Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι της υπουργοποίησής του και ο Αρίστος Δοξιάδης αποτελεί ήδη παρελθόν από την κυβέρνηση. Ο μέχρι πρότινος υφυπουργός Ανάπτυξης, που ορκίστηκε με τυμπανοκρουσίες την Παρασκευή, οδηγήθηκε σε παραίτηση πριν καν συμπληρωθεί ένα τριήμερο, αφήνοντας πίσω του ένα πολιτικό φιάσκο που αμαυρώνει το αφήγημα της «επανεκκίνησης» που επιχειρούσε ο πρωθυπουργός με τον ανασχηματισμό του.
Η επίσημη εκδοχή του Δοξιάδη για την απόφασή του κάνει λόγο για «ανήθικο πόλεμο» και «ανυπόστατες επιθέσεις» που δέχθηκε από την αντιπολίτευση, εξαιτίας της εμπλοκής του στο σκάνδαλο του καρτέλ του ξενόγλωσσου βιβλίου. Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι σαφώς πιο δυσάρεστη για το Μέγαρο Μαξίμου, το οποίο βλέπει τις επιλογές του να καταρρέουν κάτω από το βάρος των ίδιων τους των σκιών.
Ο ίδιος ο Δοξιάδης δεν είναι ένας τυχαίος τεχνοκράτης. Είναι ο άνθρωπος που στα κοινωνικά δίκτυα έσπευδε να χαρακτηρίζει «ψεκασμένες θεωρίες συνωμοσίας» τις αποκαλύψεις για τις τραγικές ευθύνες στο έγκλημα των Τεμπών. Ο ίδιος που επιχείρησε να σβήσει αναρτήσεις του, μόλις οι παλαιότερες τοποθετήσεις του άρχισαν να βγαίνουν ξανά στην επιφάνεια. Και τελικά, ο άνθρωπος που έμεινε στη θέση του μόλις λίγες ώρες, πριν οδηγηθεί στην έξοδο από την ίδια την κυβέρνηση, η οποία δεν άντεξε την κατακραυγή.
Αλλά το πραγματικό ερώτημα είναι: δεν ήξεραν στο Μαξίμου ποιον επέλεγαν; Δεν γνώριζαν το παρελθόν του και τη βαριά σκιά που κουβαλούσε η συμμετοχή του σε υποθέσεις που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με το αφήγημα περί «αριστείας» και «διαφάνειας»;
Η περίπτωση Δοξιάδη δεν είναι μια απλή «ατυχής επιλογή». Είναι η απόλυτη απόδειξη ότι η κυβέρνηση συνεχίζει να λειτουργεί με κριτήρια εσωτερικών διασυνδέσεων, αγνοώντας τη λαϊκή απαίτηση για πρόσωπα με πραγματική αξιοπιστία και καθαρό πολιτικό μητρώο. Είναι η απόδειξη ότι η αλαζονεία και η έλλειψη λογοδοσίας εξακολουθούν να κυριαρχούν στις αποφάσεις του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος.
Η αποπομπή του Δοξιάδη δεν ήταν μια «γενναία πολιτική απόφαση», όπως επιχειρούν να τη βαφτίσουν. Ήταν μια απέλπιδα προσπάθεια περιορισμού της ζημιάς. Μια ζημιά, ωστόσο, που έχει ήδη γίνει και που εκθέτει ανεπανόρθωτα την κυβέρνηση. Γιατί αν κάτι αποδεικνύει αυτή η υπόθεση, είναι ότι οι ανασχηματισμοί-βιτρίνα δεν αρκούν για να κρύψουν τις χρόνιες παθογένειες ενός πολιτικού συστήματος που αρνείται πεισματικά να αλλάξει.
“Η Νέα Όψη της Κορίνθου: Ανάπλαση και Ανάπτυξη στην Παραλιακή Ζώνη”
