Γράφει η Μ.Π.Ν.
Κασιδιάρης: Αποφυλακίζεται και «απειλεί» με επιστροφή στην πολιτική
Δεκατρία χρόνια κάθειρξη. Περίπου επτά χρόνια πραγματικής κράτησης. Και τώρα; Πολιτική επιστροφή. Σχεδόν σαν να πρόκειται για έναν πολιτικό που έκανε ένα διάλειμμα και αποφάσισε να επανέλθει.
Μόνο που ο Ηλίας Κασιδιάρης δεν επιστρέφει από πολιτική αποχή.
Επιστρέφει από τη φυλακή.
Αποφυλακίζεται στις 15 Σεπτεμβρίου έχοντας καταδικαστεί σε δεύτερο βαθμό σε 13 χρόνια κάθειρξη για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης, στην υπόθεση της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δημοσιοποιηθεί, έχει περάσει περίπου επτά χρόνια σε πραγματική κράτηση, μαζί με την περίοδο της προσωρινής κράτησης, ενώ ο υπόλοιπος χρόνος συμπληρώνεται και μέσω του ευεργετικού υπολογισμού της εργασίας στη φυλακή.
Νόμιμο; Βεβαίως, εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις του νόμου.
Πολιτική αμνησία όμως; Όχι.
Γιατί πριν ακόμη βγει από τη φυλακή, ο Κασιδιάρης φροντίζει να ανακοινώσει ότι επιστρέφει «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ», «με πλήρη πολιτικά δικαιώματα» και «στην πρώτη γραμμή των εθνικών αγώνων».
Στην πρώτη γραμμή; Σαν να μη συνέβη τίποτε;
Σαν να μην υπήρξε η Χρυσή Αυγή;
Σαν να μην υπήρξε η δίκη;
Σαν να μην υπάρχει καταδίκη για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης;
Σαν να μην υπήρξε ποτέ η δολοφονία του Παύλου Φύσσα…
Και κυρίως: ποιος του απένειμε ήδη το πιστοποιητικό της πλήρους πολιτικής επιστροφής;
Γιατί άλλο η αποφυλάκιση και άλλο η επιστροφή στην πολιτική ζωή. Και άλλο η συμπλήρωση των προϋποθέσεων για έξοδο από τη φυλακή και άλλο η προσπάθεια να παρουσιαστεί μια βαριά καταδίκη περίπου ως μια δυσάρεστη παρένθεση που έκλεισε.
Δεν έκλεισε.
Η φυλακή μπορεί να έχει ημερομηνία εξόδου. Η Ιστορία δεν έχει ημερομηνία παραγραφής.
Και υπάρχει κάτι ακόμη που δύσκολα μπορεί να προσπεράσει κανείς.
Ακούσαμε την εξαγγελία της επιστροφής. Ακούσαμε για «πλήρη πολιτικά δικαιώματα». Ακούσαμε για «εθνικούς αγώνες».
Ακούσαμε όμως μια λέξη για όσα οδήγησαν στην καταδίκη;
Μια καθαρή αποκήρυξη του νεοναζιστικού παρελθόντος;
Μια πολιτική αυτοκριτική;
Μια αναγνώριση του τι αντιπροσώπευσε η Χρυσή Αυγή;
Ή μήπως η απαίτηση είναι πολύ απλούστερη: ξεχάστε τα όλα και αντιμετωπίστε μας ξανά ως μία ακόμη πολιτική επιλογή;
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η πρόκληση.
Η Δημοκρατία δεν έχει δικαίωμα να παραβιάσει τον νόμο για να εμποδίσει κανέναν. Έχει όμως κάθε λόγο να προστατεύει τους θεσμούς της με τα μέσα που ο ίδιος ο νόμος προβλέπει.
Και η κοινωνία έχει κάτι ακόμη πιο απλό:
μνήμη και κρίση.
Ο Ηλίας Κασιδιάρης βγαίνει από τη φυλακή επειδή ο νόμος το επιτρέπει.
Το εάν μπορεί να επιστρέψει στις εκλογές δεν το αποφασίζει ο ίδιος με μια ανάρτηση.
Και το εάν η κοινωνία θα δεχθεί να ξαναγραφτεί το παρελθόν του σαν να ήταν μια απλή πολιτική περιπέτεια, είναι μια εντελώς διαφορετική υπόθεση.
Δεκατρία χρόνια ήταν η ποινή. Περίπου επτά χρόνια η πραγματική κράτηση. Και τώρα… πολιτική;
Και τελικά, πόσα χρόνια χρειάζονται για να ξεχάσει μια Δημοκρατία τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα;
Νίκος Ανδρουλάκης: «Στόχος η πρώτη θέση» – Και αν η κάλπη πει κάτι άλλο; Τότε τι;
