Ο άνθρωπος που κλιμάκωσε πολέμους, νομιμοποίησε επεμβάσεις και βάφτισε την επιβολή “ειρήνη
Η εικόνα ενός ανθρώπου που έχει ταυτίσει το όνομά του με πολέμους, πραξικοπήματα, οικονομικό στραγγαλισμό λαών και ωμή ιμπεριαλιστική βία να παραλαμβάνει ,έστω συμβολικά το μετάλλιο του Νόμπελ Ειρήνης, δεν αποτελεί απλώς ιστορική παραχάραξη. Είναι προσβολή στη μνήμη των θυμάτων.
Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν τιμήθηκε για την ειρήνη. Τιμήθηκε για τη δύναμή του. Και αυτό από μόνο του αρκεί για να καταρρεύσει κάθε προσχηματική αφήγηση περί «συμβολισμού».
Ποια ειρήνη; Αυτή των drones και των κυρώσεων;
Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, ο Τραμπ:
-
Κλιμάκωσε τον πόλεμο στην Υεμένη, παρέχοντας πλήρη πολιτική και στρατιωτική κάλυψη στη Σαουδική Αραβία, παρά τις καταγγελίες του ΟΗΕ για εγκλήματα πολέμου και λιμό εκατομμυρίων αμάχων.
-
Διέταξε τη δολοφονία του Ιρανού στρατηγού Κασέμ Σολεϊμανί το 2020, φέρνοντας ΗΠΑ και Ιράν στο χείλος ανοιχτού πολέμου, καταπατώντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου.
-
Ενίσχυσε τις επιθέσεις με drones σε Αφγανιστάν, Πακιστάν και Σομαλία, με χιλιάδες «παράπλευρες απώλειες», πολλές από τις οποίες δεν καταγράφηκαν ποτέ επίσημα.
-
Υποστήριξε άνευ όρων το Ισραήλ, ακόμη και όταν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη κατηγορήθηκαν διεθνώς για εγκλήματα κατά αμάχων.
-
Επέβαλε συντριπτικές κυρώσεις στη Βενεζουέλα, που οδήγησαν σε κοινωνική και οικονομική κατάρρευση, εργαλειοποιώντας την πείνα ως μέσο πολιτικής πίεσης.
Αν αυτό λέγεται «ειρήνη», τότε η λέξη έχει χάσει κάθε νόημα.
Η Βενεζουέλα ως τρόπαιο
Η παράδοση του μεταλλίου από τη Μαρία Κορίνα Ματσάδο δεν ήταν πράξη συμφιλίωσης. Ήταν πολιτική δήλωση υποτέλειας. Ένα μήνυμα προς την Ουάσινγκτον ότι η επόμενη μέρα της Βενεζουέλας δεν θα γραφτεί από τον λαό της, αλλά από όσους έχουν πρόσβαση στον Λευκό Οίκο.
Δεν είναι τυχαίο ότι η ίδια συνάντηση συνοδεύτηκε από ωμές δηλώσεις του αμερικανικού επιτελείου:
η «δημοκρατία» μπορεί να περιμένει, προτεραιότητα έχουν το πετρέλαιο και οι αγορές.
Το Νόμπελ ως πολιτικό εργαλείο
Το Νόμπελ Ειρήνης έχει βραβεύσει στο παρελθόν:
-
πολεμικούς ηγέτες,
-
αρχιτέκτονες επεμβάσεων,
-
πολιτικούς που άφησαν πίσω τους κατεστραμμένες χώρες.
Αλλά εδώ δεν έχουμε καν αυτό. Έχουμε τη μετατροπή ενός βραβείου σε προσωπικό λάφυρο, σε αντικείμενο δημόσιων σχέσεων για έναν άνθρωπο που ποτέ δεν έκρυψε ότι βλέπει τον κόσμο ως σκακιέρα συμφερόντων.
Η ειρήνη δεν απονέμεται από τους ισχυρούς
Η ειρήνη δεν είναι μετάλλιο.
Δεν παραδίδεται σε κλειστά γραφεία.
Δεν ανταλλάσσεται με πολιτικές υποσχέσεις και ενεργειακά συμβόλαια.
Και σίγουρα δεν μπορεί να φέρει το όνομα ενός ανθρώπου που:
-
επένδυσε στον φόβο,
-
νομιμοποίησε τον πόλεμο,
-
βάφτισε την επιβολή «σταθερότητα».
Αν κάτι απέδειξε αυτή η υπόθεση, είναι ότι το Νόμπελ Ειρήνης μπορεί να αλλάξει χέρια αλλά η Ιστορία όχι.
Και η Ιστορία γράφει με τα ονόματα των θυμάτων. Όχι των αυτοκρατόρων.
