Σήμερα διεξάγεται στη Βουλή συζήτηση, ύστερα από αίτημα του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, με θέμα τον προγραμματισμό των αμυντικών εξοπλισμών και τη γενικότερη αμυντική πολιτική της χώρας. Σύμφωνα με πληροφορίες από το Μαξίμου, ο πρωθυπουργός θα παρουσιάσει το γενικό αμυντικό δόγμα της Ελλάδας για τα επόμενα 12 χρόνια, ενώ πιο συγκεκριμένες αναφορές θα γίνουν από τον υπουργό Άμυνας Νίκο Δένδια, αλλά σε κλειστή συνεδρίαση της αρμόδιας Επιτροπής της Βουλής.
Η συζήτηση αυτή εντάσσεται σε μια περίοδο αυξημένων γεωπολιτικών εντάσεων, όπου οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί αξιοποιούνται όχι μόνο για την άμυνα της χώρας, αλλά και για την ενεργότερη εμπλοκή της Ελλάδας σε επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναμένεται να τονίσει τη σημασία της αμυντικής ισχύος για τη «σταθερότητα» της χώρας, ωστόσο η πραγματικότητα είναι διαφορετική: οι εξοπλισμοί αυτοί σχεδιάζονται για να εξυπηρετήσουν ευρύτερα στρατηγικά συμφέροντα, όπως η συμμετοχή της Ελλάδας σε διεθνείς αποστολές, από τη Λιβύη μέχρι τον Ινδο-Ειρηνικό.
Οι «Αναβαθμίσεις» και οι Επιπτώσεις τους
Ένα από τα σημεία στα οποία θα εστιάσει ο πρωθυπουργός είναι η ανάπτυξη του συστήματος «Ασπίδα του Αχιλλέα», ενός σύνθετου αντιπυραυλικού και αντιαεροπορικού σχεδίου που θα καλύπτει το Αιγαίο. Όμως, αντί να ενισχύει την αμυντική ικανότητα της χώρας, αυτό το σύστημα παρουσιάζεται ως ένας τρόπος για να «απελευθερωθούν» οι νέες φρεγάτες και τα μαχητικά αεροσκάφη Rafale και F-16, ώστε να συμμετέχουν σε αποστολές εκτός συνόρων.
Οι αναβαθμίσεις αυτές εντάσσονται σε μια συνολική στρατηγική που εξυπηρετεί τις επιδιώξεις των ισχυρών οικονομικών και στρατιωτικών κέντρων, όπως οι ΗΠΑ και η ΕΕ. Ήδη η Ελλάδα συμμετέχει ενεργά σε στρατιωτικές επιχειρήσεις όπως η επιχείρηση «Irini» στη Λιβύη και η «Aspides» στον Κόλπο του Άντεν, με στόχο τη διασφάλιση εμπορικών και ενεργειακών διαδρομών.
Οι Επιχειρηματικοί Όμιλοι στο Παιχνίδι
Ένα άλλο βασικό στοιχείο των εξοπλιστικών σχεδίων που αναμένεται να συζητηθεί είναι η ενίσχυση της συνεργασίας των Ενόπλων Δυνάμεων με εγχώριες επιχειρήσεις και ερευνητικά κέντρα. Ωστόσο, αυτή η συνεργασία δεν έχει στόχο την πραγματική ανάπτυξη της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας, αλλά τη διασύνδεση εγχώριων επιχειρηματικών ομίλων με ξένες πολυεθνικές, που αναζητούν νέα πεδία κερδοφορίας. Μετά την υποχώρηση των επενδύσεων στην «πράσινη» ενέργεια, λόγω της διεθνούς οικονομικής κρίσης, η «πολεμική οικονομία» αναδεικνύεται σε νέο πεδίο για τη διοχέτευση κεφαλαίων.
Ποιος Πληρώνει;
Οι εξοπλισμοί δεν έρχονται χωρίς κόστος. Την ώρα που η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι «λεφτόδεντρα» δεν υπάρχουν, οι αμυντικές δαπάνες εκτοξεύονται, ενώ ταυτόχρονα περικόπτονται δαπάνες για κρίσιμους τομείς όπως η Υγεία, η Παιδεία και η Κοινωνική Ασφάλιση. Η αντιπολίτευση, ενώ διατυπώνει επιμέρους ενστάσεις, στην ουσία συμφωνεί με τη γενική στρατηγική των εξοπλισμών, βάζοντας απλώς το ζήτημα της «κοστολόγησης» στο τραπέζι.
Η στρατιωτικοποίηση της οικονομίας βαραίνει ήδη στους ώμους των πολιτών, που βλέπουν τη φορολογία να αυξάνεται και το κόστος ζωής να εκτοξεύεται. Με τις διεθνείς εντάσεις να κλιμακώνονται και την Ελλάδα να εμπλέκεται όλο και πιο ενεργά σε πολεμικά σχέδια, το ερώτημα που τίθεται είναι: εξυπηρετούν αυτές οι αποφάσεις τα συμφέροντα της κοινωνίας ή μόνο τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και των πολεμικών βιομηχανιών;
Μ.Π.Ν.
Πεζοπορική Ξενάγηση Μαθητών στην Ακρόπολη της Αρχαίας Στύμφαλου
