Γράφει η Μ.Π.Ν
Την ώρα που χιλιάδες πολίτες χάνουν τα σπίτια τους για οφειλές λίγων δεκάδων χιλιάδων ευρώ, η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ –τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα επί δεκαετίες– συνεχίζουν να λειτουργούν με χρέη που ξεπερνούν συνολικά το 1 δισεκατομμύριο ευρώ, χωρίς πραγματική αποπληρωμή, χωρίς κυρώσεις και χωρίς κανένα απολύτως ρίσκο.
Η εικόνα που προκύπτει από τα οικονομικά τους στοιχεία δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: πρόκειται για έναν θεσμοθετημένο φαύλο κύκλο δανεισμού, στον οποίο τα κόμματα εξουσίας αντιμετωπίζονται από το τραπεζικό σύστημα όχι ως κοινοί οφειλέτες, αλλά ως «ειδική κατηγορία».
Νέα Δημοκρατία: εκατοντάδες εκατομμύρια χρέος, καμία διέξοδος
Η Νέα Δημοκρατία λαμβάνει το 2025 κρατική χρηματοδότηση 13,4 εκατ. ευρώ. Το ποσό ακούγεται εντυπωσιακό, μέχρι να συγκριθεί με την πραγματικότητα: συνολικές υποχρεώσεις περίπου 542 εκατ. ευρώ.
Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο είναι η ετήσια αύξηση του χρέους. Μέσα σε έναν χρόνο, οι οφειλές αυξήθηκαν κατά 54–55 εκατ. ευρώ, σχεδόν τετραπλάσιο ποσό από την ετήσια κρατική επιχορήγηση. Ακόμη και αν –όπως υποστηρίζεται– το σύνολο της χρηματοδότησης εκχωρείται στις τράπεζες, δεν καλύπτει ούτε τους τόκους υπερημερίας.
Με απλά λόγια:
το κόμμα που κυβερνά τη χώρα δεν μπορεί ούτε θεωρητικά να εξυπηρετήσει τα χρέη του , εφόσον με τα σημερινά οικονομικά δεδομένα, δεν προκύπτει δυνατότητα ουσιαστικής εξυπηρέτησης των χρεών του.
ΠΑΣΟΚ: το κόμμα-όμηρος των τραπεζών
Αν η Νέα Δημοκρατία βυθίζεται σε ένα χρέος που διογκώνεται, το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής είναι εγκλωβισμένο σε ένα οικονομικό παρελθόν που αρνείται να κλείσει. Οι συνολικές του οφειλές ξεπερνούν τα 500 εκατ. ευρώ, ποσό δυσανάλογο με το σημερινό πολιτικό και εκλογικό του αποτύπωμα.
Με ετήσια κρατική επιχορήγηση μόλις 4,5 εκατ. ευρώ, το ΠΑΣΟΚ δεν καλύπτει ούτε ένα ελάχιστο μέρος των τόκων. Το κεφάλαιο παραμένει άθικτο, το χρέος ανακυκλώνεται και το κόμμα συνεχίζει να υπάρχει χάρη σε μια σιωπηρή τραπεζική ανοχή.
Πρόκειται για ένα κόμμα που δεν αποπληρώνει, αλλά επιβιώνει δανειακά.
Η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα
Στον αντίποδα, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, παρά τα σοβαρά λειτουργικά του προβλήματα, εμφανίζεται χωρίς τραπεζικό δανεισμό. Αυτό δεν σημαίνει οικονομική ευρωστία, αλλά αποτυπώνει μια κρίσιμη διαφορά: δεν έχει μετατρέψει τις τράπεζες σε διαχρονικό σωσίβιο πολιτικής επιβίωσης.
Αντίστοιχα, το ΚΚΕ διατηρεί μια εντελώς διαφορετική οικονομική φιλοσοφία, βασισμένη σε ίδιους πόρους και ελεγχόμενες υποχρεώσεις, αποφεύγοντας τη λογική του ανεξέλεγκτου δανεισμού που χαρακτήρισε τα κόμματα εξουσίας.
Ένα πολιτικό σύστημα δύο μέτρων και δύο σταθμών
Η μεγάλη εικόνα είναι αμείλικτη. Τα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα λειτουργούν εδώ και χρόνια σε ένα άτυπο καθεστώς τραπεζικής ανοχής, όπου τα χρέη δεν διαγράφονται αλλά ούτε αποπληρώνονται ουσιαστικά. Ανακυκλώνονται. Σιωπηρά. Επαναλαμβανόμενα.
Και όσο αυτό συμβαίνει, η σύγκριση με την καθημερινότητα των πολιτών γίνεται εκρηκτική. Για τον απλό δανειολήπτη, δεν υπάρχουν «λογιστικές διευκολύνσεις», ούτε αέναες ρυθμίσεις χωρίς τέλος. Υπάρχουν ειδοποιητήρια, κατασχέσεις και πλειστηριασμοί.
Το ερώτημα δεν είναι πλέον οικονομικό. Είναι βαθιά πολιτικό και ηθικό:
πώς μπορεί ένα σύστημα να απαιτεί δημοσιονομική πειθαρχία από την κοινωνία, όταν τα ίδια τα κόμματα εξουσίας έχουν μετατρέψει το χρέος σε μόνιμο εργαλείο επιβίωσης;
Και κυρίως: μέχρι πότε αυτή η ιδιότυπη ασυλία θα θεωρείται φυσιολογική σε μια κοινωνία που καλείται να πληρώνει μέχρι το τελευταίο ευρώ;
Έπεσαν οι μάσκες: Τα ονόματα των “πρόθυμων” αγροτών της Κορινθίας και η ώρα της ευθύνης
