” Αγαπημένε μας Χρήστο. Είμαστε όλοι εδώ για να σε αποχαιρετήσουμε. Οι φίλοι σου από την Κόρινθο, ο Άγγελος από το Τελ Αβίβ, τα παιδιά από τον Κολωνό, οι φίλοι σου από τον Πανιώνιο, οι φίλοι σου οι καλλιτέχνες, τα παιδιά από το Παραμύθι και όλοι εμείς τα παιδιά της γειτονιάς που έχουμε μοιραστεί τόσα μαζί σου, είμαστε εδώ.
Είμαστε εδώ για να αποχαιρετήσουμε τον παιδικό μας φίλο, είμαστε εδώ για να αποχαιρετήσουμε την παιδική μας ηλικία. Σε γνωρίζω από τα προσχολικά μας χρόνια. Παίξαμε μαζί γελάσαμε μαζί μεγαλώναμε μαζί. Σε θυμάμαι να παίζουμε γκαζάκια στην Δυρού, μπάλα στην αλάνα η στο γηπεδάκι της Φιλιππουπόλεως, στου Φελού και στου Γερούκαλη. Γιατί τότε δεν είχαμε ούτε smartphones ούτε tablets αλλά είχαμε πολλά και καλύτερα.
Μαζί καπνίσαμε κρυφά τα πρώτα μας τσιγάρα, μαζί πήγαμε στα πρώτα πάρτυ, μαζί στις εφηβικές μας αναζητήσεις. Συμμαθητές στο Γυμνάσιο, μέλη της ίδιας μουσικής, ο Θεός να την κάνει, μπάντας, και παρά λίγο στην ίδια κληρουχία στο πολεμικό Ναυτικό.
Ξεκίνησες πολύ νωρίς να εργάζεσαι με ιδιαίτερη επιμέλεια αποκτώντας επάξια την ιδιότητα του οπτικού. Κι εργαζόσουν σκληρά ανελλιπώς μέχρι την ημέρα του θανάτου σου. Στο κατάστημα σου στην Χρήστου Λαδά, προσέφερες εξαιρετικές υπηρεσίες στους πελάτες σου μα και σε όλους εμάς τους πολλούς φίλους σου.
Είχες μια μεγάλη κοινωνικότητα που την είχες κατακτήσει με την συμπεριφορά και το μοναδικό σου χιούμορ. Όλα αυτά τα χρόνια ήσουν η ατραξιόν του κύκλου που αποκαλείται ” τα φιλαράκια των Σεπολίων ” μιας ομάδας φίλων, μιας ομάδας αλληλεγγύης που δεν την χώρισαν ποτέ πολιτικές οπαδικές διαφορές.
Άλλωστε τι κοινωνικές διαφορές να είχαμε όλοι εμείς οι κάτοικοι μιας λαϊκής γειτονιάς της Αθηναϊκής ενδοχώρας μιας κατασπαραγμένης Ελλάδας που οι περισσότεροι γεννήθηκα με μετά τον πόλεμο, στην διάρκεια και μετά το τέλος του εμφυλίου. Θα μας λείψει το χιούμορ σου που σκόρπιζε τις έννοιες μας και μας χάριζε το γέλιο που είχαμε και τώρα περισσότερο από ποτέ ανάγκη.
Τα πρωινά της Κυριακής δεν θα είναι ίδια πια. Θα κρατάμε ζωντανή την μνήμη σου μιλώντας για σένα αλλά δεν θα μιλάμε με σένα. Σε όσους συναντήσεις στο ταξίδι σου, μέλη αυτής της μεγάλης αγκαλιάς, πες τους ότι δεν τους ξεχάσαμε. Εκεί θα βρεις τον Τάκη Παπουλίδη, τον Στάθη Χάϊτα, τον Γιώργο Δέδε κι όλες τις άλλες Πανιώνιες θεότητες που τόσο λάτρεψες.
Σε αποχαιρετούμε σχηματίζοντας μια αλυσίδα αγάπης για να σε οδηγήσουμε εκεί που είναι η οικογενειά σου, ο πατέρας σου Γιώργος, η μητέρα σου Ρεγγίνα, ο Θοδωρής και ο Τάκης. Στην δεύτερη οικογένειά σου, αυτή του Πανιώνιου θερμά συλλυπητήρια. Γνωρίζουμε τι χάνουν. Αγαπημένη μας Δροσιά θερμά συλλυπητήρια. Συμμεριζόμαστε τον πόνο σου και να ξέρεις ό,τι θα είμαστε εδώ σε ότι χρειαστείς. Σε αποχαιρετώ με ένα στίχο του αγαπημένου μου Τάσου Λειβαδίτη: Κι όταν ένα βράδυ φύγω μη με ζητήσετε στα παλιά μας στέκια. Θα είμαι εκεί που παίζαμε παιδιά, κρυμμένος πίσω από τις αναμνήσεις, περιμένοντας να με βρείτε στο παιγνίδι. Καλό ταξίδι στο φως αγαπημένε μας”.
