Μητσοτάκης: Το ΠΑΣΟΚ για εταίρο, η ΕΛΑΣ για αντίπαλο
Άρθρο γνώμης: Γράφει η Μ.Π.Ν
Το άνοιγμα προς το ΠΑΣΟΚ, το προηγούμενο της συγκυβέρνησης και ο αποκλεισμός της ΕΛΑΣ γεννούν ένα κρίσιμο ερώτημα: γιατί η σταθερότητα της χώρας ταυτίζεται με την παραμονή του ίδιου πρωθυπουργού;
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δηλώνει ότι προτιμά τις αυτοδύναμες κυβερνήσεις. Αφήνει, ωστόσο, ανοιχτή τη συνεργασία μόνο με το ΠΑΣΟΚ, υπενθυμίζει ότι εκείνο την απορρίπτει και παρουσιάζει την αυτοδυναμία της ΝΔ ως τη μόνη ρεαλιστική λύση.
Πρόκειται για πραγματική πρόσκληση συνεννόησης ή για την κατασκευή ενός προεκλογικού διλήμματος;
Όταν προτείνεις έναν μοναδικό εταίρο, γνωρίζοντας την αρνητική απάντησή του, μπορείς στη συνέχεια να του χρεώσεις το αδιέξοδο. Να υποστηρίξεις ότι εσύ άνοιξες την πόρτα και εκείνος την έκλεισε. Και να ζητήσεις περισσότερες ψήφους, ενδεχομένως σε επόμενη αναμέτρηση, στο όνομα της αποφυγής της ακυβερνησίας.
Αυτή είναι μια πιθανή πολιτική ανάγνωση. Το ερώτημα, όμως, παραμένει: με ποια λογική η άρνηση συνεργασίας με τη ΝΔ μετατρέπεται προκαταβολικά σε ευθύνη απέναντι στη χώρα;
Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να εξηγήσει με ποιο πρόγραμμα και ποιες προϋποθέσεις διεκδικεί τη διακυβέρνηση. Δεν υποχρεούται να αποδεχθεί τον ρόλο που του επιφυλάσσει ο πρωθυπουργός. Η ΝΔ δικαιούται να ζητά αυτοδυναμία. Δεν δικαιούται, όμως, να παρουσιάζει κάθε εκλογικό αποτέλεσμα που δεν την εξασφαλίζει ως απειλή για τη σταθερότητα της χώρας.
Υπάρχει, άλλωστε, και η εμπειρία της προηγούμενης συγκυβέρνησης. Το ΠΑΣΟΚ συμμετείχε στην κυβέρνηση υπό τον Αντώνη Σαμαρά έχοντας συγκεντρώσει 12,28% και 33 έδρες τον Ιούνιο του 2012. Τον Ιανουάριο του 2015 περιορίστηκε στο ιστορικό χαμηλό του 4,68%, με μόλις 13 έδρες. Η εκλογική συντριβή αποτυπώνεται στους αριθμούς.
Η φθορά του είχε ασφαλώς ξεκινήσει νωρίτερα. Η συνεργασία με τη ΝΔ, όμως, δεν την ανέκοψε. Γιατί να θεωρείται σήμερα αυτονόητο ότι πρέπει να αναλάβει ξανά τον ίδιο ρόλο; Η «κυβερνητική σταθερότητα» απαιτεί από τον μικρότερο εταίρο να διακινδυνεύει την πολιτική του επιβίωση για να παραμένει η ΝΔ στην εξουσία;
Στον αντίποδα, η ΕΛΑΣ και ο Αλέξης Τσίπρας αποκλείονται κατηγορηματικά. Είναι θεμιτό ένα κόμμα να αποκλείει συνεργασίες. Όταν, όμως, το διακύβευμα παρουσιάζεται ως η δυνατότητα να κυβερνηθεί η χώρα, χρειάζεται πολιτική εξήγηση: ποιες προγραμματικές διαφορές καθιστούν αδύνατη ακόμη και τη συζήτηση; Η αναφορά ότι ο Τσίπρας θέλει να τους βάλει όλους φυλακή δεν αποτελεί τέτοια απάντηση.
Μήπως ο πρωθυπουργός επιδιώκει να περιορίσει το ΠΑΣΟΚ στη θέση του διαθέσιμου εταίρου και να παρουσιάσει την ΕΛΑΣ ως τον αντίπαλο απέναντι στον οποίο πρέπει να συσπειρωθούν οι ψηφοφόροι της ΝΔ; Το πρώτο πιέζεται να συνεργαστεί· το δεύτερο αξιοποιείται για να ενισχυθεί η συσπείρωση της κυβερνητικής παράταξης.
Η ΕΛΑΣ προβάλλει συγκεκριμένες κατευθύνσεις: παρεμβάσεις κατά των ολιγοπωλίων και των ενεργειακών καρτέλ, ισχυρό δημόσιο και δωρεάν ΕΣΥ, φορολογική δικαιοσύνη υπέρ των μισθωτών και ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης. Αυτές οι θέσεις προσφέρονται για ουσιαστική πολιτική αντιπαράθεση. Πού διαφωνεί ο πρωθυπουργός και γιατί; Μήπως ο αποκλεισμός αντανακλά ακριβώς τη διαφορά ανάμεσα στις προτεινόμενες παρεμβάσεις και στις επιλογές της κυβέρνησής του; Αν αυτή είναι η ουσία, ας συζητηθεί ανοιχτά. Οι αναφορές σε φυλακές και αποτυχημένο «rebranding» αφήνουν αναπάντητα τα ζητήματα που αφορούν την καθημερινότητα των πολιτών.
Παράλληλα, ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι δεν επιθυμεί προσωπική αντιπαράθεση, ενώ αποδίδει στον αντίπαλό του προθέσεις φυλάκισης και χαρακτηρίζει αποτυχημένη την πολιτική επανεμφάνισή του. Πώς περιορίζεται η πόλωση όταν αναπαράγεται από το ίδιο το πρωθυπουργικό βήμα; Και πόσο πειστικές είναι οι αποστάσεις από επιθετικές δηλώσεις υπουργών, όταν δικαιολογούνται ως προσωπικός τρόπος έκφρασης;
Ερωτήματα απαιτούνται και για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τον οποίο ο ίδιος χαρακτήρισε το μεγαλύτερο λάθος της θητείας του. Γιατί καθυστέρησαν οι παρεμβάσεις; Ποιοι είχαν την ευθύνη; Και τι τεκμηριώνει τη διαβεβαίωση ότι το πρόβλημα λύθηκε;
Η διεκδίκηση τρίτης τετραετίας χρειάζεται απαντήσεις σε αυτά. Η εμπειρία αξιολογείται μαζί με τα αποτελέσματά της: στο εισόδημα, στην υγεία, στην εκπαίδευση, στους θεσμούς και στην καθημερινότητα.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο με ποιον μπορεί να κυβερνήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Είναι με ποιο πρόγραμμα, με ποια λογοδοσία και προς όφελος ποιων ζητά να συνεχίσει.
Την απάντηση θα τη δώσουν οι ψηφοφόροι. Και η επιλογή τους δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα επειδή ενδέχεται να μη συμπίπτει με τους σχεδιασμούς του Μαξίμου.
Μητσοτάκης: Το ΠΑΣΟΚ για εταίρος, η ΕΛΑΣ για αντίπαλος — και η αυτοδυναμία ως μονόδρομος;
