ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίστηκε σαν τον κλασικό τύπο στο γλέντι που φωνάζει «κερνάω όλο το μαγαζί»… και στο τέλος φεύγει αφήνοντας τον λογαριασμό στο γκαρσόνι. Μόνο που το γκαρσόνι εδώ είναι ο ελληνικός λαός.
Για άλλη μία φορά ο Κυριάκος Μητσοτάκης από το βήμα της ΔΕΘ θύμιζε τον γνωστό ρόλο του «προκλητικού αφηγητή» που αυτοθαυμάζεται, αναποδογυρίζει την πραγματικότητα και τη σερβίρει ως «ιστορική μεταρρύθμιση». Μόνο που φέτος, πρόσθεσε και κάτι ακόμα: το κλίμα «το αφεντικό τρελάθηκε» που μοιράζει «δώρα» για να καλύψει τις πληγές μιας κυβέρνησης που βουλιάζει στα σκάνδαλα, στην ακρίβεια και στη γενικευμένη δυσπιστία.
Από τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τις παράνομες επιδοτήσεις που αποκαλύφθηκαν επί των ημερών του, μέχρι τη συγκάλυψη στα Τέμπη, ο πρωθυπουργός έκανε το αδύνατο: μίλησε για «κάθαρση» και «επανάσταση» στη δημόσια υγεία με το ίδιο ύφος που θα περίμενε κανείς να μιλά ένας καθρέφτης στον εαυτό του.
Οι εξαγγελίες ύψους 1,6 δισ. ευρώ μπορεί να παρουσιάστηκαν ως γενναιόδωρες, αλλά είναι ψίχουλα μπροστά στα ματωμένα πλεονάσματα που φορτώνει στις πλάτες της κοινωνίας. Τα ίδια πλεονάσματα που γεννιούνται από την υπερφορολόγηση και ξαναμοιράζονται, στο μεγαλύτερο μέρος τους, σε κίνητρα και ζεστό χρήμα για το κεφάλαιο.
Η «τολμηρή φορολογική μεταρρύθμιση» που υποσχέθηκε μοιάζει περισσότερο με φορολογικό κουπόνι: ελάχιστα οφέλη για νοικοκυριά που ασφυκτιούν από την ακρίβεια και ενοίκια που καλπάζουν, την ώρα που η κυβέρνηση τους «χαρίζει» 400 ή 600 ευρώ τον χρόνο για να επιβιώσουν σε μια οικονομία που γίνεται όλο και πιο εχθρική για τον εργαζόμενο.
Όσο για τους νέους, που του έχουν γυρίσει την πλάτη, τους πρόσφερε «φορολογική απαλλαγή». Σαν να λέει: «δεν μπορώ να σας δώσω σταθερή δουλειά, δικαιώματα, στέγη ή αξιοπρεπείς μισθούς, αλλά δεν θα πληρώνετε φόρο». Η γενιά των 700 ευρώ, πλέον, γίνεται η γενιά του «φορολογικού 9%».
Το ίδιο και στους συνταξιούχους: το πρόβλημα παραμένει, η προσωπική διαφορά συνεχίζει να αιωρείται, αλλά το 2027 (δηλαδή στο μέλλον) «θα λυθεί». Στο σήμερα, όμως, η ακρίβεια τους εξαφανίζει το εισόδημα. Κάτι σαν το sequel ταινίας: «Συντάξεις: Η Επιστροφή». Μέχρι τότε, ακρίβεια, χαράτσια και υπομονή.
Και μέσα σε όλα αυτά, ο πρωθυπουργός δεν ξέχασε να «φιλοσοφήσει» με μαντινάδες. Η φράση «καλοχαιρέτα τον πεζό όταν καβαλικέψεις» προκάλεσε ένα κύμα ειρωνείας, καθώς η εικόνα μιας κυβέρνησης που χαιρετάει από ύψος, έχοντας ξεχάσει το έδαφος, είναι μάλλον η πιο ακριβής αποτύπωση της πραγματικότητας.
Η ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ έμοιαζε περισσότερο με κακοστημένο προεκλογικό μιούζικαλ: λίγη κοινωνική πολιτική, μπόλικες υποσχέσεις, σάλτσα «μεταρρύθμισης», και φόντο το γνώριμο αφήγημα της «δημοσιονομικής σταθερότητας». Το έργο το έχουμε ξαναδεί· η υπόθεση δεν αλλάζει. Το μόνο που διαφοροποιείται κάθε χρόνο είναι το σενάριο των υποσχέσεων.
Συμπέρασμα: Ο Μητσοτάκης στη ΔΕΘ ήταν σαν τον θείο στο τραπέζι που διηγείται ανέκδοτα, τάζει σε όλους «θα σας πάω ταξίδι», αλλά στο τέλος φεύγει με το αυτοκίνητο μόνος του. Το σενάριο γνωστό: «το αφεντικό τρελάθηκε» – αλλά εμείς συνεχίζουμε να πληρώνουμε τα φάρμακά του
Πρώτη news Κορινθίας
Παναγιώτης Λαμπρινός-Οι Θαλασσινές Ημέρες δεν γράφτηκαν από έναν γράφτηκαν από όλους μας
