Με τα λόγια αυτά στο δια ταύτα της απόφασης προσδιορίζεται επακριβώς ο ρόλος και η ευθύνη του ελληνικού δημοσίου στο πλαίσιο της διοικητικής δίκης δημιουργώντας ένα στέρεο νομολογιακό πυλώνα και για τις αγωγές που θα ακολουθήσουν και θα κριθούν μέσα στους επόμενους μήνες.
Καταπέλτης για τις ευθύνες του ελληνικού δημοσίου είναι η πρόσφατη απόφαση του Διοικητικού πρωτοδικείου Αθηνών, η πρώτη που μετά από αγωγές συγγενών θυμάτων για την υπόθεση της τραγωδίας των Τεμπών.
Το σκεπτικό των δικαστικών λειτουργών που επιδίκασαν αποζημιώσεις στους συγγενείς των δύο θυμάτων αποτελεί «ράπισμα» για όσα όφειλε και παρέλειψε να πράξει το ελληνικό δημόσιο για τη ασφαλή λειτουργίας των σιδηροδρόμων, παρά το γεγονός ότι υπήρχαν πολλές και συγκεκριμένες προειδοποιήσεις για τα κενά και τις πιθανές επιπτώσεις που μπορεί να είχαν στην ασφάλεια και τη ζωή των επιβατών.
Το Δικαστήριο οδηγήθηκε στην κρίση ότι το Ελληνικό Δημόσιο δια του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών άσκησε πλημμελώς την κατά τα ανωτέρω εποπτική του αρμοδιότητα σε θέματα σιδηροδρομικής ασφάλειας και συνέβαλε αιτιωδώς δια της παράνομης αυτής παράλειψης στο ζημιογόνο αποτέλεσμα, ενώ τούτο μπορούσε να αποτραπεί.
Με τα λόγια αυτά στο δια ταύτα της απόφασης προσδιορίζεται επακριβώς ο ρόλος και η ευθύνη του ελληνικού δημοσίου στο πλαίσιο της διοικητικής δίκης δημιουργώντας ένα στέρεο νομολογιακό πυλώνα και για τις αγωγές που θα ακολουθήσουν και θα κριθούν μέσα στους επόμενους μήνες.
Το εναγόμενο Ελληνικό Δημόσιο, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο σκεπτικό της πολυσέλιδης δικαστικής απόφασης «αδράνησε, παραλείποντας να ασκήσει την εποπτική του αρμοδιότητα και στο πλαίσιο αυτής τον εγγυητικό του ρόλο για τη διασφάλιση της ασφάλειας των σιδηροδρομικών μεταφορών, ήτοι μεριμνώντας, εντός του απολύτως αναγκαίου χρόνου, για την λήψη των κατάλληλων μέτρων για την επίκαιρη λειτουργία των συστημάτων ασφαλείας στον σιδηρόδρομο».
