Σήμερα, 15 Ιουνίου, η σκέψη μας στρέφεται σε εκείνον που συχνά στέκεται πίσω από τα φώτα, μα είναι πάντα παρών. Τον πατέρα. Τον άνθρωπο που έβαλε την οικογένεια πάνω απ’ τον εαυτό του, που δεν λογάριασε ώρες, καιρούς, αποστάσεις – αρκεί τα παιδιά του να έχουν μπροστά τους έναν δρόμο ανοιχτό.
Στην Κορινθία, στους κάμπους του Λεχαίου, στις αυλές του Άσσου, στα γιαπιά της Κορίνθου, στα αμπέλια του Στεφανίου και στις ψαρόβαρκες του Κόρφου, ο πατέρας είναι ο ακούραστος στυλοβάτης της ζωής. Με χέρια ροζιασμένα και βλέμμα βαθύ, έμαθε να δίνει χωρίς να περιμένει, να στηρίζει χωρίς να φαίνεται, να αγαπά χωρίς φανφάρες.
Όσοι μεγαλώσαμε με το «μη φοβάσαι, είμαι εδώ», ξέρουμε καλά τι σημαίνει πατέρας. Δεν είναι μόνο εκείνος που μάς κράτησε για πρώτη φορά. Είναι εκείνος που μας κράτησε κάθε φορά που έπεφτε ο κόσμος μας. Που μάς πήγε με το παπάκι στο φροντιστήριο, που γύριζε ιδρωμένος από το μεροκάματο, που δεν άφησε ποτέ τη σκεπή να στάξει, ούτε την ψυχή μας να ραγίσει.
Και σήμερα, σε μια εποχή που ο χρόνος τρέχει και οι ρόλοι θολώνουν, αξίζει να σταθούμε μια στιγμή. Να θυμηθούμε εκείνον που δεν ζητά, μα αξίζει.
Να πούμε ένα “ευχαριστώ” στους πατεράδες της ζωής μας. Σε εκείνους που είναι ακόμη εδώ. Και σε εκείνους που φύγανε, αλλά άφησαν πίσω τους πυξίδα.
Χρόνια πολλά σε όλους τους πατεράδες της Κορινθίας – ανθρώπους της δουλειάς, της ευθύνης, της σιωπηλής αγάπης.
Η Πρώτη News Κορινθίας
