Γράφει η Μ.Π.Ν.
Δεν είναι «δυστύχημα». Είναι το κέρδος που σκοτώνει.
Κάθε φορά που ένα τρένο εκτροχιάζεται, κάθε φορά που δεκάδες άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους πάνω σε ράγες που υποτίθεται ότι ανήκουν στον 21ο αιώνα, ξεκινά η ίδια καλοπαιγμένη παράσταση.
«Κακιά στιγμή».
«Απρόβλεπτο γεγονός».
«Θα χρειαστεί χρόνος για να μάθουμε τι συνέβη».
Οι ίδιες λέξεις, σε διαφορετική γλώσσα.
Η ίδια πολιτική, σε κάθε χώρα.
Η τραγωδία στην Ισπανία , όπως και το έγκλημα στα Τέμπη, δεν έπεσε από τον ουρανό. Δεν ήταν αποτέλεσμα της μοίρας, ούτε της “ατυχίας”. Ήταν το αναμενόμενο αποτέλεσμα ενός συστήματος που μετρά την ανθρώπινη ζωή με λογιστικούς όρους.
Όταν οι προειδοποιήσεις θάβονται μαζί με τους ανθρώπους
Πριν ακόμη συμβεί το δυστύχημα, υπήρχε προειδοποίηση.
Όχι φήμη. Όχι υποψία.
Έγγραφη καταγγελία.
Το συνδικάτο των μηχανοδηγών SEMAF είχε χτυπήσει καμπανάκι ήδη από τον Αύγουστο του 2025. Μιλούσε για γραμμές υψηλής ταχύτητας με λακκούβες, απότομα χτυπήματα, σοβαρή υποβάθμιση τροχαίου υλικού, αστάθεια κύλισης και δομικές φθορές.
Ζητούσε κάτι στοιχειώδες:
Μείωση ταχύτητας έως ότου εξασφαλιστεί η ασφάλεια.
Δεν ζητούσε πολυτέλειες.
Ζητούσε να μη σκοτωθεί κόσμος.
Και τι έκανε το κράτος;
Τίποτα.
Γιατί κάθε χιλιόμετρο λιγότερης ταχύτητας σημαίνει λιγότερο κέρδος.
Κάθε καθυστέρηση συντήρησης σημαίνει “εξοικονόμηση”.
Κάθε ανθρώπινη ζωή μπαίνει σε υποσημείωση.
Το ίδιο έργο, παντού με την ίδια σκηνοθεσία
Στην Ελλάδα, οι ίδιοι μηχανισμοί συγκάλυψης που έπλυναν το έγκλημα των Τεμπών, σήμερα σπεύδουν να «σχολιάσουν» την τραγωδία στην Ισπανία.
Με ανατριχιαστική ομοιότητα:
. «Το τρένο ήταν καινούριο».
. «Οι γραμμές είχαν ελεγχθεί».
. «Θα αργήσουμε να μάθουμε τις αιτίες».
Ακριβώς όπως στα Τέμπη.
Ακριβώς πριν εξαφανιστούν στοιχεία.
Ακριβώς πριν μπει η αλήθεια σε συρτάρι.
Γιατί η συγκάλυψη δεν είναι ελληνική πατέντα.
Είναι δομικό στοιχείο του αστικού κράτους, σε όποια χώρα κι αν βρίσκεται.
Το καπιταλιστικό κέρδος δεν κάνει λάθη , κάνει επιλογές
Δεν απέτυχε το σύστημα.
Λειτουργεί όπως ακριβώς σχεδιάστηκε.
. Ιδιωτικοποιήσεις χωρίς ουσιαστικό έλεγχο
. Υποδομές κομμένες και ραμμένες στο κόστος
. Προσωπικό εξουθενωμένο
.Συντήρηση «όσο αντέξει»
.Ασφάλεια ως έξοδο, όχι ως ανάγκη
Και όταν έρθει η τραγωδία, έρχεται και το πιο βρώμικο κομμάτι:
η μετατροπή του εγκλήματος σε «δυστύχημα».
Γιατί αν αναγνωριστεί ως έγκλημα, τότε υπάρχει ευθύνη.
Και αν υπάρχει ευθύνη, τότε το κέρδος κάθεται στο εδώλιο.
Δεν είναι θέμα χώρας. Είναι θέμα συστήματος.
Ισπανία – Ελλάδα – Ευρώπη.
Διαφορετικές σημαίες.
Ίδιος δρόμος.
Όσο οι μεταφορές αντιμετωπίζονται ως πεδίο επένδυσης και όχι ως κοινωνικό δικαίωμα, οι ράγες θα συνεχίσουν να βάφονται με αίμα.
Και όσο κυβερνήσεις κάθε «απόχρωσης» υπηρετούν το ίδιο μοντέλο, θα αλλάζουν μόνο τα πρόσωπα και όχι οι πολιτικές.
Γιατί το καπιταλιστικό κέρδος δεν έχει πατρίδα.
Έχει μόνο στόχο: να μεγιστοποιείται, ακόμη κι αν σκοτώνει.
Μεταλλαγμένα : Όταν η πολιτική πειραματίζεται με τη διατροφή μας , εμείς γινόμαστε το πειραματόζωο
