Κοινότητα Εξαμιλίων
Η φροντίδα του τόπου μας είναι υπόθεση όλων μας – και τέτοια λόγια αποτελούν την καλύτερη ανταμοιβή!
Αυτό το υπέροχο, λογοτεχνικό κείμενο μου το έστειλε ένας εκλεκτός φίλος και συγχωριανός μας, δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω, ο οποίος απολαμβάνει συχνά τον καφέ του στην κεντρική μας πλατεία, στο «Αίθριο», ακριβώς δίπλα από το Πνευματικό Κέντρο και το γραφείο της Κοινότητάς μας.
Οι συζητήσεις μαζί του είναι πάντα ξεχωριστές – ένα πραγματικό «σχολείο» – καθώς έχει το σπάνιο χάρισμα να ακούει προσεκτικά και να προσφέρει πολύτιμες συμβουλές για όλα όσα συμβαίνουν στον τόπο μας.
Τον ευχαριστώ από καρδιάς για τα συγκινητικά του λόγια, όπως ευχαριστώ θερμά την Αλεξάνδρα, που δίνει καθημερινά μάχη δίπλα μου,
αλλά και τον Στέλιο μου, το σταθερό μου στήριγμα.
Ας κρατήσουμε όλοι το μήνυμά του για τον σεβασμό στον δημόσιο χώρο μας! Συνεχίζουμε με το ίδιο πείσμα, με αγάπη για τα Εξαμίλιά μας!
Διαβάστε τι γράφει …
——————————————————————
ΔΥΟ ΑΤΘΙΔΕΣ ΣΤΑ ΕΞΑΜΙΛΙΑ!……
Μπροστά στο «Ανάκτορο» των Εξαμιλίων, το Πνευματικό Κέντρο, σήμερα 22-9-2026, πρωινές ώρες, δύο χαρούμενες, αιθέριες και δραστήριες «ατθίδες», φρόντιζαν τα όμορφα καλλωπιστικά του αύλειου χώρου.
Τη νύχτα που πέρασε κάποιοι …. άγνωστοι είχαν ρυπάνει το χώρο αυτό και δεν ήταν η πρώτη φορά!
Οι δύο ατθίδες του σημερινού πρωινού παλεύουν καιρό τώρα να εξημερώσουν, να εκπολιτίσουν, να εκσυγχρονίσουν, να εξευρωπαϊσουν, μέρος του περιβάλλοντος, που δεν «καταλαβαίνει» από τέτοια.
Αυτές όμως παρά τις δυσκολίες, τις ειρωνείες και τις απογοητεύσεις επιμένουν. Ελπίζουν ότι ο αγώνας τους θα φέρει με τον καιρό έστω και ένα μικρό αποτέλεσμα.
Η μια από τις ατθίδες και με τη θεσμική της ιδιότητα ηγείται της ομάδας, αγωνίζεται, αναλώνεται, υπερβαίνει και τα όριά της. Κινείται ακατάπαυστα.
Το χαμόγελό της είναι αφοπλιστικό.
Όταν όμως τα …. «παίρνει στο κρανίο», «ποιος είδε το Θεό και δεν τον … φοβήθηκε». Η αγριάδα της είναι φοβιστική, η ψυχή της καρτερική…
Οι περισσότεροι την εγκρίνουν, οι λιγότεροι την επικρίνουν. Αλλά και η έγκριση και η επίκριση, την δυναμώνουν, την πεισμώνουν, την αναγεννούν και ανεβάζει … στροφές.
Το κοινό καλό είναι ο σκοπός της. Το ιδανικό της. Για το κοινό καλό αναλώνεται, θυσιάζεται …πάσχει.
Θέλει να προσφέρει σε όλους, ιδιαίτερα σε όσους έχουν μεγαλύτερες ανάγκες, στους υστερούντες, στους πάσχοντες, στους …δακτυλοδεικτούμενους.
Ο μεγάλος συμπαραστάτης της, το στήριγμά της, είναι ο σύζυγός της ο Στέλιος της. Πάντα δίπλα της, πάντα πρόθυμος, πάντα σε εγρήγορση. Ήρεμος, φιλάκουος, ολιγομίλητος, με σαφή, σοβαρό και τεκμηριωμένο λόγο.
Στη συνεχόμενη στο Πνευματικό Κέντρο μεγάλη, άνετη, δεντροσκίαστη πλατεία, παρέες απολαμβάνουν τον πρωινό καφέ τους, πάντα ποιοτικό, με τα ασύγκριτα μεζεδάκια και τσιπουράκια που προσφέρει το ΑΙΘΡΙΟ, με την κυρία Αθανασία να τρέχει μέσα-έξω για να εκτελέσει σε χρόνους ρεκόρ τις παραγγελίες.
Μόνη σε ένα τραπέζι η κυρία Άννα, σκυμμένη, γράφει και σήμερα.
Εμβριθής ερευνήτρια και αναλύτρια θέλει πάντα να εξαντλεί τις πηγές και να τεκμηριώνει τις απόψεις της…
Ο πρωινός καφές σπρώχνει γρήγορα το …..χρόνο. Κοντεύει μεσημέρι. Άλλοι μένουν, άλλοι φεύγουν, άλλοι έρχονται. Αύριο πάλι… Γεια σου αγαπημένο μας ΑΙΘΡΙΟ!
ΕΝΑΣ ΠΑΡΟΙΚΟΣ
