Γράφει η Μ.Π.Ν.
Το ρεύμα ως είδος πολυτελείας: Η ακρίβεια που στραγγαλίζει τα νοικοκυριά
Το ηλεκτρικό ρεύμα, ένα απολύτως αναγκαίο κοινωνικό αγαθό για την αξιοπρεπή διαβίωση, αντιμετωπίζεται πλέον ως προϊόν χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας. Για χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά, ο λογαριασμός του ρεύματος δεν είναι απλώς ένας ακόμη πάγιος λογαριασμός, αλλά μόνιμη πηγή αγωνίας, περικοπών και αναγκαστικών επιλογών επιβίωσης.
Την ώρα που οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι και η φορολογική πίεση ασφυκτική, η ενέργεια ακριβαίνει συστηματικά, ανεξάρτητα από εποχές, καιρικές συνθήκες ή πραγματικό κόστος παραγωγής. Το αποτέλεσμα είναι ένα σταθερό «χαράτσι» που μετακυλίεται στις πλάτες των καταναλωτών, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο ή προστασία.
Χρηματιστήριο Ενέργειας: μηχανισμός ακρίβειας
Η λειτουργία του Χρηματιστηρίου Ενέργειας έχει αποδειχθεί καταλυτική στη διαμόρφωση υψηλών τιμών. Οι διακυμάνσεις της χονδρεμπορικής τιμής, αντί να λειτουργούν υπέρ του καταναλωτή, αξιοποιούνται από τους παρόχους ως άλλοθι για διαρκείς αυξήσεις. Ακόμη και όταν το κόστος μειώνεται, αυτό σπάνια αποτυπώνεται στους λογαριασμούς.
Η απελευθέρωση της αγοράς, που παρουσιάστηκε ως εργαλείο ανταγωνισμού και μείωσης τιμών, έχει μετατραπεί σε μηχανισμό διασφάλισης της κερδοφορίας λίγων ενεργειακών ομίλων. Οι επιλογές των παρόχων δεν υπαγορεύονται από κοινωνικές ανάγκες, αλλά από τη μεγιστοποίηση του κέρδους.
«Πράσινη μετάβαση» με καφέ λογαριασμούς
Η ενεργειακή πολιτική βαφτίζεται «πράσινη», όμως το κόστος της μεταβαίνει σχεδόν αποκλειστικά στα νοικοκυριά. Ρήτρες, πάγια, ρυθμιζόμενες χρεώσεις και αδιαφανείς μηχανισμοί τιμολόγησης διαμορφώνουν λογαριασμούς που ελάχιστοι μπορούν να κατανοήσουν και ακόμη λιγότεροι να αντέξουν οικονομικά.
Την ίδια στιγμή, η συζήτηση για περιορισμό ή κατάργηση των επιδοτήσεων, σε συνδυασμό με τη γενικότερη στροφή στην πολεμική οικονομία, προοιωνίζεται νέα επιβάρυνση για το λαϊκό εισόδημα.
Κοινωνικό αγαθό ή εμπόρευμα;
Το κρίσιμο ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Θα συνεχίσει το ρεύμα να αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα ή θα αναγνωριστεί έμπρακτα ως βασικό κοινωνικό δικαίωμα; Γιατί σε μια κοινωνία που θέλει να λέγεται σύγχρονη, η πρόσβαση στην ενέργεια δεν μπορεί να εξαρτάται από τα σκαμπανεβάσματα των αγορών.
Όσο η ενεργειακή πολιτική σχεδιάζεται με κριτήριο την αγορά και όχι τις ανάγκες της κοινωνίας, οι λογαριασμοί θα αυξάνονται και η ενεργειακή φτώχεια θα βαθαίνει. Και αυτό δεν είναι φυσικό φαινόμενο είναι πολιτική επιλογή.
Δείτε επίσης
ΚΚΕ: Άδικος αποκλεισμός εργαζομένων των Περιφερειών από το ανθυγιεινό επίδομα
