όταν το αποτέλεσμα της κάλπης δεν είναι αυτό που είχε τεθεί ως στόχος.

Τότε θα φανεί αν οι «ρωγμές» πράγματι δεν υπάρχουν ή αν απλώς δεν έχουν ακόμη έρθει στην επιφάνεια.

Το πραγματικό στοίχημα είναι οι ψηφοφόροι

Σε ένα σημείο, πάντως, ο Νίκος Ανδρουλάκης αγγίζει ίσως την καρδιά του προβλήματος.

Η σημαντικότερη διεύρυνση για το ΠΑΣΟΚ δεν είναι η προσχώρηση ενός ακόμη γνωστού πολιτικού προσώπου.

Είναι η επιστροφή των πολιτών.

Των ανθρώπων που κάποτε ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ και απομακρύνθηκαν. Των νεότερων γενεών που δεν έχουν βιωματική σχέση με το ιστορικό ΠΑΣΟΚ. Των πολιτών που σήμερα απέχουν από τις κάλπες. Και εκείνων που μπορεί να επιθυμούν πολιτική αλλαγή, αλλά δεν έχουν ακόμη πειστεί ότι το ΠΑΣΟΚ είναι η δύναμη που μπορεί να την πραγματοποιήσει.

Δεν αρκεί, λοιπόν, να διευρυνθεί το κόμμα με νέα πολιτικά πρόσωπα. Πρέπει να διευρυνθεί μέσα στην ίδια την κοινωνία.

Και αυτό είναι πολύ δυσκολότερο.

Η κάλπη κρίνει και τους αρχηγούς

Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει δίκιο όταν λέει ότι οι εθνικές εκλογές δεν πρέπει να μετατρέπονται σε παιχνίδι προσωπικών φιλοδοξιών.

Υπάρχει όμως μια πραγματικότητα που κανένας πολιτικός αρχηγός δεν μπορεί να παρακάμψει:

όταν ζητάς την εμπιστοσύνη των πολιτών πάνω σε έναν συγκεκριμένο στόχο, στο τέλος κρίνεσαι και από το αν τον πέτυχες.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης παρουσίασε στη ΔΕΘ ένα ιδιαίτερα φιλόδοξο πρόγραμμα, με εξαγγελίες που καλύπτουν σχεδόν κάθε μεγάλο κοινωνικό και οικονομικό μέτωπο. Το ερώτημα είναι αν όλα αυτά μπορούν πράγματι να χρηματοδοτηθούν και να γίνουν πράξη.

Και αφού ο ίδιος έθεσε τον πήχη στην πρώτη θέση, η κάλπη θα κρίνει αναπόφευκτα όχι μόνο το ΠΑΣΟΚ, αλλά και τη δική του στρατηγική.

Γιατί άλλο είναι το «θέλω να κυβερνήσω» και άλλο το «έχω πείσει ότι μπορώ να κυβερνήσω».

Και αν η κάλπη πει κάτι άλλο; Τότε τι;