Όταν ο “καλός μας άνθρωπος” έσωζε φοιτητές τη νύχτα του Πολυτεχνείου

Μαρτυρία του τότε φοιτητή Φραγκίσκου Κουνάνη για τα γεγονότα των δραματικών ωρών της 17ης Νοέμβρη 1973, όταν φοιτητές έβγαιναν τραυματισμένοι από το Πολυτεχνείο:

“…Και ξανά το θαύμα!!! Μπροστά μου ο υπέροχος, ο μοναδικός, ο πραγματικός άνθρωπος και ηθοποιός Θανάσης Βέγγος είχε ρίξει τις πίσω θέσεις στο παλιό Ντάτσουν το κιτρινόμαυρο και μας έβαζε μπρούμυτα, μας σκέπαζε με κουβέρτες και από πάνω μας, έβαζε πλάκες φελιζόλ μακριές. Πέρναγε μέσα από τα μπλόκα των στρατιωτών και των μπάτσων και μας πήγαινε σπίτι μας”.

Ο Βέγγος πηγαίνει τον Κουνάνη στο σπίτι του στο Γαλάτσι. Η μάνα του φοιτητή σκύβει να φιλήσει τα πόδια του Βέγγου, επειδή της έσωσε το παιδί.

-“Σήκω πάνω, μάνα, τι κάνεις τώρα…” της είπε ο Βέγγος, ενώ έσκυψε και της φίλησε το χέρι, ζητώντας την ευχή της.

“Σας, παρακαλώ, κυρία Ματίνα, να τον κρύψετε. Δεν έχουν μπέσα αυτοί…”

Ο καλός μας άνθρωπος, όλοι οι καλοί μας άνθρωποι, που τα έβαλαν με τη Χούντα των Συνταγματαρχών.