Εν αρχή το χάος;

Κοίτα να δεις που είναι φορές που το λευκό μιας σελίδας άγραφης, μπορεί να γίνει ένα πέλαγο που η κάθε λέξη να είναι ένα μικρό καραβάκι σαν αυτά τα χάρτινα που φτιάχναμε παιδιά, έτοιμο να ταξιδέψει τις σκέψεις στην απεραντοσύνη ενός σύμπαντος που διαστέλλεται όπως οι μέρες που ζούμε, αιχμάλωτοι ενός σαρδόνιου χαμόγελου που επιταχτικά, αυτάρεσκα και ηγεμονικά δίνει οδηγίες από μια γιγαντιαία οθόνη που τα χρώματά της σκιάζουν τις λεπτές αποχρώσεις μιας ζωής που περισσεύει μπρος στα μεγαλεπίβολα σχέδια, στους «άκομψους» και επικίνδυνους πειραματισμούς ενός αιώνα που θέλει να μείνει ανεξίτηλος στην μνήμη των ανθρώπων.

Η συνέχεια εδώ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *