Σήμερα θυμόμαστε κάτι που δεν θα έπρεπε ποτέ να ξεχνάμε:
πως κάθε γυναίκα έχει δικαίωμα να ζει με αξιοπρέπεια, ασφάλεια και σεβασμό.
Κι όμως, υπάρχουν γυναίκες που ξυπνούν κάθε μέρα με έναν φόβο που δεν ειπώθηκε ποτέ δυνατά.
Η βία δεν έχει μόνο μία μορφή.
Μπορεί να είναι σωματική, μια γροθιά, ένα σπρώξιμο, ένα χέρι που απλώνεται για να πονέσει αντί να προστατεύσει.
Μπορεί να είναι λεκτική, λόγια κοφτερά σαν μαχαίρι,
λέξεις που μειώνουν, προσβάλλουν, διαλύουν την αυτοεκτίμηση και σβήνουν το χαμόγελο.
Και μπορεί να είναι μια άλλη, πιο ύπουλη μορφή βίας:
οι φήμες, τα ψέματα, τα σχόλια πίσω από κλειστές πόρτες και ανοιχτά στόματα.
Αυτά που χτίζουν έναν τοίχο ντροπής γύρω από μια γυναίκα χωρίς να φταίει σε τίποτα.
Αυτά που στιγματίζουν, πληγώνουν, διασύρουν — χωρίς κανείς να ζητήσει συγγνώμη.
Όλες αυτές οι μορφές βίας έχουν κάτι κοινό:
προσπαθούν να μικρύνουν μια γυναίκα που αξίζει να στέκεται ψηλά.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σκοτεινή πραγματικότητα, η δύναμη των γυναικών λάμπει.
Κάθε γυναίκα που σηκώνει το κεφάλι,
που μιλάει,
που δεν επιτρέπει σε κανέναν να γράψει τη ζωή της με ψεύτικες λέξεις,
είναι μια πράξη θάρρους.
Μια πράξη επανάστασης.
Σήμερα, δεν μιλάμε απλώς για βία.
Στεκόμαστε απέναντί της.
Γιατί καμία γυναίκα δεν πρέπει να φοβάται το σπίτι της,
τη φωνή της,
ή το τι θα πουν οι άλλοι.
Ας γίνει αυτή η μέρα η φωνή εκείνων που δεν μίλησαν,
το χέρι εκείνων που πονάνε,
η ασπίδα εκείνων που διασύρθηκαν άδικα.
Ας υποσχεθούμε ότι δεν θα αφήσουμε ποτέ ξανά τη λεκτική βία να περνάει για αστεισμό,
τη σωματική βία για «νεύρα»,
ούτε τις φήμες για αλήθεια.
Για κάθε γυναίκα που πληγώθηκε,
ας γίνουμε το στήριγμά της.
Για κάθε γυναίκα που κακολογήθηκε άδικα,
ας γίνουμε η φωνή της.
Για κάθε γυναίκα που παλεύει σιωπηλά,
ας γίνουμε το φως που θα τη βγάλει από το σκοτάδι.
Γιατί κάθε γυναίκα αξίζει σεβασμό.
Αξίζει ελευθερία.
Αξίζει την αλήθεια — τη δική της αλήθεια, όχι αυτή που της επιβάλλουν.
Και μαζί μπορούμε να χτίσουμε έναν κόσμο όπου καμία μορφή βίας δεν θα έχει θέση.
