Υπάρχουν λέξεις που μοιάζουν φτωχές μπροστά σε αυτό που εκφράζουν. Μία από αυτές είναι η λέξη μητέρα. Δεν είναι απλώς ένας ρόλος — είναι ένας κόσμος ολόκληρος. Ένας κόσμος γεμάτος αγάπη, αντοχή, θυσία και δύναμη. Και κάθε δεύτερη Κυριακή του Μαΐου, σταματάμε για λίγο για να πούμε το πιο απλό και ταυτόχρονα πιο βαθύ: Ευχαριστώ.
Στις μέρες μας, το να γίνεις μητέρα δεν είναι εύκολη απόφαση, ούτε απλή υπόθεση. Οι οικονομικές δυσκολίες, οι απαιτήσεις της εργασίας, η κοινωνική πίεση, η έλλειψη στήριξης, η ανασφάλεια για το μέλλον — όλα αυτά χτίζουν γύρω από τη μητρότητα ένα περιβάλλον που συχνά μοιάζει περισσότερο με πεδίο μάχης παρά με λίκνο στοργής.
Και όμως, εκείνη είναι εκεί. Ξυπνάει νωρίς, κοιμάται αργά. Τρέχει για να προλάβει δουλειά, σχολείο, υποχρεώσεις. Είναι δίπλα στα παιδιά της στις χαρές, αλλά και στα δύσκολα. Κάνει ό,τι μπορεί για να μη λείψει τίποτα. Συχνά ξεχνάει τον εαυτό της, για να θυμάται όλους τους άλλους. Πονάει, μα δεν το δείχνει. Κουράζεται, μα συνεχίζει. Ανησυχεί, μα στηρίζει. Είναι εκεί — πάντα.
Οι σημερινές μητέρες είναι ηρωίδες σιωπηλές. Δεν κρατούν ξίφος ούτε ασπίδα, μα σηκώνουν βάρη που πολλοί δεν βλέπουν. Κι όμως, μέσα από αυτές τις δυσκολίες γεννιέται μια αγάπη που δεν ζητά τίποτα, μόνο να δώσει. Ένα χάδι, ένα βλέμμα, μια αγκαλιά — φτάνουν για να γεμίσει ο κόσμος.
Η γιορτή της Μητέρας δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι μια ευκαιρία να θυμηθούμε. Να αναγνωρίσουμε. Να τιμήσουμε. Να πούμε σε κάθε μητέρα — νέα ή ηλικιωμένη, βιολογική ή μη, εργαζόμενη ή άνεργη, μόνη ή με σύντροφο — ότι τη βλέπουμε. Ότι καταλαβαίνουμε. Ότι της αξίζει το πιο ζεστό “σ’ αγαπώ” και το πιο ειλικρινές “ευχαριστώ”.
Γιατί, τελικά, μητέρα σημαίνει να είσαι φως, ακόμα και όταν όλα γύρω μοιάζουν σκοτεινά.
Και σε τούτη τη μέρα, δεν ξεχνάμε εκείνες τις μάνες που δεν είναι πια κοντά μας. Που άφησαν πίσω τους αποτύπωμα καρδιάς και έγιναν μνήμη πολύτιμη. Είναι οι αγκαλιές που μας λείπουν, τα λόγια που ακόμα αντηχούν μέσα μας, τα χέρια που έντυσαν με φροντίδα τα πρώτα μας βήματα. Για όλες τις μητέρες που έφυγαν, κρατάμε σήμερα μια σιωπή γεμάτη ευγνωμοσύνη. Γιατί όσο υπάρχουν παιδιά που τις θυμούνται, δεν έχουν χαθεί ποτέ στ’ αλήθεια.
Χρόνια πολλά σε όλες τις μαμάδες. Στις γυναίκες που είναι το πιο δυνατό στήριγμα της ζωής.
M.Π.N.
