Όταν ο λύκος φοράει τη μάσκα του δασκάλου
Η παιδική παιδεραστία δεν είναι «ακραίο φαινόμενο». Δεν είναι «παρεκτροπή». Είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Και όταν αυτό το έγκλημα τελείται από έναν άνθρωπο που φορά τον μανδύα του δασκάλου —τότε δεν έχουμε απλώς ένα τέρας. Έχουμε μια κοινωνία που έχει αποτύχει να προστατεύσει τα πιο ευάλωτα παιδιά της.
Ο 63χρονος εκπαιδευτικός που συνελήφθη τελικά στην Κορινθία, αφού καταδικάστηκε σε 20 χρόνια κάθειρξη για ασέλγεια σε βάρος ανηλίκων κάτω των 12 ετών, ήταν για χρόνια αυτό που λέμε «άνθρωπος εμπιστοσύνης». Δίδασκε σε Ειδικό Δημοτικό Σχολείο της Αττικής. Τα παιδιά που υποτίθεται πως προστάτευε —παιδιά με αυξημένες ανάγκες— έγιναν στόχοι των αρρωστημένων του ορέξεων.
Και σαν να μην έφτανε η φρίκη των πράξεών του, διέφευγε επί χρόνια της σύλληψης. Άλλαζε διαρκώς κρυψώνες, λες και παίζαμε κρυφτό με ένα καταδικασμένο αρπακτικό. Χρειάστηκε πολύμηνη αστυνομική επιχείρηση για να τον βρουν. Πόσο προστατευμένο ένιωθε; Και πόσοι τον βοήθησαν;
Πόσοι γνώριζαν και σιώπησαν;
Πίσω από κάθε τέτοια υπόθεση κρύβεται όχι μόνο ένας θύτης, αλλά και ένα τοξικό πλέγμα σιωπής, συνενοχής και ανεπάρκειας: θεσμών, σχολείων, τοπικών κοινωνιών. Μια Πολιτεία που αφήνει παιδεραστές να διαφεύγουν με τέτοια ευκολία και να διδάσκουν παιδιά, δεν είναι απλώς ανεπαρκής. Είναι επικίνδυνη.
Οι υποθέσεις παιδεραστίας δεν είναι «ειδήσεις του αστυνομικού δελτίου». Είναι καμπανάκια συναγερμού. Όσο επιτρέπουμε σε αρρωστημένα μυαλά να μπαίνουν σε σχολεία, όσο υποτιμάμε τις καταγγελίες, όσο βαφτίζουμε το τέρας «δυσλειτουργία του συστήματος», τόσο διαιωνίζουμε μια εθνική ντροπή.
Η παιδική ηλικία δεν συγχωρεί. Και δεν ξεχνά. Όσοι πληγώνουν παιδιά πρέπει να βρίσκονται μία και καλή εκτός κοινωνίας. Χωρίς δεύτερες ευκαιρίες. Χωρίς παραθυράκια. Χωρίς εξαγορές.
Η μάσκα έπεσε. Πόσες ακόμη θα χρειαστεί να πέσουν, μέχρι να μιλήσουμε ξεκάθαρα για το ποιοι —και πώς— καλύπτουν αυτά τα εγκλήματα;
Μ.Π.Ν.
